Αν κάτι χαρακτηρίζει τα τελευταία βράδια στο σπίτι, είναι η προσπάθεια να μη μυρίζουν τα πάντα φιδάκι κατόλ. Έχουμε καταλήξει να μιλάμε για τον καιρό και τις προβλέψεις των μετεωρολόγων επειδή η θάλασσα είναι χαμένη μακριά και η ανάπαυλα ακόμη μακρύτερα. Την ίδια ώρα τα κουνούπια στήνουν γλέντι καθημερινό (άλλο προσφιλές θέμα) κι είναι τόσα πολλά που καθώς χτυπάω το χέρι μου χωρίς ιδιαίτερη τεχνική δεινότητα πετυχαίνω κανά δυο.

Για ζεστό φαγητό ούτε λόγος – έχουμε εξαντλήσει το κεφάλαιο ψωμοτύρια, σαλάτες και τα συναφή. Μπαίνω σε άλλο κεφάλαιο από σήμερα: γκασπάτσο (σε εκδοχή για πρωτάρηδες) με την προσθήκη από μερικές ψημμένες γαρίδες. Κι αν δεν σας βρίσκονται βέβαια γαρίδες, φτιάξτε μερικά κρουτόν από μπαγιάτικο ψωμί ή ψιλοκόψτε σφιχτά βρασμένο αυγά. Ζήτω (;) το γαϊδουροκαλόκαιρο.

Το μόνο χρονοβόρο στην περίπτωσή μας είναι το κόψιμο των λαχανικών. Μόλις έχει ολοκληρωθεί, βάζω όλα τα υλικά (εκτός από τις γαρίδες βέβαια) στο μπλέντερ και το θέτω σε λειτουργία μέχρι όλα να αναμειχθούν, να κοπούν στο ελάχιστο αλλά να μη γίνουν αλοιφή – προτιμώ η σύσταση του καθενός να διατηρηθεί κάπως. Μεταφέρω το μίγμα σε σουπιέρα και κατευθείαν στο ψυγείο να κρυώσει καλά.

Σε ένα καυτό μαντέμι ή σ’ ένα ταψάκι κάτω από το γκριλ του φούρνου βάζω δυο κουταλιές ελαιόλαδο κι από κει “περνάω” τις γαρίδες σε μέτρια προς δυνατή φωτιά. Λίγα λεπτά μόνο, 3 - 4, μέχρι να σφίξει η σάρκα τους και να χαθεί η διαφάνεια. Όχι παραπάνω γιατί και σκληραίνουν και χάνουν τα αρώματά τους.

Βγάζω το γκασπάτσο από το ψυγείο, δοκιμάζω αν χρειάζεται επιπλέον αλάτι και πιπέρι. Αν μου φαίνεται πολύ πηκτό, προσθέτω και ανακατεύω 2-3 παγάκια. Σερβίρω στα βαθιά πιάτα ή μπολ και από πάνω υπολογίζω (με δικαιοσύνη) τέσσερις γαρίδες στον καθένα.

Οι Thievery Corporation είναι ένα από τα αγαπημένα μουσικά σχήματα του Ελληνικού κοινού. Ξεκίνησαν το 1995 από τον  Rob Garza και τον  Eric Hilton. Τους ένωσε η αγάπη τους για τους dub, bossa nova και jazz δίσκους.  

Σήμερα έχουν εξελιχθεί πιο πολύ σαν κολεκτίβα από DJs με ένα τεράστιο αριθμό συνεργατών. Αν και κατά βάση παίζουν ηλεκτρονική μουσική το νέο τους άλμπουμ, Saudade, που κυκλοφόρησε τον Απρίλη όπως μας λέει ο Rob Garza δεν έχει τίποτα ηλεκτρονικό μέσα: «Είναι σαν να επιστρέφουμε στις ρίζες μας και στην αγάπη μας για την bossa nova, τα σάουντρακ και την jazz. Είναι πολύ οργανικό άλμπουμ γεμάτο γυναικείες φωνές. Πολύ θηλυκό θα έλεγα χωρίς τα αναγνωρίσιμα beats που μας έχουν κάνει γνωστούς. Και είναι πολύ ωραίο που ο κόσμος έχει αντιδράσει θετικά σε αυτήν την αλλαγή, μας κάνει πολύ χαρούμενους επειδή μας άλλαξε μουσικά.»      

