ενημέρωση 8:26, 2 May, 2026

Sodade, που θα πει Cesaria…

Σαν σήμερα, στις 27 Αυγούστου του 1941 γεννιέται η διεθνώς αναγνωρισμένη τραγουδίστρια Σεζάρια Εβόρα. Είχε το προσωνύμιο «ξυπόλητη ντίβα» εξαιτίας της προτίμησής της στο να τραγουδά χωρίς να φορά τα παπούτσια της ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τη φτώχεια που επικρατούσε στην πατρίδα της.

Γεννήθηκε στην πόλη Μιντέλο στο Πράσινο Ακρωτήριο. Σε ηλικία 7 ετών έμεινε ορφανή από πατέρα. Μετά το θάνατό του, η μητέρα της αγωνίστηκε να την μεγαλώσει με τα πενιχρά της εισοδήματα που εξασφάλιζε από την εργασία της ως μαγείρισσα. Τελικά, την οδήγησε σε ορφανοτροφείο και στη χορωδία του ιδρύματος εκείνου η μικρή Σεζάρια έμαθε να τραγουδά.

Η Έβορα συνάντησε όταν ήταν 16 ετών έναν ναυτικό από το Πράσινο Ακρωτήριο, ο οποίος ονομαζόταν Εντουάρντο. Ήταν ο άνθρωπος που την δίδαξε τα παραδοσιακά μουσικά στιλ των coladeiras καιmornas. Τα τελευταία αποτελούν τραγούδια της λύπης, της μελαγχολίας και της νοσταλγίας. Η Σεζάρια ξεκίνησε να τραγουδά σε τοπικά μπαρ και ξενοδοχεία. Με τη βοήθεια τοπικών μουσικών, θα επεδείκνυε τις ικανότητές της και αργότερα θα ανακηρυσσόταν "Βασίλισσα των Μόρνας" από τους θαυμαστές της. Την εποχή εκείνη ήταν διάσημη στο νησί της, σχετικά άγνωστη όμως διεθνώς.

Η τραγουδίστρια είχε έναν θείο, ο οποίος ήταν ένας διάσημος μουσικός και τραγουδοποιός, χρησιμοποιώντας το όνομα B. Leza. Αυτός έγραψε πολλά τραγούδια για την Έβορα.

Η ξυπόλητη αοιδός παρέμεινε διάσημη, χωρίς όμως να έχει και επιτυχία στα οικονομικά. Η δυσχερής οικονομική και πολιτική κατάσταση στη νησιωτική της χώρα, σε συνδυασμό με τα προσωπικά και οικονομικά της προβλήματα, την οδήγησαν στην απόφαση να σταματήσει το τραγούδι, ώστε να υποστηρίξει οικονομικά την οικογένειά της. Επί δέκα χρόνια δεν τραγούδησε και η ίδια τα περιγράφει ως "σκοτεινά χρόνια." Την ίδια περίοδο πάλεψε με τον αλκοολισμό.

Έπειτα από ενθάρρυνση ενός εξόριστου μουσικού και προστάτη των τεχνών από το Πράσινο Ακρωτήριο, ο οποίος ζούσε στην Πορτογαλία, η Έβορα ξανάρχισε να τραγουδά. Ο άνθρωπος αυτός ήταν ο Μπάνα, ο οποίος προσκάλεσε τη Σεζάρια να τραγουδήσει σε συναυλίες σε πορτογαλικό έδαφος, με τη χρηματοδότηση μιας τοπικής οργάνωσης γυναικών.

