Παρά την αλαζονική ρητορική του προέδρου τους, οι ΗΠΑ είναι αντιμέτωπες με τα πραγματικά όρια της ισχύος τους

Η ομιλία του Προέδρου των ΗΠΑ από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ σχολιάστηκε εκτεταμένα, πρωτίστως για τις ρητορικές αποστροφές που παρέπεμπαν σε μια εικόνα αμερικανικής παντοδυναμίας και την προβολή μιας ισχύος που μόνο αυτή μπορεί να αποφασίζει εάν θα καταστρέψει έναν πολιτισμό, εν προκειμένω αυτόν του Ιράν ή θα προχωρήσει σε μια συμφωνία που θα φέρει διαρκή ειρήνη, σε ένα στίγμα συμβολικά εντελώς αναντίστοιχο με τον ίδιο το χώρο όπου δινόταν η ομιλία, δηλαδή τον βασικό διεθνή θεσμό που υποτίθεται ότι σκοπό έχε να προωθήσει τη συνεννόηση και την αποφυγή μονομερών ενεργειών.

Βεβαίως, την ίδια στιγμή η ίδια η αμερικανική διπλωματική πρακτική παραπέμπει σε μία αρκετά διαφορετική πραγματικότητα. Την ίδια ώρα που ο Αμερικανός Πρόεδρος εξαπέλυε απειλές κατά του Ιράν συνεχίζονταν διαπραγματεύσεις των ΗΠΑ με το Ιράν, ακριβώς επειδή γνωρίζουν ότι αυτό τον πόλεμο όχι μόνο δεν μπορούν να το κερδίσουν αλλά κάθε απειλή κλιμάκωσής του εκτοξεύει τις τιμές των καυσίμων με επιπτώσεις και στις ΗΠΑ και μάλιστα στην ευαίσθητη πολιτικά περίοδο πριν τις εκλογές στο μέσο της προεδρικής θητείας.

Όλα αυτά μας φέρνουν στην ουσιαστική αντίφαση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ στην εποχή του Ντόναλντ Τραμπ. Δηλαδή, το γεγονός ότι αυτή η προβολή, με κάθε δυνατό τρόπο, μιας ισχύος που δεν υπόκειται σε κανένα περιορισμό και έλεγχο και μπορεί να αποφασίζει μονομερώς κάθε λογής τιμωρητικές πρακτικές – και μάλιστα χωρίς καμία υποχρέωση συνεννόησης με άλλες χώρες ή αναζήτησης νομιμοποίησης από οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ – συμπίπτει με μια εποχή που οι ΗΠΑ, στην πράξη, συνειδητοποιούν ότι ο πραγματικός διεθνής συσχετισμός δύναμης, τόσο οικονομικά όσο και γεωπολιτικά, έχει απομακρυνθεί αμετάκλητα από εκείνη την αίσθηση πλήρους και αδιαμφισβήτητης ισχύος που μπορεί να δινόταν στη δεκαετία του 1990 ή ακόμη και στην αρχή του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας».

Από την πραγματική ισχύ της Κίνας έως την οικονομική άνοδο μιας σειράς άλλων χωρών, έως το ίδιο το γεγονός ότι  – ανεξαρτήτως ρητορικών εξάρσεων – ο πόλεμος εναντίον του Ιράν αποδεικνύεται ένας πόλεμος που οι ΗΠΑ δεν μπορούν να κερδίσουν, είναι πολλά τα σημάδια ότι ο κόσμος γίνεται ολοένα και περισσότερο πολυπολικός και μακριά από οποιαδήποτε εικόνα μονοκρατορίας.