Τι θυμάσαι πιο πολύ από τα 90s;

Στην δεκαετία του 90 υπήρχε μια μεγαλύτερη αίσθηση αισιοδοξίας οι άνθρωποι έβλεπαν μπροστά τους το μέλλον και τα 00s και όλοι θεωρούσαμε ότι ήταν η αρχή κάτι διαφορετικού. Δεν ήξερε κανείς τι να περιμένει και τα 90s φαινόντουσαν μια ωραία εποχή όταν κοιτάζεις προς τα πίσω. Γινόντουσαν πάρα πολλά πράγματα μουσικά. Η ηλεκτρονική μουσική μόλις είχε ξεκινήσει να ανεβαίνει. Έβγαιναν πολύ ωραία πράγματα.  

Τώρα πιστεύεις ότι είναι καλύτερα ή χειρότερα;

Ακόμη βγαίνει σπουδαία ηλεκτρονική μουσική αλλά αυτό που είναι άσχημο τώρα είναι ότι υπάρχει και πολύ κακή μουσική. Επίσης οι καιροί είναι πλέον δύσκολοι για πολύ κόσμο αλλά δεν χρειάζεται να πω περισσότερα επειδή περνάτε ήδη δύσκολα στην Ελλάδα.    

Εκπληρώσατε τους στόχους που είχατε όταν ξεκινούσατε;

Πιστεύω πώς ναι! Τότε ο μόνος στόχος μας ήταν να φτιάξουμε μερικούς δίσκους. Δεν είχαμε και πολλά στο μυαλό μας. Είμαστε ενθουσιασμένοι επειδή τον επόμενο χρόνο θα κλείσουμε τα 20 χρόνια σαν συγκρότημα. Μαζί με τον Erik ξεκινήσαμε το 1995 και το γεγονός ότι υπάρχουμε μετά από τόσα χρόνια και συνεχίζουμε να κάνουμε δίσκους, το θεωρούμε μεγάλη επιτυχία.  

Πόσες φορές έχετε παίξει στην Ελλάδα αλήθεια;

Πολλές. Νομίζω ότι η Ελλάδα είναι η χώρα που έχω επισκεφτεί της περισσότερες φορές εκτός από το Μεξικό – είμαι μισός Μεξικανός. Έχω κάνει πολλούς καλούς φίλους στην Ελλάδα και έχω ταξιδέψει σε πολλά μέρη από τα νησιά μέχρι την Θεσσαλονίκη. Δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο αγαπημένο μέρος. Υπάρχουν τόσα πανέμορφα νησιά. Η Αθήνα π.χ. που αρέσει για τον πολιτισμό και την βραδινή διασκέδαση. Αγαπώ την Χαλκιδική. Μου είναι δύσκολο να διαλέξω κάποιο.    

Θυμάσαι το πιο αστείο πράγμα που σας έχει συμβεί εδώ; Κ

άθε φορά που ερχόμαστε, έχει πολύ πλακά. Θυμάμαι την πρώτη φορά που παίξαμε σαν Thievery έξω από την Αμερική, ήταν σε ένα μέρος που λεγόταν Μύλος στη Θεσσαλονίκη και το κοινό δεν μας άφηνε να κατέβουμε από την σκηνή. Αναγκαστήκαμε να κάνουμε 7 encore. Ήταν η πρώτη μας εμπειρία στην Ελλάδα και νομίζω την έχουμε ερωτευτεί από τότε.    

Πώς βλέπεις την Ελλάδα κάθε φορά που την επισκέπτεσαι; Την βρίσκεις αλλαγμένη;

