Δυστυχώς όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν;

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

"...Θα απαλλαγούμε δύσκολα από τον Θωμάκο. Όσο δύσκολα ξεπερνάει κανείς τον κακό του εαυτό." Παρέλειψα -λόγω έλλειψης χώρου ή ίσως θάρρους- να επισημάνω το πλέον απαισιόδοξο ενδεχόμενο: Να απαλλαγούμε από τον Θωμάκο διατηρώντας άθικτο τον χειρότερο εαυτό μας.

Θυμηθείτε τι συνέβαινε καθ' όλη την Ιστορία της πόλης μας, εδώ και περίπου 25 χρόνια. Δυό παρατάξεις -οι καπεταναίοι και οι φαναριώτες, οι Νεοδημακράτες και οι Δημοκρατικοί, οι με το Βάρσο και οι με τον Χιωτάκη, η "δημοκρατική" και η "εθνικόφρων" παράταξη- σπαράσσονταν διεκδικώντας το γκουβέρνο. Οι ιδεολογικές και πολιτικές τους διαφορές ήταν ενίοτε αβυσσαλέες. Η πρακτική τους όμως σχεδόν απαράλλακτη: Έφτιαχναν δίκτυα από «παραταξιάρχες». Συμμαχούσαν με σταθερούς πυλώνες εξουσίας όπως ο κλήρος και οι «ψωμιάζοντες». Και φλόμωναν τους πολίτες σε υποσχέσεις, συλλογικού είτε ατομικού -ρουσφετολογικού- χαρακτήρα. Η πλειονότης των Κηφισιωτών ψήφιζε πότε υπέρ της Μεγάλης Ιδέας, -ανάθεμα αν υπήρχε τέτοια ποτέ- και πότε για μια "πτωχή πλην έντιμη πόλη", πότε για τον Ελληνοχριστιανισμό και πότε για τον εκδημοκρατισμό, ίσως ακόμα και για τον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας. Ο Δήμος άλλαζε χέρια, οι ηγέτες δοκιμάζονταν στο τιμόνι, κομματικοί στρατοί καταλάμβαναν τη πόλη, τα "ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα" μαραίνονταν σαν φθινοπωρινά φύλλα. Οι πολίτες απογοητευόταν, γινόταν κοψοχέρηδες, πύκνωναν τις γραμμές της αντιπολίτευσης. Έτσι, με τις παρατάξεις να εναλλάσσονται στην εξουσία, αφήνοντας πίσω τους στην καλύτερη περίπτωση όλα ημιτελή και στη χειρότερη ερείπια, κυλούσε η ζωή. Διαδεχόταν η μία γενιά την άλλη. 

Η πόλη λειτουργούσε με τον αυτόματα πιλότο. Η Κηφισιά -μην το συζητάμε καν- αποτελεί μια ιστορία επιτυχίας. Κι ας έχει χαρακτηριστεί κατά καιρούς αδιάφορη πόλη. Από την ίδρυσή της πολλαπλασίασε τον πληθυσμό της και τα ποντίκια σε αυτόν. (Κι αν δεν θυμάστε για σε τί ακριβώς αναφέρομαι, διαβάστε το "Αστείο" του Μίλαν Κούντερα....) Το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της εκτινάχθηκε. Στα τέλη του 20ου αιώνα βρέθηκε να συγκαταλέγεται στις εικοσιπέντε πιο ευημερούσες κοινωνίες της Ελλάδας, στον αφρό της χώρας. Συγκρινόμενη με τις υπόλοιπες πόλεις, η Κηφισιά δεν συνιστά απλώς επιτυχία. Είναι θρίαμβος.

Με πόσα όμως πισωγυρίσματα, με πόσους διχασμούς, με πόσες χαμένες ευκαιρίες, με πόσες διαψεύσεις φτάσαμε σε αυτόν τον θρίαμβο!