Προφανώς και η πολυπολικότητα από μόνη της δεν σημαίνει σταθερότητα (σε αντίθεση, ως ένα βαθμό, με την ψυχροπολεμική διπολικότητα που έθετε όρια), αλλά εμπεριέχει και το ενδεχόμενο ακόμη μεγαλύτερης αποσταθεροποίησης και καθόδου σε πολύ μεγαλύτερη συγκρουσιακότητα. Γι’ αυτό και θα περίμενε κανείς ότι αυτό θα ήταν μια ευκαιρία για την Ευρώπη, τουλάχιστον εάν πιστέψουμε τις υποτιθέμενες καταστατικές αρχές της, να αποτελέσει τον πόλο που θα προσπαθούσε να ανακόψει την κάθοδο στο χάος και να επαναφέρει την έννοια των κανόνων στη διεθνή σκηνή, απέναντι στη ρητορική εγκατάλειψή τους από τις ΗΠΑ. Αντί γι’ αυτό φαίνεται ότι το μόνο στο οποίο συναινεί ένα ευρωπαϊκό πολιτικό προσωπικό που αντιμετωπίζει μια ολοένα και μεγαλύτερη κρίση νομιμοποίησης είναι η όλο και πιο εντατική πολεμική προετοιμασία και κινητοποίηση, για έναν πόλεμο με τη Ρωσία που όσο περισσότερο αναγγέλλεται σαν αναπόφευκτος τόσο λιγότερο γίνεται οποιαδήποτε προσπάθεια να εξηγηθεί γιατί θα συμβεί και από πού προκύπτει η βεβαιότητα για το ξέσπασμά του, ενώ παράλληλα όχι μόνο απέτυχε παταγωδώς να πάρει οποιαδήποτε πρωτοβουλία για ειρήνευση στη Μέση Ανατολή, αλλά και συμπαρατάχτηκε πλήρως με τη γενοκτονική πολιτική του Ισραήλ φτάνοντας, σε ορισμένες περιπτώσεις, μέχρι την ποινικοποίηση της διαμαρτυρίας απέναντι της.  Ουσιαστικά, οι πολιτικές ελίτ μιας Ευρώπης που δεν αντιμετωπίζει μόνο κρίση ηγεσίας αλλά και μια βαθιά ανικανότητα να παράγει οποιαδήποτε συνεκτική πολιτική, κάτι που εξηγεί την παραχώρηση πολιτικού χώρου στην Ακροδεξιά, δείχνουν να θεωρούν ότι η μόνη θεραπεία για τη σημερινή μείζονα κρίση θα είναι η καταστροφή.

Μια συνταγή με ινδικές καταβολές, εδώ διαμορφωμένη σε ελαφριά εκδοχή: το κατσικίσιο γιαούρτι είναι φύσει ελαφρύτερο, με λιγότερα λιπαρά, χωρίς να στερείται νοστιμιάς και ωραίας, κρεμώδους σύστασης.

Δοκιμάστε αυτή τη νόστιμη και ελαφριά συνταγή με μόλις με 320 Kcal/μερίδα. «Το κοτόπουλο ανήκει στην κατηγορία του «λευκού κρέατος» και θεωρείται μία από τις καλύτερες πηγές ζωικής πρωτεΐνης, επιβαρύνοντας τον οργανισμό μας με λιγότερα κορεσμένα λιπαρά και χοληστερόλη συγκριτικά με το κόκκινο κρέας, ενώ ταυτόχρονα μας προσφέρει απαραίτητα θρεπτικά συστατικά, όπως σίδηρο, μαγνήσιο, σελήνιο και βιταμίνες του συμπλέγματος Β. Το γιαούρτι το βοηθά να μαλακώσει και ενισχύει την περιεκτικότητα της συνταγής σε πρωτεΐνη, ασβέστιο και πολύτιμα προβιοτικά!», σημειώνει η Μαρία Μπίζιου, MSc Κλινική Διατροφολόγος.

Η Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς επιστρέφει με έναν μεγάλο, απαιτητικό ρόλο και μιλά για την Ουαλία, το Χόλιγουντ, τον γάμο της με τον Μάικλ Ντάγκλας και τα παιδιά της. Μια διαδρομή γεμάτη επιτυχίες, επιμονή, ανατροπές και δεύτερες ευκαιρίες

Στο «Kill Jackie», τη βρετανική σειρά που θα κάνει πρεμιέρα στις 2 Οκτωβρίου στο Amazon Prime Video, η Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς εμφανίζεται τυλιγμένη σε μωβ γούνες, φορώντας ακριβά κοσμήματα και ένα κόκκινο μεταξωτό μαντήλι στο κεφάλι, ενώ κάθεται στο τιμόνι ενός μικρού σπορ MG. Κουβαλάει αυτόματα τουφέκια, κλέβει μοτοσικλέτες και —σε μια αξέχαστη σκηνή – δαγκώνει το αυτί ενός άντρα και το ξεριζώνει… Οταν όμως κυκλοφόρησε το τρέιλερ της σειράς, ο κόσμος άρχισε να μιλάει κυρίως για την προφορά της. «Ο κόσμος έλεγε: Δόξα τω Θεώ που χρησιμοποιεί την ουαλική της προφορά», είπε η σταρ του Χολιγουντ σε συνέντευξή της στους Times του Λονδίνου.