Ο Ζοζέ ντα Σίλβα, ένας Γάλλος με καταγωγή από το Πράσινο Ακρωτήριο την έπεισε να μεταβεί στο Παρίσι, όπου ηχογράφησε το άλμπουμ La Diva Aux Pieds Nus (Η Ξυπόλητη Ντίβα) το 1988. Το τραγούδι "Sodade" ήταν η πρώτη της διεθνής επιτυχία και η πρώτη της επιτυχία στη Γαλλία που δεν ήταν στα γαλλικά. Αυτό σηματοδότησε την απαρχή της παγκόσμιας φήμης για την τραγουδίστρια από την Αφρική. Ο πορτογαλικός όρος saudade έχει περίπλοκη σημασία, που είναι δύσκολο να μεταφραστεί. Σημαίνει γενικά νοσταλγία, πόθο, λύπη και μετάνοια. Η έκφραση της "sodade" αποτελεί εσωτερικό στοιχείο στη μουσική του Πράσινου Ακρωτηρίου. Το άλμπουμ εκείνο επαινέθηκε από τους κριτικούς και με αυτό ξεκίνησε την καριέρα της, συνεχίνοντας με το άλμπουμ του 1992, Miss Perfumado, το οποίο σημείωσε ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία. Έτσι, η τραγουδίστρια έγινε διεθνές αστέρι σε ηλικία 47 ετών.

Ο πρώην αρχηγός του συγκροτήματος Talking Heads Ντέιβιντ Μπέρν έχει τραγουδήσει συχνά το τραγούδι της Έβορα "Ausencia" σε δεύτερη εκτέλεση σε συναυλίες του.

Τον Σεπτέμβριο του 2011 ανακοίνωσε πως θέτει τέλος στη μουσική της καριέρα, ακυρώνοντας τις προγραμματισμένες συναυλίες της, καθώς βρισκόταν «σε κατάσταση μεγάλης εξάντλησης». Η Έβορα είχε υποβληθεί το 2010 σε επέμβαση ανοιχτής καρδιάς, στο Παρίσι, έπειτα από σοβαρά προβλήματα που παρουσίασε στην στεφανιαία αορτή. 

Έφυγε από τη ζωή στις 17 Δεκεμβρίου 2011, μετά από βραχεία νοσηλεία στην εντατική νοσοκομείου της πατρίδας της.

Χιωτάκης: Τα εγκαίνια του παρκινγκ στην πλατεία πλατάνου τα πραγματοποίησα με τηλεδιάσκεψη

Μούφα press

Με νέες αδιάσειστες αποδείξεις, επανέρχεται ο τέως δήμαρχος Κηφισιάς Νίκος Χιωτάκης, προκειμένου να στηρίξει την δέσμευσή του για τα εγκαίνια του δημοτικού παρκινγκ την 1η Αυγούστου.

  • Ο τέως δήμαρχος Νίκος Χιωτάκης ενώ επιδεικνύει τις νέες ατράνταχτες αποδείξεις για την διεξαγωγή των εγκαινίων του δημοτικού παρκινγκ.

Μια εικόνα που δείχνει καθαρά έναν υποτιθέμενο πρώην δήμαρχο να εξαπολύει επίθεση εναντίον των αντιπάλων του, έδειξε κατά τη διάρκεια εμφάνισής του σε τηλεοπτική εκπομπή, ο Νίκος Χιωτάκης, θέλοντας έτσι να κατατροπώσει όσους αμφισβήτησαν την επιχειρηματολογία του για τα εγκαίνια.

Ως γνωστόν, ο Νίκος Χιωτάκης, είχε υποστηρίξει σε προηγούμενη τηλεοπτική εμφάνισή του, ότι τα εγκαίνια του δημοτικού παρκινγκ και κατόπιν δεσμεύσεων που έδωσε στον επικεφαλής συνεργάτη του Γ. Γρηγοράκο –διοικητή της μεραρχίας των παπαγάλων- εκδότη της εφημερίδας «Κηφισιά» θα γίνουν την 1η Αυγούστου.

Κύκλοι έκαναν λόγο ότι παγιδεύτηκε από το πρωτοσέλιδο της «Κηφισιάς» που έγραψε ότι την 1η Αυγούστου θα γίνουν τα εγκαίνια, ενώ αυτός είπε πράγματι την ημερομηνία, αλλά άφησε ανοικτό το ποιανού χρόνου.

