Και τα δύο υπερδεξαμενόπλοια είχαν απενεργοποιήσει τους πομποδέκτες AIS που αποκαλύπτουν την τοποθεσία τους.

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ, 1 Σεπτεμβρίου. /TASS/. Δύο υπερδεξαμενόπλοια που ανήκουν σε εταιρείες από τη Σαουδική Αραβία και τη Δημοκρατία της Κορέας χτυπήθηκαν από βλήματα στο Στενό του Ορμούζ, σύμφωνα με το Bloomberg , επικαλούμενο τον σύμβουλο θαλάσσιας ασφάλειας Marisks.

Το πολύ μεγάλο πλοίο μεταφοράς αργού πετρελαίου Sidr, το οποίο διαχειρίζεται η ναυτιλιακή εταιρεία Bahri της Σαουδικής Αραβίας, χτυπήθηκε ενώ έπλεε βορειοανατολικά του Χασάμπ, στο Ομάν. Το Senegal Prosperity, το οποίο διαχειρίζεται ο όμιλος Sinokor της Νότιας Κορέας, χτυπήθηκε από τρεις βλήματα ενώ ταξίδευε ανατολικά της χώρας, ανέφερε. Και τα δύο έβγαιναν από τον Περσικό Κόλπο, σύμφωνα με το Marisks.

Και τα δύο υπερδεξαμενόπλοια είχαν απενεργοποιήσει τους πομποδέκτες AIS που αποκαλύπτουν την τοποθεσία τους, δήλωσε ο σύμβουλος θαλάσσιας ασφάλειας.

Οι νέες επιθέσεις απειλούν την εύθραυστη ανάκαμψη των αποστολών πετρελαίου μέσω του ζωτικού σημείου συμφόρησης, οι οποίες είχαν φτάσει περίπου στο ήμισυ των προπολεμικών επιπέδων χάρη στις παράνομες πτήσεις με λεωφορεία από μεγάλους παραγωγούς της Μέσης Ανατολής, ανέφερε το Bloomberg.

To Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία στην Παλαιστίνη, επιτίθεται επανειλημμένα στις γειτονικές του χώρες, καταλαμβάνοντας εδάφη σε Συρία και Λίβανο, ενώ, ανάμεσα σε όλα τα παραπάνω, έχει απαγάγει και έχει βασανίσει έλληνες πολίτες, με Υπουργό του να δημοσιεύει τα ντοκουμέντα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πανηγυρίζοντας. Ο πρωθυπουργός του είναι διεθνώς καταζητούμενος για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, ενώ οι παρανομοι εποικισμοί στη Δυτική Όχθη έχουν προκαλέσει ομαδικές καταδίκες, ακόμα και από μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες - πιστούς συμμάχους. Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έκρινε πως είναι καλή ιδέα να υπογράψει με το Ισραήλ μια τεράστια συμφωνία, αρχικού κόστους 3 δισ. ευρώ, για την «Ασπίδα του Αχιλλέα», ενός αντιαεροπορικού και αντιπυραυλικού «θόλου».

Τη Δευτέρα λοιπόν, Ελλάδα και Ισραήλ υπέγραψαν τη συμφωνία ύψους 3 δισ. ευρώ για το συγκεκριμένο «πολυεπίπεδο σύστημα αεράμυνας, αντιβαλλιστικής και anti-drone προστασίας», που διαφημίζεται εκτενώς στη χώρα ως το επόμενο βήμα άμυνας και «ασφάλειας». Πρόκειται, όπως ανέφερε το Ισραηλινό Υπουργείο «Άμυνας», για τη μεγαλύτερη συμφωνία στην ιστορία των σχέσεων Ελλάδας – Ισραήλ και για μία από τις μεγαλύτερες στην ιστορία του ισραηλινού κράτους, όπως σχολίασε πανηγυρίζοντας ο διεθνώς καταζητούμενος, Νετανιάχου. 

