η ιστορία της Κηφισιάς θα γραφτεί από νικητές και αξιόλογους

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τι σκέφτονταν εκείνοι που επεδίωξαν την αποκαθήλωση του Γ. Θωμάκου. Ώστε η παράταξη στις εκλογές, να περάσει -βραχεία έστω κεφαλή.

Εκείνο που δεν ήθελαν να σκέφτονται ήταν η (ισχυρή) πιθανότητα να αναβαπτιζόταν στις κάλπες, πραγματικές ο Θωμάκος. Να επανεκλεγόταν. Και τότε ποιος θα τον αμφισβητούσε; Απόλυτα νομιμοποιημένος θα πορευόταν ως άλλος Χιωτάκης, ο μαρμαρωμένος βασιλιάς. Ηγούμενος μιας παράταξης που θα είχε μεταμορφωθεί ποιος ξέρει σε τι. Που θα είχε απορφανιστεί από την παλιά φρουρά του. Προσωποκεντρικός σίγουρα ο μεταμοντέρνος ο Θωμάκος; Καθένας έχει το δικαίωμα μόνο την έντονη μυρωδιά της ναφθαλίνης ποιος θα μπορούσε να της ξεπλύνει; Άδειο κέλυφος πιθανότατα. Ή ίσως, αντιθέτως, ριζικά ανανεωμένος, "και ξανά προς τη δόξα τραβά...". 

Έτσι και θα συμβεί μετά την απόρριψη από τους «φίλους» της πρότασης για εκλογή προέδρου. 

Μα και να έχανε ο Θωμάκος, και να τον πέταγαν ούτως ή αλλιώς σαν την τρίχα από το ζυμάρι, φαντάζονταν ότι θα μάζευε τα μπογαλάκια του (πήγα να πω τα Θωμάκια του) και θα επέστρεφε στο Μαρούσι; Εγώ, εάν έχω καταλάβει στοιχειωδώς την ιδιοσυγκρασία του, στοιχηματίζω ότι θα έμενε, θα πείσμωνε, θα τους έκανε με όποιον τρόπο μπορούσε τη ζωή δύσκολη.

No win situation, που λένε στα αγγλικά. Κλάφτα Χαράλαμπε, επί το ελληνικότερον. 

Ειλικρινά είναι να απορεί κανείς πώς άνθρωποι που έχουν ταχθεί εξ απαλών ονύχων στην πολιτική, που έχουν ξοδέψει όλη την ενήλικη τουλάχιστον ζωή τους σε δράσεις, ίντριγκες, ζυμώσεις, αποδεικνύονται τόσο ατζαμήδες. "Τόσο χαζοί" θα έγραφα εάν δεν μου το απαγόρευε η πολιτική ορθότητα. 

Δεν ισχυρίζομαι ότι στη ομάδα Θωμάκου δραστηριοποιούνται μόνο άνθρωποι με χαμηλό δείκτη νοημοσύνης.. Βρίσκεις ανάμεσά τους και νοήμονες και καλλιεργημένους. Η συμπεριφορά τους όμως όταν δρουν ως σύνολο, συμμετέχοντες σε όργανα, καθοδηγούντες και καθοδηγούμενοι, δεν διαθέτει ούτε στρατηγική ούτε καν τακτική. Βαράνε ενθουσιασμένοι ή πανικόβλητοι στον γάμο του Καραγκιόζη. "Είναι οι προσπάθειές τους σαν των Τρώων" όπως θα το έθετε ο Καβάφης.

Δεν πρόκειται για τώρα, που τους έχει πάρει ο κατήφορος, που έχουν χάσει τα αβγά και τα πασχάλια. Και τον καιρό που είχαν καβαλήσει το κύμα του αντιμνημονίου και κυριαρχούσαν στο πολιτικό σκηνικό, συνέχεια ανοησίες έκαναν.

Κι όταν ήρθαν ξανά δεύτεροι αλλά πήραν το Δήμο ελέω Χιωτάκη, με ποιόν διάλεξαν να συνεργαστούν; Μα με τον "Ανεκδίκητο Βαγ. Αυλίτη". Με τη δεξιά της δεξιάς καρπαζιάς. Ο Βαγ. Αυλίτης τους φαινόταν γαρ πιο συνεννοήσιμος. Θα απολάμβανε το μερίδιο της εξουσίας που θα του παραχωρούσαν, αντιδημαχία βασικά, και δεν θα μπλεκόταν στα πόδια τους.

Όποιον έβαζαν στο στόχαστρο, τον έκαναν μάγκα. Έδειχναν τόσο αναξιόπιστοι οι ίδιοι, που του έδιναν αξιοπιστία. 

Το σημερινό χάλι Θωμακου και της παλιοπαρέας αποτελεί τη νομοτελειακή κατάληξη ενός πολιτικού χώρου έπασχε πάντα από εντελώς ανάξιες ηγεσίες. Και έσπευδε, προτού καταλάβει τους "αρμούς της εξουσίας", να δημιουργεί μια φρικτή γραφειοκρατία. Μια απαίσια μάκα. Κι αφού πατούσε όλες τις μπανανόφλουδες που του έριχνε η "αντίδραση" κι έπαιρνε στο λαιμό του ολάκερη τη Κηφισιά, θρηνούσε έπειτα για τα χαμένα όνειρα και τη "γενιά της ήττας".

Άνθρωποι γελοίοι, χωρίς καμιά παιδεία για να παίξουν έναν ουσιαστικό ρόλο, σαν αυτόν που φιλοδοξούσαν. Κι όμως, εκείνη την εποχή τους έβλεπαν σαν γίγαντες..."

Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα.