Η Μνήμη και η Λήθη

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

«πολίτες χωρίς μνήμη, δεν έχουνε μέλλον», Ανδρέας Παπανδρέου.

Στη Κηφισιά ειδικά το τελευταίο χρόνο έχουν γίνει τεκτονικά γεγονότα. Η σημερινή Διοίκηση Θωμάκου αφού πέρασε τον πρώτο χρόνο λειτουργίας τσάτρα πάτρα και αφού μπήκε στο δεύτερο άρχισε τις ορθοπεταλιές. Το μεγάλο φαγοπότι πιο καλλιτεχνικά. Οι κύριοι παίκτες το μυαλό του το έχουν στο πως θα αρπάξουν από παντού. Έχουν κάνει ένα ιδιότυπο «ντου» και μασάνε τα πάντα. Όπου υπάρχει βόλεμα, αρπαχτή, μάσα θα ανακαλύψεις «δάκτυλο» των υπευθύνων. Είναι δε τόσο άγαρμποι που ούτε τα προσχήματα δεν κρατάνε. «Βουρ στο ψητό» Δεν θα συγκρίνω, βέβαια, αυτές τις δυο παρατάξεις είναι θέμα λογικής -αυτό θα με έκανε κάπως γραφικό- αλλά έκανα μερικές σκέψεις:

Στη Κηφισιά βρέθηκαν χτες άνθρωποι που δεν θέλουν να ξεχάσουν. Η όλη συμπεριφορά τους καταδεικνύει ότι έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που έπεσαν ξαφνικά στην «αγκαλιά της δόξας» και δεν ξέρουν να την διαχειριστούν.

Στη Κηφισιά βρέθηκαν, κυρίως, άνθρωποι που θέλουν να ξεχάσουν και να ξεχαστούν.

Η μνήμη και η λήθη.

Υπήρξαν εποχές που οι Κηφισιώτες ήθελαν να θυμούνται.

Όταν η Κηφισιά και οι Κηφισιώτες είχαν μνήμη, δημιουργήθηκαν μεγάλα λαϊκά έργα.

Σε όλες τις τέχνες. Κυρίως, στη μουσική.

Τα μεγάλα λαϊκά μας τραγούδια, τα τραγούδια του Βαμβακάρη, του Τσιτσάνη, του Χατζιδάκι, του Θεοδωράκη και άλλων σπουδαίων συνθετών και στιχουργών, είναι τραγούδια μνήμης.

Είναι τραγούδια από μια εποχή που η και η Κηφισιά ήθελε να θυμάται.

Σήμερα, ή μάλλον τα τελευταία χρόνια, οι Κηφισιώτες θέλουν να ξεχάσουν.

Θέλουν να ξεχάσουν και να ξεχαστούν.

Θέλουν να ξεχαστούν από τα προβλήματά τους.

Αλλά κινδυνεύουν να ξεχαστούν οι ίδιοι.

Και να χαθούν.

Η μόνη μας περιουσία είναι η Μνήμη.

Μην το ξεχνάς.

Μια άλλη ανάγνωση είναι πως οι υπεύθυνοι ξέρουν, το ζουν στο πετσί τους ότι επόμενη μέρα για αυτούς δεν πρόκειται να ξημερώσει με αυτούς στο τιμόνι, τιμονιέρηδες. Γνωρίζουν ότι υπάρχει γενικώς και ειδικά στη Κηφισιά μια ατιμωρησία, οπότε το μότο είναι:

ότι φάμε, ότι πιούμε κα ότι αρπάξει ο ….

Το ζητούμενο είναι αν και πότε υπάρχει ελπίδα ο ασθενής να ανανήψει; Και ως προς αυτό, οι ελπίδες είναι σχεδόν μηδαμινές, μιας και η Διοίκηση Θωμάκου προσιδιάζει με την αλαζονεία των Πτολεμαίων και τον σαρκαστικό Καβαφικό στίχο:

«Οι άφθονοι έπαινοι κ’ η κολακείες 
εις όλους μοιάζουν. Όλοι είναι λαμπροί
ένδοξοι, κραταιοί, αγαθοεργοί ∙
Κάθ’ επιχείρησίς των σοφοτάτη…»
Μόνο, που στην περίπτωσή μας, ο Καισαρίων αποδείχθηκε ψευτράκος.