Πρόκειται επίσης για μία ακόμα αναβάθμιση της στρατιωτικής συνεργασίας της χώρας με ένα κράτος που πραγματοποιεί γενοκτονία και, αδιαμφισβήτητα, προσπαθεί να τορπιλίσει κάθε προσπάθεια εκεχειρίας και ειρήνευσης στη Μέση Ανατολή. Όπως σημειώνει το Reuters, εκτός των ισχυρών οικονομικών και διπλωματικών σχέσεων, Ελλάδα και Ισραήλ, λειτουργούν ένα κέντρο κοινής αεροπορικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα, πραγματοποιούν ετήσιες κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και συνεργάζονται σε συστήματα αντι-drone και στον τομέα της  κυβερνοασφάλειας. Πέρυσι, η Αθήνα αγόρασε 36 πυραυλικά συστήματα ισραηλινής κατασκευής έναντι περίπου 650 εκατομμυρίων ευρώ. Τα 3,6 δισ. ευρώ αυτών των δύο συμφωνιών δύσκολα θα είναι το τελικό ποσό. Όπως εύλογα εκτίμησε το BDS Greece, «η πραγματική επιβάρυνση δεν τελειώνει στην αγορά. Τα συστήματα αυτά χρειάζονται πυραύλους αναχαίτισης, ανταλλακτικά, συντήρηση, τεχνική υποστήριξη, εκπαίδευση και μελλοντικές αναβαθμίσεις. Με βάση πραγματικά ευρωπαϊκά δεδομένα κόστους κύκλου ζωής αντίστοιχων ισραηλινών συστημάτων, έχουμε κάθε λόγο να θεωρούμε ότι σε βάθος 20–25 ετών η συνολική επιβάρυνση μπορεί να φτάσει τουλάχιστον τα 5,5–6,5 δισ. ευρώ». Σε κάθε περίπτωση, είναι σαφές ότι δεν μιλάμε για μια αγορά «μία κι έξω», αλλά για μια μόνιμη πλέον εξάρτηση της άμυνας της χώρας από την ισραηλινή στρατιωτική βιομηχανία.

Πρόκειται, τέλος, για την άμεση υποστήριξη της χώρας μας στις δολοφονικές πολιτικές του συμμάχου της, την άμεση χρηματοδότηση της ισραηλινής πολεμικής μηχανής για τις διεθνώς καταγεγραμμένες φρικαλεότητες που διαπράττει, αλλά και τη στήριξη και του ίδιου του Νετανιάχου, ενόψει των εκλογών του Οκτωβρίου στη χώρα του. Αντί για διακοπή της στρατιωτικής συνεργασίας, αντί, έστω, για μία τήρηση κάποιων προσχηματικών αποστάσεων την ώρα που ακόμα και η Ε.Ε. επιβάλλει κυρώσεις και εκδίδει ανακοινώσεις καταδίκης για τα νέα σχέδια εποικισμών στη Δυτική Όχθη, η Ελλάδα βγαίνει στην πρώτη γραμμή, ζητώντας να αναγνωριστεί διεθνώς ως ο πιο πιστός υποστηρικτής (εκτός ΗΠΑ) της γενοκτονίας και της παραβίασης κάθε έννοιας Διεθνούς Δικαίου. Ακόμα και για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, αυτό είναι μια πρωτόγνωρη ντροπή, ένας ανεπανάληπτος ηθικός ξεπεσμός.

Τα περί «σωστής πλευράς της ιστορίας», που επαναλάμβανε η κυβέρνηση την πρώτη περίοδο της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, έχουν πάει προ πολλού περίπατο. Τώρα κυριαρχούν μια σειρά από κυνικά επιχειρήματα, που αποθεώνουν την ισχύ του Ισραήλ και στέκονται στην έχθρα του με την Τουρκία. Ο πιο πιστός υποστηρικτής αυτού του  κυνισμού είναι πάντοτε, ποιος άλλος, ο Υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης. 

Μιλώντας στη Βουλή τη Δευτέρα, απευθυνόμενος στο ΚΚΕ, υποστήριξε πως «είναι μια εξαιρετικά σημαντική μέρα για τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, την εξωτερική πολιτική, για το μακροπρόθεσμο συμφέρον του ελληνικού λαού. Την οικοδόμηση αυτής της στρατηγικής συμμαχίας με το Ισραήλ πρέπει να την επικρατήσει κάθε Έλληνας που έχει μυαλό». Πρόσθεσε ότι «τη στρατηγική συμμαχία θα τη διατηρήσουμε και υπηρετήσουμε γιατί υπηρετούμε τα συμφέροντα του ελληνικού λαού. Δεν υπηρετούμε του σοβιετικού ούτε του παλαιστινιακού ούτε του κομμουνιστικού ούτε προλεταριακού. Για τον ελληνικό λαό είμαστε εδώ και ο ελληνικός λαός θεωρεί τη συμμαχία με το Ισραήλ πολύ σημαντικό πράγμα».