Η πιο πρόσφατη παταγώδης διάψευση ονομάζεται Θωμάκος. Πεπεισμένοι ακράδαντα οι Κηφισιώτες της Μεταπολίτευσης ότι το αύριο θα είναι πάντοτε καλύτερο από το σήμερα, πως η οικονομική τους ευμάρεια και άνοδος έχει αποκτήσει ισχύ νόμου της φυσικής επιστήμης, έχασαν τα αβγά και τα πασχάλια όταν το κράτος φαλίρησε, το 2010. Δεν κατανόησαν στη μεγάλη τους πλειονότητα τί συνέβη. Σε πολύ πρόσφατη -μη έτι ανακοινωθείσα- δημοσκόπηση, το 70% σχεδόν των ερωτηθέντων δήλωσαν πως τα μνημόνια επεβλήθησαν κατόπιν συνωμοσίας των εχθρών της Ελλάδας. Ένα ισχνό 30% τα παραδέχεται -ακόμα και σήμερα- ως την κακή, στραβή και ανάποδη ίσως πλην τη μοναδική λύση. Ως το μόνο ανάχωμα στον εφιάλτη της άτακτης χρεοκοπίας. 

Άρνηση, πανκηφισιώτικη σχεδόν άρνηση της πραγματικότητας. Σε αυτήν την άρνηση πόνταρε ο Θωμάκος και αποκόμισε κέρδη αντίστοιχα με του θρυλικού Τζον Τάραμας. Επειδή -φευ!- η πολιτική σκηνή δεν είναι καζίνο για να μπορείς να αποχωρήσεις με τις τσέπες γεμάτες, ένα μόλις χρόνο ύστερα από την τελευταία εκλογική του επικράτηση, ο Θωμάκος εισπράττει τη μαζική απογοήτευση των Κηφισιωτών. Η απογοήτευση αργά ή γρήγορα θα γίνει μήνις. Το συγκεκριμένο μπαλόνι έχει ξεφουσκώσει. Οι πιο επιτήδειοι απ'τους πρωταγωνιστές της "Πρώτη Φορά θρησκευτικά" θα συνεχίσουν να σταδιοδρομούν -και να βιοπορίζονται κυρίως- από τα έδρανα της αντιπολίτευσης. Οι υπόλοιποι θα επιστρέψουν στην άσημη ασημαντότητά τους. 

Πού έγκειται συνεπώς ο κίνδυνος; Το ανέφερα ήδη. Όσο η μεγάλη πλειονότητα των Κηφισιωτών αρνείται να δεχθεί τα αντικειμενικά δεδομένα... Όσο ομνύει σε έναν "'άλλο κόσμο", όπου "δεν έχουν σημασία οι αριθμοί αλλά οι άνθρωποι" - σάμπως οι πρώτοι να μην αντανακλούν τους δεύτερους... Όσο ακόμα θάλλει η αντίληψη του Κηφισιώτικου εξαιρετισμού, η οποία μάς θέλει ανυπότακτους στους κανόνες που ισχύουν για όλους τους υπόλοιπους πολίτες... Τόσο θα πέφτουμε θύματα του κάθε μπαγαπόντη. Τόσο θα μας μοσχοπουλάει τον σανό του. 

Το κρίσιμο ζητούμενο δεν είναι μόνο η απαλλαγή από τον Θωμάκο. Είναι η αφύπνιση, η ενηλικίωση, η χειραφέτηση της κοινωνίας.

Οι ελάχιστοι πολιτικοί που δεν καταδέχθηκαν να χαϊδέψουν αυτιά, υπέστησαν από τους ψηφοφόρους την εσχάτη των ποινών. Δεν επανεξελέγησαν. Εκείνοι αντιθέτως που -έστω και με τύψεις- προσχώρησαν στο παιχνίδι των έωλων υποσχέσεων, εξασφάλισαν την παραμονή τους στο γήπεδο. Κι ανεπαισθήτως κατήντησαν μαριονέτες του συστήματος.

Ούτε καν με κατά συνθήκην ψεύδη. 

Είναι κάτι τέτοιο εφικτό; Ειλικρινά δεν ξέρω. 

Δεν έχω ωστόσο την παραμικρή αμφιβολία πως οποιοσδήποτε άλλος τρόπος θα αποδειχθεί μια τρύπα στο νερό. Εάν όλα γύρω αλλάξουν μόνο και μόνο για να μείνουν ίδια, ο φαύλος κύκλος θα στενέψει κι άλλο γύρω μας. Ώσπου να μας στραγγαλίσει.-