Η τοποθέτηση αυτή, προκάλεσε πλήθος αντιδράσεων, δεδομένου ότι αν ίσχυε η θεωρία του πρώην δήμαρχου για τα εγκαίνια, πρώτον, οι πολίτες δεν θα είχαν τραυματιστεί στο κεφάλι και στους ώμους από τα ψέματα και δεύτερον, η Κηφισιά και άλλα μέρη που συνηθίζουν να ρίχνουν άδεια να πιάσουν γεμάτα, θα είχε ήδη ξεκληριστεί.

Όμως όλα αυτά τα επιχειρήματα καταρρίπτονται από τα νέα στοιχεία: Όπως φαίνεται καθαρά στη φωτογραφία, ο πρώην δήμαρχος πραγματοποιεί τα εγκαίνια σε μεταφυσική-νοητική τηλεδιάσκεψη  ενώ έχει αρχίσει ήδη να επιτίθεται εναντίον των παρατρεχάμενων, που άδικα στρέφονται εναντίον των εργοδοτών-ευεργετών τους.

Μάλιστα, σύμφωνα με τον Νίκο Χιωτάκη, δεν αποκλείεται η ίδια η παρουσία ψεκασμένων και του ιπτάμενου δίσκου, να δημιούργησε τέτοια μαγνητικά πεδία, ώστε τα σκάγια να έπεσαν από τον ουρανό με υπερφυσική ταχύτητα ικανή να τραυματίσει τους παρατρεχάμενους, λέγε με παπαγάλο.
 

Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο και η φωτογραφία είναι όλο προϊόν φαντασίας με στόχο τη σάτιρα και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μπορείτε να το καταναλώσετε άφοβα.

Ο Μίλαν Κούντερα ψάχνει τη σοφία στην ασημαντότητα

Στοχαστικό μυθιστόρημα, με δοκιμιακό ύφος, το νέο βιβλίο του 85χρονου γαλλοτσέχου συγγραφέα μάς δείχνει το βαθύτερο νόημα της ζωής μέσα από την αληθινά φιλική σχέση τεσσάρων ανδρών
 
Ο Μίλαν Κούντερα ψάχνει τη σοφία στην ασημαντότητα
 
 
Μίλαν Κούντερα
Η γιορτή της ασημαντότητας

Ο Ιωσήφ Στάλιν, με το που ολοκληρωνόταν άλλο ένα κουραστικό μεροκάματο στο Κρεμλίνο, συνήθιζε να μένει λίγο ακόμη με τους συνεργάτες του και να χαλαρώνει αφηγούμενος σύντομες ιστορίες από τη ζωή του. Σαν την ιστορία με τις είκοσι τέσσερις πέρδικες, λόγου χάριν, που αναφέρει ο Νικίτα Χρουστσόφ στα «Απομνημονεύματά» του.

Ο ηγέτης της Σοβιετικής Ενωσης σηκώθηκε μια μέρα, φόρεσε ένα παλιό παλτό με κουκούλα, έβαλε και τα σκι του, άρπαξε κι ένα ντουφέκι και βγήκε για κυνήγι. Εκανε με τα πόδια δεκατρία χιλιόμετρα. Κάποια στιγμή είδε κάτι πέρδικες να κουρνιάζουν σε ένα δέντρο. Κάθησε και τις μέτρησε. Είκοσι τέσσερις. «Αλλά τι γκίνια! Είχε πάρει μαζί του μόνο δώδεκα φυσίγγια! Ρίχνει, σκοτώνει τις δώδεκα, έπειτα γυρίζει, ξανακάνει τα δεκατρία χιλιόμετρα ως το σπίτι του, και παίρνει άλλα δώδεκα φυσίγγια. Διανύει και πάλι τα δεκατρία χιλιόμετρα και ξαναβρίσκεται μπροστά στις πέρδικες, που είναι κουρνιασμένες ακόμα στο ίδιο δέντρο. Και τελικά τις σκοτώνει όλες»... Δεν γέλασε όμως κανείς... Αντιθέτως, όταν οι σύντροφοι πήγαν έπειτα στα λουτρά, μια μεγάλη αίθουσα που χρησίμευε και για τουαλέτες - ο καθένας είχε το δικό του ουρητήριο που το είχε φτιάξει και το είχε υπογράψει διαφορετικός καλλιτέχνης, ενώ ο «πατερούλης» κατούραγε αλλού μόνος του -, «φτύναμε από περιφρόνηση» επειδή «έλεγε ψέματα!», όπως ωρυόταν ο Χρουστσόφ, ο οποίος λίγα χρόνια μετά τον θάνατό του διαδέχθηκε τον ψεύτη, τον Στάλιν, που προσπαθούσε ματαίως να κάνει πλάκα αλλά όλοι τον έπαιρναν μονάχα στα σοβαρά... «Στο λεξιλόγιό μου, το λεξιλόγιο ενός άπιστου», ακούγεται η φωνή του διακριτικότατου αφηγητή στο νέο μυθιστόρημα του 85χρονου Μίλαν Κούντεραυπό τον απολύτως κουντερικό τίτλο Η γιορτή της ασημαντότητας, «μόνο μια λέξη είναι ιερή: η φιλία. Τους τέσσερις φίλους που σας γνώρισα, τον Αλαίν, τον Ραμόν, τον Σαρλ και τον Κάλιμπαν, τους αγαπάω. Γι' αυτό και πήγα μια μέρα το βιβλίο του Χρουστσόφ στον Σαρλ, για να διασκεδάσουν όλοι τους».

Γύρω ακριβώς από αυτή την παράξενη τετραμερή φιλία απλώνει τα αφηγηματικά νήματα του μυθιστορήματός του ο γαλλοτσέχος συγγραφέας με τρόπο που, κατά τ' άλλα, φέρνει στον νου τον παιγνιώδη χαρακτήρα της Commedia dell' arte. Ο Αλαίν, τον οποίο εγκατέλειψε η μητέρα του όταν ήταν παιδί και γι' αυτό ανήκει στους «συγγνωμάκηδες» (excusards), μαγνητίζεται από τους γυμνούς αφαλούς των κοριτσιών και στοχάζεται τις διαφορετικές πηγές της γυναικείας γοητείας προκειμένου να θεμελιώσει μια σύγχρονη θεωρία για τον ερωτισμό.
 
Ο συνταξιοδοτημένος Ραμόν, ο πλέον βαθυστόχαστος της παρέας που δεν διστάζει να διακηρύξει ότι «η ασημαντότητα είναι η ουσία της ύπαρξης» και ότι «πρέπει να μάθουμε να την αγαπάμε», εξοργίζεται με την ανθρώπινη ουρά μπροστά στο μουσείο που βρίσκεται δίπλα στον Κήπο του Λουξεμβούργου - πιστεύει ότι όσοι περιμένουν να δουν μια έκθεση με πίνακες του Σαγκάλ στην ουσία πλήττουν - και ανησυχεί για την άρρωστη μητέρα του που αργοπεθαίνει στην Ταρμπ. Ο Κάλιμπαν είναι ένας άνεργος ηθοποιός - του 'μεινε το όνομα από την τελευταία του παράσταση στην οποία ενσάρκωσε τον μελαψό αγροίκο από τηνΤρικυμία του Σαίξπηρ - ο οποίος επινοεί μια φανταστική γλώσσα, ένα αλλοπρόσαλλο ιδίωμα της πακιστανικής, για να περνάει ευχάριστα η ώρα όταν πηγαίνει να δουλέψει ως σερβιτόρος μαζί με τον Σαρλ που βγάζει τα προς το ζην διοργανώνοντας δεξιώσεις σε σπίτια - όπως αυτή στου Ντ' Αρντελό που αφήνει τους άλλους να πιστεύουν ότι έχει καρκίνο ενώ δεν είναι έτσι. Στον Σαρλ πάλι καρφώνεται η ιδέα να γράψει ένα έργο για κουκλοθέατρο εμπνευσμένο από τη «δολοφονημένη ουτοπία» του περασμένου αιώνα, μια ιδέα που κλώθει στο μυαλό του περισσότερο γιατί μόνο έτσι ευχαριστιέται «αυτό το α-νόητο πράγμα, που τον σαγήνευε ακριβώς επειδή δεν είχε κανένα νόημα»... Η ασημαντότητα που μας περιβάλλει είναι το κλειδί της σοφίας, είναι το κλειδί της ευδιαθεσίας, γράφει ο Μίλαν Κούντερα και μας υπενθυμίζει τις σκέψεις του Χέγκελ για το κωμικό: ότι δηλαδή το πραγματικό χιούμορ είναι αδιανόητο χωρίς την «ατέλειωτη ευδιαθεσία», το ατέρμονο κέφι. Στο σημείο αυτό ας θυμηθούμε τι γράφει ο γαλλοτσέχος συγγραφέας και στο βιβλίο του Η τέχνη του μυθιστορήματος ούτως ώστε να συντονιστούμε καλύτερα με το νέο του εγχείρημα: «Στην αρχή του το μεγάλο ευρωπαϊκό μυθιστόρημα ήταν διασκέδαση κι όλοι οι αληθινοί μυθιστοριογράφοι τη νοσταλγούν! Εξάλλου η διασκέδαση δεν αποκλείει διόλου τη σοβαρότητα. Στο Βαλς του Αποχαιρετισμού αναρωτιόμαστε: ο άνθρωπος αξίζει να ζει πάνω σ' αυτή τη γη; Δεν πρέπει μήπως "ν' απελευθερώσουμε τον πλανήτη από τα νύχια του ανθρώπου;". Το να συνενώσω την ακραία σοβαρότητα του ερωτήματος με την ακραία ελαφρότητα της φόρμας, αυτό είναι ανέκαθεν η φιλοδοξία μου. Και δεν πρόκειται για μια φιλοδοξία καθαρά καλλιτεχνική. Η ένωση μιας επιπόλαιης φόρμας και ενός σοβαρού θέματος αποκαλύπτει τα δράματά μας (εκείνα που διαδραματίζονται στα κρεβάτια μας, όπως κι εκείνα που παίζουμε πάνω στη μεγάλη σκηνή της Ιστορίας) σ' όλη την τρομερή τους ασημαντότητα». Σε άλλο σημείο του ίδιου βιβλίου ο Κούντερα συμπληρώνει: «Προσφέροντάς μας την όμορφη ψευδαίσθηση του ανθρώπινου μεγαλείου, το τραγικό μάς δίνει κάποια παρηγοριά. Το κωμικό είναι πιο σκληρό: μας αποκαλύπτει βάναυσα την ασημαντότητα των πάντων». Σε ένα άλλο κείμενό του που περιλαμβάνεται στην πιο πρόσφατη Συνάντηση, υπό τον τίτλο «Η κωμική απουσία του κωμικού» ο Κούντερα, αναλύοντας τη συμπεριφορά ορισμένων ηρώων από τον Ηλίθιο του Ντοστογέφσκι, αναφέρεται σε «ένα γέλιο χωρίς κωμική αιτία», στον κόσμο που «είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε», δηλαδή «τον κόσμο του χωρίς χιούμορ γέλιου». Το νέο του βιβλίο πάντως εμπίπτει σε αυτό που έλεγε ο Γκόγκολ, ένας μελαγχολικός χιουμορίστας του δέκατου ένατου αιώνα: «Αν κοιτάζουμε προσεκτικά και για πολλή ώρα μιαν αστεία ιστορία, γίνεται όλο και πιο λυπηρή».

 

 

μαρμελάδα φράουλα -lady marmalade

Κόκκινη, γλυκιά και ζουμερή η μαρμελάδα φράουλα θυμίζει θηλυκό που αποπλανεί κι αναστατώνει. Άπιστη, πάει από ψωμί σε φρυγανιά κι άλλοτε σε κρουασάν ή σε τάρτα, κλέβει την καρδιά του πρωινού κάθε ηλικίας κι ανακηρύσσεται πρώτη κυρία ανάμεσα στις μαρμελάδες. Φταίει μάλλον η φράουλα μέσα της, που προτού γνωρίσει την ζάχαρη και ‘δεθεί’ μαζί της, φλερτάρει με την σαντιγί και την μαρέγκα και  επιδίδεται σε πονηρά παιχνίδια τύπου πάβλαβα.