Ακόμα κι αν αφήσουμε στην άκρη τα ηθικά επιχειρήματα, μια που σαφέστατα μια γενοκτονία και μερικές εισβολές σε άλλα κράτη δεν συγκινούν την κυβέρνηση Μητσοτάκη, δεν προκύπτει το «μακροπρόθεσμο συμφέρον του ελληνικού λαού» που επικαλείται ο Υπουργός. Στο οικονομικό κομμάτι, φαίνεται πως το «λεφτόδεντρο», χαρακτηρισμός που χρησιμοποιεί ειρωνικά η κυβέρνηση απέναντι σε κάθε κοινωνικό αίτημα και κάθε πρόταση της αντιπολίτευσης, υπάρχει, αλλά παράγει συγκεκριμένους καρπούς. Είναι φοβερό το πώς η ερώτηση «πού θα βρείτε τα λεφτά» εξαφανίζεται στα ατέλειωτα εξοπλιστικά προγράμματα, με (αρχικό) προϋπολογισμό 28 δισ. μέχρι το 2036. Η Ελλάδα δαπανά πλέον περίπου το 3,5% του ΑΕΠ της στην άμυνα, σταθερά στις πρώτες θέσεις των χωρών του ΝΑΤΟ, με το πλάνο της συμμαχίας, σύμφωνα με τις εντολές του Τραμπ, να προβλέπει αύξηση στο 5% για τα κράτη – μέλη (πλην Ισπανίας) μέχρι το 2035. Η όρεξη για εξοπλισμούς δεν σταματά ποτέ. Πήραμε Ραφάλ, Φρεγάτες, F-35, αλλά οι αγορές συνεχίζονται με τα ίδια επιχειρήματα, που δεν τελειώνουν ποτέ, όσο κι αν αυξηθούν οι υπέρογκες δαπάνες. Όσο κι αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης υποστηρίζει πως το δίλημμα «βούτυρο ή κανόνια» είναι παρωχημένο, όση επίκληση των ευρωπαϊκών δημοσιονομικών περιορισμών κι αν κάνει η κυβέρνηση, η πραγματικότητα λέει πως όλα τα χρήματα βγαίνουν από το ίδιο ταμείο.

Όσο για το κομμάτι της «ασφάλειας», αυτή η υπόσχεση τορπιλίζεται από τον συνεχή εναγκαλισμό με ένα κράτος που είναι παράγοντας αποσταθεροποίησης στην ευρύτερη περιοχή, επιδιώκοντας ολοφάνερα πλέον τη συνεχή πολεμική σύγκρουση και την επέκταση των συνόρων του. Η Ελλάδα, που επικαλείται το Διεθνές Δίκαιο στις διαμάχες με την Τουρκία, καταδικάζει την τουρκική κατοχή στην Κύπρο και θέλει να εμφανίζεται ως πυλώνας σταθερότητας στην περιοχή, υποστηρίζει άμεσα και ενεργά ένα κράτος που καταδικάζεται διεθνώς για παράνομη κατοχή εδαφών και σειρά παραβιάσεων του Διεθνούς Δικαίου. Η πρόσδεση στο Ισραήλ σημαίνει βαθύτερη εμπλοκή, σημαίνει ότι γίνεσαι μέρος της σύγκρουσης, επιλογή με επικίνδυνες συνέπειες, αν συνυπολογίσουμε τις αμερικανικές βάσεις και τους ελληνικούς Patriot στη Σαουδική Αραβία. Έχουμε λοιπόν το παράδοξο, οι πολιτικές δυνάμεις που εμπλέκουν τη χώρα στις ένοπλες συρράξεις της ευρύτερης περιοχής, να πανηγυρίζουν ότι «μεριμνούν για την ασφάλεια».