«Νομίζω ότι το μήνυμα ήταν πως έφτασε η ώρα να είμαι Ουαλή» πρόσθεσε η βραβευμένη με Oσκαρ, Bafta και Tony ηθοποιός Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς, η οποία υποδύεται την Τζάκι Πράις μια γυναίκα από το Σουάνσι, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ουαλίας, από όπου κατάγεται και η ηθοποιός.  Η δημοσιογράφος της βρετανικής εφημερίδας, Φίμπι Λάκχαρστ, παρατηρεί, δε, ότι η προφορά της ακούγεται έντονα ουαλική, παρά το γεγονός ότι ζει κυρίως στη Νέα Υόρκη με τον σύζυγό της, Μάικλ Ντάγκλας. Η σειρά των οκτώ επεισοδίων βασίζεται  στο μυθιστόρημα του Αϊντάν Τρουέν (ψευδώνυμο του γιου του Τζον Λε Καρέ, Νίκολας Κόρνγουελ, ο οποίος υπογράφει συνήθως τα βιβλία του ως Νικ Χάρκαγουεϊ επίσης ψευδώνυμο) με τίτλο «The Price you Pay», ο ήρωας του οποίου, ονόματι Τζακ, μεταμορφώνεται σε Τζάκι Πράις, μια γυναίκα με σκοτεινό παρελθόν και αμείλικτους  διώκτες.

Ο ρόλος της επιβλητικής αντιηρωίδας του «Kill Jackie» είναι στην ουσία ο πρώτος μεγάλος ρόλος της Ζέτα – Τζόουνς, στην σχεδόν 50χρονη καριέρα της. Στο πλευρό της, δε, εμφανίζονται μεταξύ άλλων οι Ντάνιελ Ινγκς (γνωστός μας από τους «Gentlemen»), Σίντσε Μπάμπετ Κνούντσεν, Ράφ Λο, Οσκαρ Τζαενάντα, Χάτι Χουκ, Εντζο Τσιλέντι και Κριστίν Ανταμς. Η Πράις είναι μια πρώην «βασίλισσα» της κοκαΐνης που έχει μετατραπεί σε έμπορο έργων τέχνης, κινούμενη στα όρια της νομιμότητας. Οταν αγνοεί έναν αναξιόπιστο νεαρό κληρονόμο (Ραφ Λο) κατά τη διάρκεια μιας πώλησης έργων τέχνης, εκείνος εξαπολύει εναντίον της επτά αδίστακτες εκπαιδευμένες δολοφόνους, οι οποίες, όμως, έρχονται αντιμέτωπες με κάτι που δεν περίμεναν.

Η Πράις της Ζέτα-Τζόουνς είναι ειρωνική, ψυχρή και ανησυχητική, καθώς αξιολογεί τους εχθρούς της με ένα λιονταρίσιο μειδίαμα πριν  οργανώσει το τέλος τους. «Δεν έχει κανένα φίλτρο», λέει στους Times η 56χρονη σταρ, προσθέτoντας: «Υπάρχει μια ιδιαιτερότητα στις γυναίκες της Ουαλίας που λατρεύω». Η Φίμπι Λάκχαρστ την συνάντησε ένα βράδυ Κυριακής μετά από μια μακριά ημέρα στην Ιρλανδία για τα γυρίσματα του «Wednesday», της δημοφιλούς σειράς του Netflix που αναβιώνει την «Οικογένεια Ανταμς», στην οποία η Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς υποδύεται την επιβλητική Μορτίσια Ανταμς. Ηταν ντυμένη με ένα μπεζ φούτερ, είχε τα μαλλιά της πιασμένα πίσω και υπέφερε από πονόλαιμο.

Παρόλα αυτά εξακολουθούσε να αποπνέει την αύρα μιας σταρ του Χόλιγουντ παλαιάς κοπής, σχολιάζει η δημοσιογράφος των Times. Μια θεατρική περσόνα παλιάς εποχής Είναι θεατρική, μια χαρισματική αφηγήτρια που ξέρει να αναγνωρίζει μια καλή ιστορία. Δεν συμπαθεί τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης —«το κάνω επειδή μου είπαν να το κάνω», λέει στη συνέντευξή της— και μιλά με ενθουσιασμό για τα είδωλα της δεκαετίας του 1970. Αναφέρει «τη Τζέσικα Λανγκ, τις ταινίες του Τζον Κασσαβέτη, ην Κάρεν Μπλακ… όλες εκείνες τις ταινίες με τους σπουδαίους χαρακτήρες». Το είδωλό της είναι η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, όταν ήταν έφηβη είχε τη φωτογραφία της κρεμασμένη στον τοίχο του υπνοδωματίου της. Ισως αυτή η αίσθηση της παλιάς εποχής να οφείλεται στο γεγονός ότι ήταν χορεύτρια από την ηλικία των εννέα ετών, σχολιάζει η Φίμπι Λάνκχαρστ στους Times.

Μεγάλωσε στο χωριό Μαμπλς στον κόλπο του Σουάνσι, με τη μοδίστρα μητέρα της Πατρίτσια, τον πατέρα της Ντέιβιντ «Ντάι» Τζόουνς, που διηύθυνε ένα εργοστάσιο ζαχαρωτών, και τα αδέλφια της, Ντέιβιντ και Λίντον. Το σπίτι τους συνόρευε με μια αίθουσα χορού, όπου η Χέιζελ Τζόνσον, μια εξαιρετική δασκάλα χορού δίδασκε φιγούρες τουίστ και πιρουέτες σε μικρά κορίτσια. Οταν οι γονείς της κέρδισαν στο μπίνγκο 100.000 λίρες, πλήρωσαν τα μαθήματα κλακέτας και σύγχρονου χορού της κόρης τους με τη Τζόνσον. Η Κάθριν ήταν τότε πέντε ετών και «μάλλον υπερκινητική». Στα εννέα της, έπαιξε στο Γουέστ Εντ, υποδυόμενη την Τζούλι στο μιούζικαλ «Annie», και στα 13 της, την Ταλούλα  στο «Bugsy Malone».

Στα 16 της, δε, είχε εγκαταλείψει το σχολείο, είχε ήδη εξασφαλίσει την κάρτα μέλους του σωματείου ηθοποιών (Equity card), και περίμενε στην ουρά για μαζικές οντισιόν παραστάσεων του Γουέστ Εντ, αντιμετωπίζοντας τις απορρίψεις με το να πιάνει τα μαλλιά της αλογοουρά και να ξαναδοκιμάζει την τύχη της (τόσο ο Τρέβορ Ναν όσο και ο Αντριου Λόιντ Βέμπερ έπεσαν θύματα αυτού του κόλπου…) Που οφειλόταν το τρομερό πείσμα και η ορμή της; «Είχα πάρει μια γεύση από τη χαρά του θεάτρου σε πολύ νεαρή ηλικία», λέει, «Σκέφτηκα: “Αυτό θέλω να κάνω. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να τελειώνει το σχολείο και να δίνει εξετάσεις στο Σουόνσι”».

Οικογενειακή σχέση με τον χώρο του θεάματος, ουσιαστικά δεν υπήρχε: «Ο πατέρας μου είναι ένας απογοητευμένος τραγουδιστής που τραγουδάει καραόκε», αποκαλύπτει. Καθοριστικά στοιχεία κατά τη γνώμη της ήταν το πείσμα, το χάρισμα και μια ευτυχής συγκυρία, τη στιγμή που ανασύρθηκε από την αφάνεια και από δεύτερη αναπληρώτρια ηθοποιός ανέλαβε τον ρόλο της Πέγκι Σόγιερ σε μια παραγωγή του μιούζικαλ «42nd Street» στο Theatre Royal Drury Lane του Λονδίνου, το 1987. Ηταν μόλις 18 ετών όταν ολοκληρώθηκαν οι παραστάσεις δύο χρόνια αργότερα. «Μέχρι να αποκτήσω τα δικά μου παιδιά, δεν είχα συνειδητοποιήσει την πίεση και το πόσο μεγάλο πράγμα ήταν αυτό για μια νεαρή κοπέλα ή μάλλον για μια έφηβη», λέει.

Για να μην αναφέρουμε ότι μπορεί να είναι κάπως απογοητευτικό —ή ακόμα και να σου κόβει τη φόρα— το να βλέπεις όλα σου τα όνειρα να πραγματοποιούνται στα 18 σου. Στα 22 της, πήρε έναν ρόλο στην δημοφιλή βουκολική σειρά «The Darling Buds of May», και έγινε πασίγνωστη στη Βρετανία. Στη συνέχεια, μετακόμισε στην Αμερική, όπου ήταν μεν άγνωστη, πλην όμως τράβηξε γρήγορα την προσοχή του Στίβεν Σπίλμπεργκ και κατέληξε να πρωταγωνιστεί σε μεγάλες εμπορικές επιτυχίες όπως «Η Μάσκα του Ζορό» (1998), «Διπλή Παγίδα» (1999), «Traffic» (2000), «Η Συμμορία των Δώδεκα» (2004) και «Σικάγο» (2002), όπου με την ερμηνεία της Βέλμα Κέλι – μιας σαγηνευτικής δολοφόνου που εντυπωσίαζε με τις χορευτικές της φιγούρες- κέρδισε σε ηλικία 33 ετών, το Οσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου.

Παραγωγός του «Σικάγο» ήταν ο Χάρβεϊ Γουάινσταϊν και εκείνη, μια νεαρή γυναίκα μακριά από το σπίτι της, σε μια εποχή ανομίας και αδίστακτων μεγιστάνων, σίγουρα θα είδε πολλά. «Ο κόσμος του κινηματογράφου έχει αλλάξει σημαντικά μετά το κίνημα #MeToo, και μάλιστα προς το καλύτερο. Εχει αλλάξει πραγματικά όσον αφορά τις  ερωτικές σκηνές, αλλά και τα αμφίβολης αισθητικής αστεία, που κυκλοφορούσαν από στόμα σε στόμα στα γυρίσματα, σαν να βρισκόμαστε σε εργοτάξιο. Θυμάμαι πώς ήταν τα πράγματα παλιά», λέει στους Times. Η Κάθριν Ζέτα – Τζοουνς συνεργάστηκε επίσης με κορυφαίους ηθοποιούς όπως οι Τζορτζ Κλούνεϊ, Αντόνιο Μπαντέρας, Μπραντ Πιτ, Τομ Χανκς.

Μάλιστα, ο φίλος της Σον Κόνερι — συμπρωταγωνίστησαν στη «Διπλή Παγίδα»— την αποκαλούσε χαϊδευτικά «το παιδί».  Βασικά τότε «υπήρχε ένας πρωταγωνιστής και μια πρωταγωνίστρια», λέει. Αλλά τώρα η σειρά «Killing Jackie» παρουσιάζει μια διεστραμμένη γυναικεία αδελφότητα πληρωμένων δολοφόνων που σκοτώνουν η μία για χάρη της άλλης (να σημειωθεί ότι τη σειρά δημιούργησε η ομάδα του «Killing Eve»). «Η συνεργασία με τις άλλες ηθοποιούς ήταν υπέροχη», λέει στους Times η Ζέτα-Τζόουνς. Και το συναίσθημα ήταν αμοιβαίο. «Είναι κυρία», προσθέτει η συμπρωταγωνίστριά της Σίντσε Μπάμπετ Κνούτσεν, «και ταυτόχρονα πολύ προσγειωμένη.

Τολμηρή, ατρόμητη… και μπήκε αμέσως στο κλίμα». Στην πραγματική ζωή, συμπρωταγωνιστής της Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς είναι ο σύζυγός της, Μάικλ Ντάγκλας —γιος του Κερκ Ντάγκλας, δύο φορές βραβευμένος με Οσκαρ και κατά 25 χρόνια μεγαλύτερός της. Την πλησίασε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Ντοβίλ με την αμίμητη ατάκα: «Θα γίνω ο πατέρας των παιδιών σου». Παντρεύτηκαν στο ξενοδοχείο «Plaza» της Νέας Υόρκης το 2000, με μια γαμήλια δεξίωση, που κράτησε από τις 6 το απόγευμα έως τις 6 το πρωί – τη μεγαλύτερη που είχε ποτέ φιλοξενήσει το ξενοδοχείο – με ζωντανή μουσική, χορό και μια ουαλική χορωδία. Ενας χολιγουντιανός γάμος που κρατάει 26 χρόνια

