Ο Βαγγέλης Αυλ-της ως εργαλείο

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Το θέμα είναι να λέμε ότι όλοι οι πολιτικοί μας ταγοί είναι νεοφιλελέδες, δηλαδή ανάλγητοι, άκαρδοι και φίλαυτοι. Επομένως ο Βαγγέλης Αυλ-της γίνεται ένα πολύτιμο προπαγανδαστικό εργαλείο, όπως είχαν γίνει τόσοι άλλοι στο παρελθόν

Κανείς νουνεχής άνθρωπος δεν πιστεύει ότι ο Βαγγέλης Αυλ-της δεν θα προτιμούσε την προηγούμενη ζωή του από όλα τα εκατομμύρια του κόσμου. Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι η φρικτή εμπειρία που έζησε και βιώνει δεν αντιρροπείται από κανένα τραπεζικό λογαριασμό.

Ο Βαγγέλης Αυλ-της είναι ένα τραγικό πρόσωπο. Αλλά δεν είναι ιερό. Στη δημοτική μας ζωή δεν έχουμε πρόσωπα ταμπού, μπορούμε να μιλούμε για όλους και να κρινόμαστε από την ακρίβεια των λέξεων μας. H ενημέρωση οφείλει να δημοσιεύει όλες τις ειδήσεις και να αναδεικνύει χωρίς φόβο τις πτυχές τους. Το να αναφέρει κάποιος ότι έχει πολλά χρήματα στις τράπεζες ο Βαγγέλης Αυλ-της «από δωρεές» είναι είδηση, και μάλιστα θετική είδηση για την μικρή μας κοινωνία. Το να ειρωνεύεται κάποιος το «φτωχό» λογιστή που πλούτισε από τη δυστυχία του είναι αθλιότητα. Το να εξισώνει ένας τρίτος τις δύο προηγούμενες προτάσεις είναι ακόμα μεγαλύτερη αθλιότητα. Διότι για αυτόν ο Αυλ-της δεν είναι ούτε τραγικό ούτε ιερό πρόσωπο, είναι εργαλείο.

Ο Βαγγέλης Αυλ-της, όπως και ο Γ. Θωμάκος, όπως πάρα πολλοί άλλοι, είναι εργαλεία της ίδιας θρησκευτικής εργαλειοθήκης. Εργαλεία ηθικής εξόντωσης πολιτικών αντιπάλων.

Η θέση αρχής είναι ότι όλα αυτά τα τραγικά πρόσωπα είναι ιερά και πέραν πάσης προβολής στα ανθρώπινα μέτρα -όποιος προσπαθήσει να ανιχνεύσει ανθρώπινες πτυχές στην ιερότητα είναι φυσικά ιερόσυλος. Η σκιά του θανάτου ή της δυστυχίας των προσώπων αυτών είναι βαριά και σοκάρει- οι κάτοχοι της εργαλειοθήκης εύκολα βρίσκουν έδαφος στην εκμετάλλευσή τους, ως μονοπωλητές της ευαισθησίας και του πόνου. Είναι όπως ο φονταμενταλιστικός φανατισμός που έχουν οι ισλαμιστές με την αναπαράσταση του Προφήτη σε ανθρώπινη μορφή. Με μόνη διαφορά ότι οι ισλαμιστές προσβάλλονται πραγματικά ενώ τα θρησκευόμενα παλικάρια απλώς βρήκαν έναν τρόπο να κάνουν τη δουλειά τους.

Γιατί είναι ένα θέμα να λέμε ότι όλοι οι πολιτικοί μας αντίπαλοι είναι νεοφιλελέδες , δηλαδή ανάλγητοι, άκαρδοι και φίλαυτοι και άλλο να το αποδεικνύουμε με κάθε ευκαιρία. Ειδικά τώρα που τα επιχειρήματα στο χώρο της πολιτικής έχουν εξαντληθεί και το μόνο που έχει μείνει είναι κάτι υπόλοιπα στο οπλοστάσιο του λυρικού μελό συναισθηματισμού. Επομένως ο Βαγγέλης Αυλ-της γίνεται ένα πολύτιμο προπαγανδαστικό εργαλείο, όπως είχαν γίνει τόσοι άλλοι στο παρελθόν. Μπορεί να είπες για αυτόν πράγματα που θα συμφωνούσε και ο ίδιος, και λοιπόν;- δεν είναι η αλήθεια το θέμα μας. Μίλησες για τον Αυλ-τη άρα αδιαφορείς για το δράμα του, άρα εξευτελίζεις τη δυστυχία του, άρα είσαι ανίερος. Ανήκεις εκεί που εμείς θέλουμε να ανήκεις, στους απέναντι ανάλγητους- οι ευαίσθητοι, οι αλληλέγγυοι, οι ηθικά υπερέχοντες και οι ψυχικά πλεονασματικοί βρίσκονται μόνο στην από δω πλευρά. Παιδιά, ξεκινήστε τη δουλειά γιατί δεν έχει μείνει τίποτα άλλο να πουλήσουμε.

Όπως συμβαίνει σε όλα τα επαγγέλματα, έχουμε και εδώ μία ιεραρχία, χαμηλά τους μικρομαστόρους που ξεκινούν τη δουλειά και κάνουν τα πρώτα εύκολα βήματα στη αλυσίδα παραγωγής, στην κορυφή ο αρχιμάστορας που αναλαμβάνει το πιο δύσκολο κομμάτι. Ο μηχανισμός προπαγάνδας είναι απλός. Οι πραγματικές λέξεις που γράφτηκαν εξαφανίζονται γιατί ανήκαν στο αυτονόητο. Θα ακούσεις ότι είπες πράγματα που είπαν άλλοι, θα ακούσεις ότι είπες πράγματα που φαντάστηκαν άλλοι, κυρίως θα ακούσεις επιφωνήματα αποτροπιασμού και επιρρήματα φρίκης σε ένα τρομώδες λυρικό παραλήρημα, το σύνηθες που χρησιμοποιεί η προπαγάνδα για να εξοντώνει αντιπάλους.

Και όλο αυτό θα μπει στον πολλαπλασιαστή για να φτάσει στους αποδέκτες αποκομμένο από την πραγματική αφορμή. Αυτή τη φορά στόχος ήταν οι πολίτες. Τις προηγούμενες άλλοι, θα υπάρξουν και επόμενοι. Το μόνο ευχάριστο, ότι οι χαμηλόβαθμοι εργάτες του μηχανουργείου έχουν αρχίσει να αποψιλώνονται.-