Περνάει από μια περίοδο αλλαγής. Βλέπουμε τι γίνεται τα τελευταία χρόνια και είναι για μας πολύ λυπηρό όταν βλέπεις πώς ο αγώνας εντείνεται. Γράφουμε για τέτοια πράγματα στην μουσική μας για το ΔΝΤ και τις τράπεζες. Η Ελλάδα είναι ένα παράδειγμα του τι γίνεται όταν τα πράγματα παίρνουν τελείως λάθος τροπή και πάντα οι άνθρωποι είναι αυτοί που υποφέρουν περισσότερο. Οι τράπεζες δεν παθαίνουν τίποτα, οι κυβερνήσεις το ίδιο, πάντα οι άνθρωποι. Λυπούμαστε πάρα πολύ που συμβαίνει αυτό το πράγμα στην Ελλάδα και η αλλαγή είναι τόσο έντονη.  Η αλήθεια είναι ότι δεν ασχολούμαι με την πολιτική τελευταία λόγω χρόνου. Έχω ένα γιο 2 χρονών και ο χρόνος μου είναι μοιρασμένος μεταξύ της οικογένειας μου και του συγκροτήματος. Δεν μαθαίνω πολλά πράγματα αλλά παρατηρώ ότι οι άνθρωποι ψάχνουν πολλές διαφορετικές απαντήσεις και δικαιολογίες για να εξηγήσουν το λόγο που συμβαίνουν κάποια πράγματα και καμιά φορά κοιτάνε προς λάθος κατευθύνσεις. Το ίδιο συμβαίνει παντού και στην Αμερική βλέπεις πολύ κόσμο να γίνεται πιο συντηρητικός και να στρέφεται προς την θρησκεία. Προσωπικά δεν θα έκανα κάτι τέτοιο αλλά δυστυχώς καμιά φορά συναντάς τέτοιες ακραίες συμπεριφορές.  

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνεις όταν φτάσετε;

Μάλλον θα πάω σε μια ταβέρνα να φάω με φίλους. Μου αρέσει το σουβλάκι, το τζατζίκι, η χωριάτικη, τα ψάρια, ο μπακλαβάς. Τρελαίνομαι για την ελληνική κουζίνα. 

Ένας ηθοποιός προσποιείται τον τυφλό και αφήνει το πορτοφόλι του να πέσει μπροστά στα μάτια περαστικών. Ποιές θα είναι οι αντιδράσεις τους;

Ο αδιαμφισβήτητος βασιλιάς των φρούτων, κατά τον Μπριγιά Σαβαρέν, στολίζεται και γίνεται επιδόρπιο γιορτινό, χωρίς ιδιαίτερους κόπους. 

Υλικά - για 6 άτομα

Για τα αχλάδια

Για τη σάλτσα σοκολάτας

Καθαρίζετε προσεκτικά τα αχλάδια κρατώντας τα κοτσανάκια τους. Τα βάζετε σε μια κατσαρόλα μικρού μεγέθους όρθια, ίσα-ίσα να χωράνε. Αδειάζετε μέσα το γλυκό κρασί και βάζετε το κλαράκι κανέλας. Συμπληρώνετε λίγο νερό μέχρι τα αχλάδια σχεδόν να σκεπαστούν ολόκληρα. Τα βράζετε σε μέτρια φωτιά για περίπου ½ ώρα μέχρι να πάρουν ένα απαλό, ζαχαρένιο χρώμα. Τα αφήνετε μέσα στη κατσαρόλα να κρυώσουν για περίπου 15 λεπτά. Τα βγάζετε και τα ακουμπάτε πάνω σε μια πιατέλα.

Λιώνετε τη μαύρη κουβερτούρα μαζί με το γάλα σε μπεν μαρί. Την βάζετε σε ένα μπολ και την αφήνετε να κατέβει στους 30 . Την αφήνετε να περιμένει. Λιώνετε τη λευκή κουβερτούρα, πάλι σε μπεν μαρί, και της κατεβάζετε τη θερμοκρασία στους 25. Την βάζετε σε ένα μικρό μπολ.

Σερβίρετε τα αχλάδια σε 6 ρηχά πιάτα ως εξής: μοιράζετε τη μαύρη λιωμένη σοκολάτα στα πιάτα ούτως ώστε να καλύψει τον πάτο τους. Βάζετε στη μέση κάθε πιάτου ένα ποσαρισμένο αχλάδι. Το περιχύνετε με την άσπρη σοκολάτα με τέτοιο τρόπο που η σοκολάτα όχι μόνο να περιτυλίξει το αχλάδι, αλλά και να ακουμπήσει το πιάτο, να μπλεχτεί το άσπρο χρώμα με το σοκολατί. Διακοσμείτε με μια κορφούλα δυόσμου.

Tip: Μπορείτε, αν θέλετε, να πασπαλίσετε το αχλάδι με τρίμματα από μπισκότο αμαρέτι.