Απατεώνας - τι κρίμα, «αυτόν θα θέλαμε»

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Είναι οκτώ και πέντε το πρωί, οι κάλπες για την εκλογή του καινούργιου Δήμαρχου Κηφισιάς έχουν μόλις ανοίξει. Έχω προφανώς μια ιδέα τι πρόκειται να βγάλουν αλλά παίρνω τοις μετρητοίς τις "εμπιστευτικές" πληροφορίες που μου μεταφέρονται – έχω πολλές φορές δει στη ζωή μου τους οιωνούς να διαψεύδονται. Και άλλες τόσες να επιβεβαιώνονται. Ένα ξέρω προς το παρόν.

Πως το φαινόμενο Αυλίτης χρησίμευσε ως ιδεώδης αντιπερισπασμός από τα αληθινά δεινά της πόλης. Στο έβγα ενός σημαντικού σημείου για τη πόλη που μάς πήρε και μας σήκωσε -ενώ τα μίση μιας Κηφισιάς έχουν φθάσει στο κόκκινο κι ακόμα περισσότερα όνειρα ζωής-, ένα πρόσωπο, για το οποίο τίποτα πέρα από το ονοματεπώνυμό του δεν γνωρίζουμε με σιγουριά, και άλλαξε ακαριαία την ατζέντα της δημόσιας συζήτησης. Δεν ήταν, κατά βάθος, τόσο δύσκολο. Από το να συμπάσχει η κοινή γνώμη με τους πλημμυροπαθείς, να τρέμει την επόμενη εκδήλωση της κλιματικής αλλαγής, να συζητάει επί της ουσίας πώς αντιμετωπίζεται ο κοινωνικός αποκλεισμός, ασύγκριτα πιο ευχάριστο να ακολουθεί κατά πόδας τον κύριο Αυλίτη. Στις βόλτες στο προσφιλές μεταμοντέρνο στέκι του

Ο κόσμος θέλει άρτον και θεάματα. Όσο λιγοστεύει ο άρτος, τόσο επιβάλλεται τα θεάματα να γίνονται πιο φαντασμαγορικά.

Τυχόν ανάδειξή του στον θώκο της Κηφισιάς θα ήταν "όνειρο βλέπω μην με ξυπνάτε". Άντε να ζητούσε, ως μοντέρνος πολιτευτής, θυμίζοντας το παλιό εκείνο, μπαλζακικής εμπνεύσεως, ανέκδοτο όπου ο πατέρας λέει στον φτωχό και ελαφρώς στραβοχυμένο γιό του: "εσύ δεν είσαι διαφορετικός, αγόρι μου. Μια παλιόπ…στα είσαι!"  

Θα μάθαινε παράλληλα ταχύρυθμα ελληνικά του «σαλονιού» όχι ως άνθρωπος της πιάτσας. Στο Δήμος όμως δεν θα έμπαινε προσώρας. Όχι από σεβασμό προς τους. Αλλά επειδή κάποιος θα του είχε σφυρίξει την περίφημη φράση του Γεωργίου Παπανδρέου για τον Γρίβα Διγενή. "Εδοξάσθη κρυπτόμενος και εγελοιοποιήθη εμφανιζόμενος". Σε περίπτωση πάλι που, σε ένα ντελίριο αυτοπεποίθησης,. Ποιος θα τον πρωτοκάνει του αλατιού. Πολλοί, με τη παρακαταθήκη που ο ίδιος έχει αφήσει γραμμένη με μαύρα γράμματα τη πόλη .

Ας επιστρέψουμε στον άρτο. Στις γνώριμές μας διαδρομές στα σούπερ μάρκετ που καταβροχθίζουν πενηντάρικα αφήνοντας το καλάθι μισοάδειο. Στην αγωνία σχετικά με την τιμή της βενζίνης, του πετρελαίου κυρίως θέρμανσης. Θα τουρτουρίσουμε πάλι κατά τους προσεχείς μήνες; Ή μήπως ο χειμώνας φέτος δεν θα έρθει, επιβεβαιώνοντας το πέρασμα της Ελλάδας από την εύκρατη στη διακεκαυμένη ζώνη;  Προοιωνιζόμενος ακόμα χειρότερους καύσωνες κατά το θέρος; 

Η πολυσθένεια, όρος που εισήγαγε ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς για να περιγράψει ένα οικονομικό μοντέλο το οποίο βασίζεται σε παράλληλες δραστηριότητες των πολιτών -το πρωί εμποροϋπάλληλος, το απόγευμα οδηγός ταξί, εν μέρει ελαιοπαραγωγός, εν μέρει τουριστικός μικροεπιχειρηματίας με δύο ενοικιαζόμενα-, η πολυσθένεια καλά κρατεί. Προϋποθέτει ωστόσο φορολογική επιείκεια. Για να τα βγάζουν πέρα οι άνθρωποι, πρέπει το κράτος να κάνει την πάπια. Άμα το έχει βάλει γινάτι να εξυγιάνει την οικονομική δραστηριότητα, να μην αφήνει τίποτα να περάσει κάτω από τα ραντάρ του, ας διπλασιάσει πρώτα τους μισθούς. Κι έπειτα ας τους φορολογεί.

Μα όλα αυτά τα παίζει στα δάκτυλα ο «Βαγγέλας»

Το βαρύναμε. Πάμε πάλι στον Αυλίτη; Τι πιθανότητες δίνετε να τα βροντήξει και να εξαφανιστεί σε τρία ή σε δεκατρία τέρμινα; Να ξημερώσει ένα πρωί και να είναι άφαντος από προσώπου γης; Να τον εντοπίσουν, μετά από χρόνια, στην Αμερική, να παίζει μπάντζο σε συγκρότημα κάντρι,; Ή στην Αυστραλία, να διοργανώνει πρωτάθλημα μπιτς βόλεϊ για τους Κινέζους τουρίστες; Κι αν δεν έχει διαβάσει το ημιτελές αριστούργημα του Τόμας Μαν "Φέλιξ Κρόουλ", σίγουρα θα έχει δει την ταινία "Ο Ταλαντούχος κύριος Ριπλέι." Σε αμφότερα ένας ωραιότατος, συμπαθέστατος και ελαφρώς ψυχασθενής νεαρός πλάθει με δανεικά υλικά μια περσόνα. Και τη φοράει σαν ρούχο κολλητό.  

"Στον σύγχρονο κόσμο της αστικής παρακμής" γράφει ο μεγάλος διανοητής Γκεόργκ Λούκατς "μόνο ο απατεώνας μπορεί να απολαύσει την προσωπικότητά του".

Προσωπικά όσο μεγαλώνω, τόσο πείθομαι για αυτό.-