Τα τελευταία χρόνια. οι υποσχέσεις για «άμυνα», για «θωράκιση» και για «ασφάλεια» έχουν δημιουργήσει ένα πεδίο συνεχών αγορών, πανηγυρισμών, διθυραμβικών δηλώσεων και δημοσιευμάτων με φόντο πολλά δισεκατομμύρια από τα δημόσια ταμεία. Πίσω από τα χαμόγελα και τις χειραψίες, έχουμε την άμεση υποστήριξη της χώρας μας σε ειδεχθή διεθνή εγκλήματα και την ολοένα και αυξανόμενη συμμετοχή, εδώ και καιρό όχι μόνο διπλωματική, στις μεγάλες συγκρούσεις στην περιοχή. Ανέκαθεν το πρόβλημα με τη μυθολογία είναι το ότι δεν αποτυπώνει την πραγματικότητα.

Πηγή: tpp

Είτε σε ταψί είτε στο χέρι, η τυρόπιτα στις Κυκλάδες μυρίζει πάντα καλοκαίρι και διακοπές. Μια γεύση αυθεντικής Ελλάδας

Τα τυριά των Κυκλάδων. Ξεχωριστά, φρέσκα, κρεμώδη. Μια ιστορία από μόνα τους, συνυφασμένα με τον τόπο, τα ζώα, την ανοιξιάτικη φύση. Ποτισμένα με τις μυρωδιές των χόρτων και των βοτάνων.

Σερβίρονται πάνω σε φρεσκοκομμένες ντομάτες ραντισμένες με αγνό ελαιόλαδο. Πλάι σε τηγανητές πατάτες κομμένες στο χέρι ή δίπλα σε τραγανά κολοκυθάκια. Και, βέβαια, μέσα σε πίτες. Μαζί με φέτα και λίγο πιπεράκι, τα φρέσκα λευκά κυκλαδοτύρια -τυροβολιές, ξινομυζήθρες και ανθότυρα, ξινοτύρια και χλωροτύρια- δίνουν σώμα και υφή. Υπόξινο χαρακτήρα και γεύση που γαργαλάει τον ουρανίσκο.

Κάθε νησί έχει τις δικές του συνταγές. Παραπλήσιες όλες τους, αλλά και ξεχωριστές. Συνταγές που περνούν από γενιά σε γενιά και φτιάχνονται πάντα με μεράκι. Οι τυρόπιτες των Κυκλάδων, σε ταψιά ή σε μπουκιές, στο τηγάνι ή φουρνιστές, με λαχανικά ή σκέτες, μόνο τυρί και φύλλο. Τις αγαπάμε και τις έχουμε ταυτίσει με τα καλοκαίρια μας.

Πιταράκια απο τη Μήλο

Από τον Βασίλη Παπικινό

Φωτό: Γιώργος Δρακόπουλος
Food styling: Olivia Artemis Webb

Χρόνος προετοιμασίας: 40′(+45′ αναμονή) 

Χρόνος τηγανίσματος: 10′ 

Βαθμός δυσκολίας:**

Υλικά για 30 τμχ.

•  1 κιλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις
•  1/2 φλιτζ. ε.π. ελαιόλαδο + επιπλέον για το τηγάνισμα
•  300 ml νερό
•  1 κ.γ. αλάτι ψιλό
•  1 σφηνάκι ρακί ή ξίδι
•  Χυμό από 1/2 λεμόνι
•  1.200 γρ. μανούρα Μήλου τριμμένη
•  2 κ.σ. φρέσκο δυόσμο ψιλοκομμένο
•  Πιπέρι

Εκτέλεση

Αναμειγνύουμε σε μια λεκάνη το αλεύρι με το αλάτι και το ελαιόλαδο. Προσθέτουμε το νερό, το λεμόνι, το ξίδι ή το ρακί και δουλεύουμε το μείγμα με τα χέρια μέχρι να αποκτήσουμε μια ομοιογενή ζύμη. Τη σκεπάζουμε και την αφήνουμε για 45 λεπτά να ξεκουραστεί.

Ανακατεύουμε καλά σε ένα μπολ τη μανούρα με το δυόσμο και πιπέρι να ομογενοποιηθούν.

Στη συνέχεια, ανοίγουμε τη ζύμη σε πολύ λεπτά φύλλα και, με τη βοήθεια ενός μεγάλου φλιτζανιού ή ενός κουπ-πατ, κόβουμε δίσκους ζύμης διαμέτρου περίπου 8-9 εκ. Βάζουμε στη μια τους άκρη 1 κ.σ. από το μείγμα του τυριού και κλείνουμε τα πιτάκια σε μισοφέγγαρο. Πιέζουμε τις άκρες τους με ένα πιρούνι ώστε να κολλήσουν εγκλωβίζοντας τη γέμιση.

Τηγανίζουμε τα πιταράκια σε πολύ καυτό λάδι για περίπου 40 δευτερόλεπτα, να πάρουν όμορφο χρυσαφί χρώμα και από τις δύο πλευρές. Βγάζουμε τα πιταράκια σε απορροφητικό χαρτί να στραγγίσουν από το περιττό λάδι και σερβίρουμε.

Μυστικό: Γυρίζουμε τα πιταράκια στο τηγάνι με τη βοήθεια μιας λαβίδας και όχι με πιρούνι, για να μην τρυπήσουμε τη ζύμη και βγει η γέμιση.

Κρεμμυδόπιτα από τη Μύκονο

Από τον Ιωσήφ Συκιανάκη

Φωτό: Γιώργος Δρακόπουλος
Food styling: Olivia Artemis Webb

Χρόνος προετοιμασίας: 30′ 

Χρόνος ψησίματος: 60′

Βαθμός δυσκολίας: **

Υλικά για 12 μερίδες

Για το φύλλο

•  1 κιλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις
•  1/3 φλιτζ. ε.π. ελαιόλαδο
•  1 σφηνάκι από κόκκινο ξίδι
•  1 κ.γ. αλάτι
•  Χλιαρό νερό (όσο πάρει)
•  Κορν φλάουρ (για το άνοιγμα των φύλλων)

Για τη γέμιση

•  1 κιλό τυροβολιά Μυκόνου
•  1 ξερό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
•  5-6 φρέσκα κρεμμυδάκια ψιλοκομμένα
•  1/2 ματσάκι άνηθο ψιλοκομμένο
•   2 αβγά
•  Αλάτι
•  Πιπέρι φρεσκοτριμμένο
•  100 γρ. ε.π. ελαιόλαδο για το ταψί και την επιφάνεια της πίτας

Εκτέλεση

Ρίχνουμε σε ένα μεγάλο μπολ τα υλικά για το φύλλο, προσθέτοντας στο τέλος λίγο λίγο το νερό και δουλεύοντας παράλληλα το μείγμα μέχρι να αποκτήσουμε ένα μέτριο ζυμάρι (ούτε μαλακό ούτε σκληρό). Το αφήνουμε να ξεκουραστεί για 20 λεπτά.

Ανακατεύουμε σε ένα μπολ όλα τα υλικά της γέμισης.

Χωρίζουμε τη ζύμη στα δύο, φροντίζοντας το ένα κομμάτι να είναι λίγο μεγαλύτερο από το άλλο. Ανοίγουμε με τον πλάστη δύο φύλλα πάχους περίπου 0,5 εκ. Χρησιμοποιούμε κορν φλάουρ για το άνοιγμα του φύλλου, επειδή έτσι γίνεται πιο τραγανό.

Λαδώνουμε ένα ταψί διαμέτρου 42 εκ. Στρώνουμε στη βάση του το μεγαλύτερο φύλλο, έτσι ώστε να περισσεύει αρκετά από τα τοιχώματα και στερεώνουμε τις άκρες του στο χείλος του σκεύους. Απλώνουμε τη γέμιση ομοιόμορφα. Γυρίζουμε τις άκρες του φύλλου προς τα μέσα. Σκεπάζουμε με το δεύτερο φύλλο, χωρίς να αφήσουμε περιθώρια.

Ρίχνουμε μπόλικο λάδι και χαράζουμε την επιφάνεια σε κομμάτια. Ψήνουμε την κρεμμυδόπιτα στους 200°C, σε προθερμασμένο φούρνο, στις αντιστάσεις, για περίπου μία ώρα.

Μυστικό: Αν δεν βρούμε τυροβολιά, την αντικαθιστούμε με ανθότυρο.

Σφουγγάτο από την Κύθνο

Από την Αναστασία Γαρδέρη

Φωτό: Γιώργος Δρακόπουλος
Food styling: Olivia Artemis Webb

Χρόνος προετοιμασίας: 10′

Χρόνος τηγανίσματος: 10′

Βαθμός δυσκολίας: *

Υλικά για 30 τμχ.

