Κι΄ όμως κυκλοφορούν ανάμεσά μας σαν τα ποντίκια

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας 

Κυριακή μεσημέρι και στην παραλία δεν πέφτει καρφίτσα. Περπατώ με το σακκίδιο στον ώμο, έχω έρθει στη τοποθεσία για ελάχιστες ώρες, για μια δουλειά η οποία ευοδώθηκε και με το παραπάνω, έχω ξυπνήσει ωστόσο από τις έξι το πρωί και λαχταρώ να απολαύσω τον καφέ μου όχι στο χέρι, να απλώσω την αρίδα μου εννοώ για καμιά ώρα στον ήλιο και έπειτα να πάρω ταξί για το σπίτι. Στρίβω σε ένα δρόμο, βρίσκω ένα μαγαζί με ένα ελεύθερο τραπέζι, σαν όαση μού μοιάζει. Σωριάζομαι, παραγγέλνω, κατεβάζω μονορούφι το κρύο νερό, ζητάω και δεύτερο ποτήρι. Μού αρέσει να αράζω υπαιθρίως μόνος μου. Ρεμβάζω. Ή στήνω αυτί.

"Πάμε την άλλη Κυριακή Χαλκιδική;" ακούω μια γυναικεία φωνή πίσω μου. "Την άλλη Κυριακή έχει εκλογές, γαμώτο…" της απαντάει ένας άντρας. "Ε και τι έγινε; Υποχρεωτικές είναι;" "Εγώ πρέπει να παρευρεθώ. Έχουν μια υποχρέωση οι δικοί μου, δεν αξίζει να τσακωθώ μαζί τους. Θα μου το δώσουν έτοιμο, θα πάω και θα το ρίξω…" "Τουλάχιστον σε βγάζουν από τη σκέψη…" 

Στρέφω όσο διακριτικότερα μπορώ το κεφάλι. Δύο φιλικά ζευγάρια, τριαντάρηδες οι άρρενες, κάπως νεαρότερες οι κοπέλες, καλοφτιαγμένοι όλοι τους, ευφρόσυνοι. Χαμογελάνε. Δεν μπορώ από το ύφος τους να βγάλω συμπέρασμα – τους αρέσει; τη λοιδωρούν; Η κουβέντα τους όμως έχει περάσει σε άλλα πιο φλέγονται για τους ίδιους ζητήματα, για μπιτς μπαρ λένε, για το αν αξίζει επιχειρηματικά να νοικιάζεις ξαπλώστρες… 

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν νοιάζονται για την πολιτική. Ανέκαθεν υπήρχαν. Εκτός από περιόδους εθνικών διχασμών, οπότε και ο πλέον άσχετος ένοιωθε υποχρεωμένος να λάβει θέση, να παθιαστεί, με καταστροφικές ενίοτε συνέπειες. Ιεραρχεί ο καθένας μας πού θα αφιερώσει την προσοχή του, τον χρόνο του. Εφόσον τυχόν κρίνει ότι η ζωή του δεν επηρεάζεται από το ποιος διοικεί, ποιος αντιπολιτεύεται, έχει κάθε δικαίωμα να αδιαφορεί. Ή να συμμετέχει για πλάκα - να ρίχνει στην κάλπη τους πιο ούφο υποψήφιους, τα πιο παράξενα πουλιά. Η άνοδος της αποχής τα τελευταία χρόνια, για την οποία κρούουν διαρκώς κώδωνα κινδύνου, χωρεί ίσως και μια αισιόδοξη ερμηνεία. Ο κάθε Δήμαρχος ή και κουμπάρος του μπορεί πλέον να διορίζει μαζικά στο δημόσιο. Το ΑΣΕΠ έχει παραθυράκια, τρύπες έστω, γενικά όμως λειτουργεί, δίνοντας κάποιο μέτρο αξιοκρατίας. Οι ψήφοι δεν εξαγοράζονται φόρα-παρτίδα. Δεν ανταλλάσσονται με υποσχετικές "τακτοποίησης". Ποτέ ας μη λησμονήσουμε τον Αναστάση Πεπονή.  

Τους έβλεπα, μαζί με τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς. Έφριξα. 

Ούτε καν για τον μουλωχτό αντιεμβολιασμό του, στα ίδια θολά νερά ψάρευε για αρκετό καιρό και ο Γιώργος Θωμάκος.

Έφριξα όταν τον είδα να ανεμίζει δυό σελίδες από το βιβλίο θρησκευτικών της τρίτης δημοτικού. 

Η ιδέα προφανώς που ήθελαν να περάσουν οι συγγραφείς του στα παιδάκια είναι ότι η Παναγία αποτελεί πρόσωπο οικουμενικής ακτινοβολίας, ότι ασχέτως χρώματος και εθνικότητας οι πιστοί τη νοιώθουν μητέρα τους, προστρέχουν για βοήθεια, για παρηγοριά. Την κάνουν δική τους. Στη μία πράγματι σελίδα, η Παναγία εικονιζόταν σαν αυτόχθων της Αμερικής. Σαν Ινδιάνα. Στην άλλη, Γιαπωνέζα με κιμονό, με το βρέφος στην αγκαλιά της. Τη Γιαπωνέζα, ο Γ. Θωμάκος την εξέλαβε ως γκέισα – στην αντίληψη του προφανώς όλες οι Γιαπωνέζες γκέισες είναι. "Θέλουν την Παναγιά μας πόρνη!" εξήγησε, έμπλεος τάχα ιερής ταραχής. Γκέισα και πόρνη ένα και το αυτό κατά το Γ. Θωμάκο.  

Ρωτάω: ποιος είναι τόσο ντουγάνι ώστε να μην νοιώσει αναγούλα με την παραπάνω ρατσιστικότατη φράση; Ποιος δεν διέκρινε πίσω από το χαμόγελο του πολιτευτή τον μορφασμό του μισάνθρωπου; Εκείνου που θεωρεί τη θρησκεία κληρονομική ιδιοκτησία του, κυρίως δε περιφρονεί, βδελύσσεται όποιον δεν του μοιάζει; Κατά τη γνώμη του κυρίου Θωμάκου, οι Γιαπωνέζοι και οι αυτόχθονες Αμερικάνοι ακόμα και αν λατρεύουν την Παναγία, οφείλουν να την προσκυνούν με τη μορφή λευκής γυναίκας. "Για μια παρωνυχίδα πρόκειται" θα πείτε ίσως. "Για ένα εντελώς επιμέρους ζήτημα…" Πάρτε την άποψή του σε αυτό το επιμέρους ζήτημα -που ο ίδιος έθεσε-, διευρύνετέ την και καταλάβετε περί τίνος πρόκειται.

Θα περίμενα από την Εκκλησία της Ελλάδος να εκδώσει ανακοίνωση διαμαρτυρίας. Από μια πλειάδα επίσης αντιρατσιστικών οργανώσεων κι από τη δική μας Εταιρεία Συγγραφέων ακόμα. Δεν πρόκειται για κάποιον τυχαίο. Είναι αρχηγός κοινοβουλευτικού κόμματος. Δεν πρόκειται για γραφικό, αρούκατο, "ώνιο" όπως έλεγαν κάποτε τα ψώνια. Εκφέρει λόγο νεοναζιστικό. Το δε χειρότερο, τηρώντας τις προφάσεις. Στα μουλωχτά. 

Ούτε μία ψήφος σε μισάνθρωπους. Ούτε από αντίδραση. Ούτε για πλάκα.-