Ο γάμος τους διαρκεί 26 χρόνια τώρα και το μυστικό του είναι η «δουλειά», λέει η διάσημη ηθοποιός στους Times. «Ο Μάικλ λέει κάτι του στυλ: “Πήγαινε να κάνεις αυτή τη δουλειά, είναι υπέροχη”. Κι έπειτα μπορεί να έρθει αεροπορικώς το Σαββατοκύριακο για να με δει. Είναι πολύ καλύτερο από το να ξυπνάς και να ρωτάς: “Τι θέλεις για πρωινό, αγάπη μου;”. Δεν νομίζω ότι ο γάμος μας θα είχε αντέξει ποτέ αν ήταν έτσι». Αλλά βέβαια τα πράγματα δεν ήταν πάντα ρόδινα.  Το 2010 ο Μάικλ Ντάγκλας εμφάνισε καρκίνο του λάρυγγα και το 2011 εκείνη διαγνώστηκε με διπολική διαταραχή τύπου ΙΙ και εισήχθη σε νοσοκομείο. Χώρισαν για μικρό χρονικό διάστημα το 2013, αλλά επανασυνδέθηκαν γρήγορα.

Για να αποφύγουν τα κακά της δημοσιότητας («Τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα όταν απέκτησα τα παιδιά μου») η οικογένεια μετακόμισε στις Βερμούδες, όπου έζησαν 10 χρόνια και έστειλαν εκεί τα παιδιά στο σχολείο. «Ηταν το καλύτερο πράγμα που κάναμε ποτέ», λέει.  Σήμερα μένουν κυρίως σε μια έπαυλη δέκα υπνοδωματίων στο Ιρβινγκτον της Νέας Υόρκης, ενώ διαθέτουν επίσης κατοικίες στο Κεμπέκ και την Ισπανία, καθώς και ένα παλάτσο κοντά στην Πιάτσα Ναβόνα στη Ρώμη. Δεν υπάρχουν σχέδια επιστροφής της στην Ουαλία, ωστόσο η ίδια δηλώνει: «Νιώθω πολύ δεμένη με τον τόπο». Οι γονείς της και ο αδελφός της, Λίντον, ζουν ακόμη εκεί, όπως και ορισμένα ανίψια και βαφτιστήρια της.

Εχει ένα απωθημένο: «Μιλάω ελάχιστα ουαλικά. Ημουν ένα ανυπόφορο εννιάχρονο παιδί που ωρίμασε πρόωρα, και έλεγα: “Γιατί να μάθω μια γλώσσα που μπορώ να μιλήσω μόνο εδώ; Πότε θα μου χρειαστεί πραγματικά αν πάω κάπου αλλού;” Τα λόγια αυτά ηχούν ακόμα στα αυτιά μου, γιατί τώρα… ναι, μιλάω γαλλικά, μιλάω ισπανικά. Κι όλα μου τα ανίψια και τα βαφτιστήρια μιλούν ουαλικά». Τα παιδιά της, ο 26χρονος Ντίλαν και η 23χρονη Κάρις είναι επίσης ηθοποιοί. «Δουλεύουν σκληρά», λέει τέλος η Ζέτα-Τζόουνς. «Η κόρη μου ήθελε για κάποιο διάστημα να γίνει σαν την Αμάλ Κλούνεϊ. Αλλά πρέπει να ακολουθείς τα όνειρά σου, το πάθος σου». Και τα γονίδιά σου…

«Ναι, αλλά είναι δύσκολο να χαράξουν τη δική τους πορεία. Αυτός ο απαίσιος όρος “nepo baby” είναι φρικτός, γιατί αυτά τα παιδιά δεν ζήτησαν να γεννηθούν μέσα σε αυτό το περιβάλλον· προσπαθούν να βρουν τον δικό τους δρόμο στη ζωή. Τους αρέσει, όμως, [η υποκριτική] και είναι καλοί σε αυτό. Διαφορετικά, ο Μάικλ κι εγώ θα ήμασταν οι πρώτοι που θα λέγαμε: “Ξέρεις κάτι; Ισως η Νομική Σχολή να είναι μια καλή επιλογή”»… Ακολούθησε το Protagon στο Google News