•  1 κιλό τυρί θερμιώτικο ανάλατο και στραγγισμένο
•  2-3 αβγά
•  1 χούφτα αλεύρι που φουσκώνει μόνο του + επιπλέον για το πανάρισμα
•  Αλάτι
•  Πιπέρι φρεσκοτριμμένο
•  Ελαιόλαδο για το τηγάνισμα

Εκτέλεση

Ρίχνουμε σε μια μπασίνα το τυρί, τα αβγά, το αλεύρι, αλάτι και πιπέρι και τα ανακατεύουμε καλά μέχρι να αποκτήσουμε ένα σφιχτό ζυμάρι.

Το πλάθουμε σε μπαλάκια, τα οποία αλευρώνουμε ελαφρώς. Τα τινάζουμε για να φύγει το περιττό αλεύρι και να μη μαυρίσει το λάδι στο τηγάνι.

Ζεσταίνουμε σε ένα τηγάνι ελαιόλαδο και τηγανίζουμε τα μπαλάκια ζύμης για 1-2 λεπτά από κάθε πλευρά μέχρι να ροδίσουν ομοιόμορφα και να αποκτήσουν κρούστα. Τα βάζουμε σε απορροφητικό χαρτί να στραγγίσουν από το περιττό λάδι και τα σερβίρουμε όσο είναι ακόμη ζεστά.

Ζαφοριστές τυρόπιτες από την Ανάφη

Από τη Μαργαρίτα Καλογεροπούλου

Φωτό: Γιώργος Δρακόπουλος
Food styling: Olivia Artemis Webb

Χρόνος προετοιμασίας: 60′

Χρόνος ψησίματος: 50′

Βαθμός δυσκολίας: *

Υλικά για 9-10 μερίδες

•  1 κιλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις
•  1 γρ. ζαφορά
•  2 κ.γ. μαγιά σε σκόνη
•  1 αβγό
•  500 γρ. κατσικίσιο φρέσκο τυρί ή φέτα
•  100 γρ. γάλα εβαπορέ
•  Λίγο αλάτι
•  Μαστίχα κοπανισμένη
•  Γλυκάνισο
•  Σουσάμι
•  1 πρέζα μοσχοκάρυδο

Για το φύλλο

•  500 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
•  1 ποτηράκι ηλιέλαιο
•  1/2 ποτηράκι ξίδι
•  1 σφηνάκι τσικουδιά
•  Αλάτι
•  Νερό χλιαρό (όσο πάρει)

Εκτέλεση

Ρίχνουμε σε μια λεκάνη όλα τα υλικά για το φύλλο και δουλεύουμε το μείγμα μέχρι να ενωθεί σε μια ομοιογενή ζύμη. Τη σκεπάζουμε και την αφήνουμε λίγο να ξεκουραστεί.

Μουλιάζουμε τη ζαφορά σε ένα ποτήρι με χλιαρό νερό και την αφήνουμε για αρκετή ώρα να βγάλει το χρώμα και το άρωμά της, ιδανικά από το προηγούμενο βράδυ. Στη συνέχεια τη σουρώνουμε.

Ανακατεύουμε σε μια λεκάνη το αλεύρι (1 κιλό), το αλάτι και τη μαγιά. Προσθέτουμε το αβγό, το γάλα και το νερό με τη ζαφορά και δουλεύουμε τα υλικά μέχρι να αποκτήσουμε μια αφράτη ζύμη (όπως του κέικ). Στο τέλος ενσωματώνουμε το τυρί, το μοσχοκάρυδο και τη μαστίχα και ανακατεύουμε.

Ανοίγουμε το φύλλο και το κόβουμε σε στρογγυλά κομμάτια, στο μέγεθος ενός πιάτου. Με μια βρεγμένη κουτάλα, βάζουμε στο κέντρο κάθε κομματιού γέμιση και διπλώνουμε περιμετρικά το φύλλο ώστε να σχηματιστεί ένα τετράγωνο. Στο κέντρο η πίτα θα πρέπει να είναι ανοιχτή. Πασπαλίζουμε με σουσάμι και γλυκάνισο.

Σκεπάζουμε τις τυρόπιτες και τις αφήνουμε λίγη ώρα να «ανέβουν». Στη συνέχεια, τις ψήνουμε στους 180°C για 50 λεπτά.