μαρμελάδα φράουλα - φράουλεςμαρμελάδα φράουλαΕκτός από γεύση, ομορφιά και νάζι το αγαπημένο κόκκινο φρούτο διαθέτει -όντας φρέσκο βέβαια- σημαντικές ευεργετικές ιδιότητες μιας και είναι full στις βιταμίνες και στα αντιοξειδωτικά στοιχεία -ο συνδυασμός υγεία και νοστιμιά δίνει έναν λόγο παραπάνω για να είναι η φράουλα top στις προτιμήσεις μας. Χώρα καταγωγής δύσκολο να πούμε καθώς πολλά είδη έχουν διασταυρωθεί από Αμερική και Ευρώπη για να προκύψει η σημερινή, ενώ αναφορές του φρούτου έχουν γίνει ακόμα και σε Αρχαία Ελλάδα και Ρώμη. Την πρώτη θέση σε παραγωγή θεωρείται πως κατέχει η Κίνα και ακολουθούν οι Η.Π.Α. Η τεράστια ζήτηση της φράουλας έχει οδηγήσει σε καλλιέργειες μεγάλων εκτάσεων και πολλών ποικιλιών διαφορετικών σε μέγεθος, σχήμα, χρώμα, γεύση, με πιο γνωστή την μπαμπάτσικου μεγέθους ονόματι Φράουλα Ανανάσα. Αξιοσημείωτη είναι και η ποικιλία της λευκής φράουλας με το όνομα Pineberry, η οποία μπορεί να μοιάζει με φράουλα (σε άσπρο αντί κόκκινο) αλλά η γεύση και το άρωμά της πλησιάζει περισσότερο τον ανανά. Στην Ελλάδα έχουμε κατά κόρον την “ευρωπαϊκή” μικροκαμωμένη σχετικά και γλυκιά φράουλα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι στις λαϊκές και στα μανάβικά μας δεν κυκλοφορούν όλων των ειδών τα μεγέθη. Καταλληλότερη εποχή για να καλλιεργήσει κάποιος φράουλες είναι οι αρχές φθινοπώρου και η συγκομιδή τους γίνεται την άνοιξη εφόσον έχουν αποκτήσει το έντονο κόκκινο χρώμα τους. Η φράουλα είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο φρούτο και παρότι αντέχει σε σχετικά χαμηλές θερμοκρασίες, σε σκληρές συνθήκες χειμώνα απαιτεί προσοχή, γι’ αυτό το λόγο άλλωστε καλλιεργούνται σε θερμοκήπια τα οποία βρίσκονται συνήθως κοντά στα κέντρα γενικής εμπορίας εξυπηρετώντας την άμεση μεταφορά.

Tip για τις κυρίες αλλά και τους κυρίους που περιποιούνται τον εαυτό τους: η φράουλα είναι εξαιρετική για μάσκα προσώπου η οποία δίνει λάμψη και λόγω του σαλικυλικού οξέος που περιέχει καθαρίζει τα νεκρά κύτταρα της επιδερμίδας ενώ σε συνδυασμό με μέλι ενυδατώνει.

μαρμελάδα φράουλα - φράουλεςΜα, μαρμελάδα φράουλα τον Αύγουστο; Ω, ναι. Όπως σας είπαμε αυτές τις μέρες το ρίξαμε στις μαρμελάδες. Λίγο ο καιρός, λίγο η έμπνευση, λίγο η υπογλυκαιμία και λίγο κάποιοι φανατικοί φίλοι μας που ήθελαν οπωσδήποτε μαρμελάδα φράουλα και μας έφεραν πολλές κι ας μην κεντράρουν στην εποχή. Οπότε, δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε τη συνταγή για την βασίλισσα των μαρμελάδων και να σημειώσουμε εδώ ότι περιέχει λίγη σχετικά ζάχαρη, πολύ φρούτο που το βλέπεις και το αισθάνεσαι όταν το τρως, είναι σούπερ αρωματική και έχει υπέροχο κόκκινο χρώμα.

Φτιάξτε την στον καιρό της χωρίς φόβο αλλά με πάθος και ικανοποιήστε βλέμματα και ουρανίσκους. Στο μεταξύ μπορείτε να περιηγηθείτε στις υπόλοιπες μαρμελάδες του pandespani ξεκινώντας απ” το πρόσφατό μας ρπδάκινο, δείτε το σύκο, και θυμηθείτε γι” αργότερα το κυδώνι ή παίξτε ένα σκαλοπάτι πιο πάνω με τις λιγότερο συνηθισμένες γεύσεις όπως η μαρμελάδα πράσινης ή κόκκινης ντομάτας. Χαμηλότερες σε κατάταξη φήμης αλλά ισάξιες όσον αναφορά στην απόλαυση. Σύντομα ανάμεσα στα χαριτωμένα γυάλινα βαζάκια μας θα έχουμε και την ξεχωριστή μαρμελάδα πιπεριάς από τα θαυματουργά χεράκια της pandespani, την οποία μπορούμε να συνοδεύσουμε άψογα με κριτσίνι ή κάποιο τυρί -ανυπομονώ πολύ μαζί με σας.

μαρμελάδα φράουλα

Προετοιμασία: 10 λεπτά και άλλα 15 λεπτά το μαγείρεμα. Θυμίζουμε ότι οι φράουλες πρέπει να είναι ώριμες και σφιχτές – όχι παραγινωμένες και να λιώνουν. Εύκολη και γρήγορη συνταγή.

Υλικά (για 3 βαζάκια των 200 γραμ.)
1 κιλό ώριμες φράουλες καθαρισμένες
300 γραμ. ζάχαρη
——————–
80 γραμ. ζάχαρη
25-30 γραμ. πηκτίνη
χυμός από 1 λεμόνι (περί τα 60 ml)

φράουλες - μαρμελάδα φράουλαΕτοιμάζετε τις φράουλες: Τις πλένετε και αφαιρείτε τα κοτσάνια τους. Ανάλογα με το μέγεθος, τις κόβετε στα δύο ή στα τέσσερα. Βάλτε στην κατάψυξη ένα μικρό πιατάκι να κρυώσει όσο κάνετε την μαρμελάδα.

μαρμελάδα φράουλαΚάνετε την μαρμελάδα φράουλα: Σε φαρδιά κατσαρόλα με βαρύ πάτο και μέτρια (προς χαμηλή φωτιά) βάζετε τη ζάχαρη (300 γραμ.). Αφήνετε να ζεσταθεί λίγο και ανακατεύετε με ξύλινη κουτάλα συνεχώς μέχρι να αρχίζει να λιώνει (στα 3 λεπτά περίπου) και να γίνεται σιρόπι. Προσθέτετε τις φράουλες, ανακατεύετε, σκεπάζετε την κατσαρόλα και μαγειρεύετε σε μέτρια φωτιά για 6-7 λεπτά.
Βγάζετε το καπάκι και συνεχίζετε το μαγείρεμα μέχρι η θερμοκρασία στο θερμόμετρο να φτάσει τους 100 βαθμούς C (1-2 λεπτά). Ξαφρίζετε και ρίχνετε την υπόλοιπη ζάχαρη (80 γραμ.) ανακατεμένη με την πηκτίνη και τον χυμό λεμονιού. Ανακατεύετε και βράζετε για άλλα 2-3 λεπτά.
μαρμελάδα φράουλα: δέσιμοΑποσύρετε και ελέγχετε το “δέσιμο” της μάρμελάδας, βάζοντας μια μικρή ποσότητα στο παγωμένο πιατάκι και κάνοντας μια ευκρινή γραμμή. Μεταφέρετε την μαρμελάδα φράουλα σε αποστειρωμένα βάζα, αφήνετε να κρυώσει και τα κλείνετε.
Σερβίρισμα: Σε βουτυρωμένο ψωμί, σε φρυγανιά, σε μπέιγκελ, σε κρουασάν, σε… σε… σε… Η μαρμελάδα φράουλα είναι απλώς ακαταμάχητη!