Με νέο αυτοκίνητο, ειδικών αντιτρομοκρατικών προδιαγραφών, σαν αυτό που έχει ο Πάπας, προσαρμοσμένο ειδικά στις ανάγκες ασφαλείας του «πυλώνα σταθερότητας», θα μετακινείται στο εξής ο πρώην Δήμαρχος

• Ο Nick Χιωτάκης, κατά την άφιξή του στο δρόμο του Δημαρχείου, με το νέο του ασφαλές όχημα

Θορυβημένος από την επίθεση-φάντασμα στο δρόμο, όπου για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε το νέο τρομοκρατικό υπερ-όπλο, το αθόρυβο Καλάσνικωφ, ο Nick Χιωτάκης αποφάσισε να αυξήσει την ασφάλειά του με ένα νέου τύπου όχημα, ώστε να διασφαλιστεί πρωτίστως η δημοτική σταθερότητα.

Βασισμένο πάνω στο Pope Mobile (το αυτοκίνητο του Πάπα), το Nick Mobile, είναι σχεδιασμένο ώστε ο πρώην Δήμαρχος, να μπορεί να κυκλοφορεί ανάμεσα στους οπαδούς του με ασφάλεια, αποφεύγοντας δυσάρεστες επαφές και αποδοκιμασίες όπως συνέβη πρόσφατα.
 
Επίσης, τo νέο Nick-Mobile, διαθέτει ειδικό αναλόγιο ώστε ο πρώην Δήμαρχος να μπορεί πλέον να μιλάει ενώ μετακινείται, χωρίς να αναγκάζεται να διακόψει, ενώ τα τζάμια έχουν ειδική επεξεργασία στην εσωτερική πλευρά, ώστε να λειτουργούν σαν καθρέφτες, για να μπορεί να βλέπει τον ευγενή εαυτό του.
 

Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο και η φωτογραφία είναι όλο προϊόν φαντασίας με στόχο τη σάτιρα και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μπορείτε να το καταναλώσετε άφοβα

Γράφω και κονομάω

Γράφει Ο Γιάννης Γ. Κατσίμπας

Η δημοσιογραφία των κεραιών των πάσης φύσεως εκβιασμών

Πάνε βδομάδες, ίσως και μήνες, που σκέφτομαι συνεχώς πόσο χαμηλά έχει πέσει το επίπεδο της δημοτικής ζωής. Όχι γιατί δεν έχω πλέον την ανάγκη να εξωτερικεύσω την άποψή μου για όσα βλέπω να συμβαίνουν γύρω μας. Άλλωστε, για ποιο πράγμα να πρωτομιλήσει κανείς και τι να πρωτοσχολιάσει από τα όσα τραγελαφικά διαποτίζουν καθημερινά τη ζωή μας, δηλητηριάζοντας το μυαλό και τη συνείδησή μας. Υπάρχει όμως κάτι σαν μια αόρατη δύναμη που με απωθεί από οποιαδήποτε απόπειρα συμβολής στον δημόσιο διάλογο γύρω από τις τρέχουσες υποθέσεις.

Η αλήθεια που θέλω να εκμυστηρευτώ, είναι ότι νιώθω βαθύτατα αποκαρδιωμένος από όλα εκείνα τα οποία αν και με εξοργίζουν, εντούτοις έχουν επιτύχει -θέλω να ελπίζω «πύρρειο»- νίκη σε βάρος της αντίληψής μου για τα πράγματα. Μέχρι πρότινος πίστευα ότι η αρθρογραφία είναι ένα από τα «εργαλεία» που έχει ένας δημοσιογράφος -μαζί, φυσικά, με το ρεπορτάζ- με τα οποία μπορεί να ξυπνήσει συνειδήσεις και να ταρακουνήσει ένα παχύδερμο σύστημα, που είθισται να κινητοποιείται μόνο προς εξυπηρέτηση ημετέρων συμφερόντων, αδιαφορώντας πλήρως για την αγωνία και ενίοτε τις κραυγές της κοινωνίας.

Τους τελευταίους μήνες όμως αισθάνομαι κάτι σα να με συμπαρασύρει κι εμένα σε ένα τέλμα που προσδιορίζεται από μία ματαιότητα, η οποία κατά την άποψή μου είναι το συστατικό στοιχείο με το οποίο το ελληνικό σύστημα εξουσίας «γαλουχεί» τους πολίτες του. Και που, δυστυχώς, παρεισφρέει στο υποσυνείδητό μας με τρόπο επικίνδυνα ύπουλο.

Έτσι, στο όνομα της αλλαγής, συντελείται στις μέρες μας στην Κηφισιά το μεγαλύτερο έγκλημα χειραγώγησης και καθυπόταξής μας στην πιο ωμή εκδοχή της εξαναγκαστικής παραδοχής ότι «τα πράγματα έτσι είναι, και πρέπει να συμβιβαστούμε με αυτά». Ότι για παράδειγμα ένας δημοτικός παράγοντας είναι φυσιολογικό να απαντά με περισσή περιφρόνηση στον εξαθλιωμένο συμπολίτη χρησιμοποιώντας την τσαμπουκαλίδικη φράση «άκου, αδελφέ...». 

Ότι είναι εξίσου φυσιολογικό κάποιοι δημοσιογράφοι στα μέσα που διαθέτουν να κουνάνε το δάχτυλο στην κοινωνία για τις θυσίες που πρέπει να υποστεί, την ώρα που οι ίδιοι έτρωγαν και συνεχίζουν να τρώνε με δέκα μασέλες. Ή ότι είναι επίσης φυσιολογικό κάποιοι παράγοντες να προσυπογράφουν τις όποιες θέσεις τους για τους άλλους, αλλά τους «δικούς» τους να τους διορίζουν με παχυλούς μισθούς σε δικά τους πόστα. Καθημερινά, λοιπόν, το εξωφρενικό και το μη παραδεκτό μας «βαφτίζεται» ως φυσιολογικό, μας πλασάρεται πολλές φορές ως κάτι το οποίο φαινομενικά είναι δεκτικό κριτικής αλλά επί της ουσίας μας επιβάλλεται να το υιοθετήσουμε, και από απορριπτέο να καταλήγει να καθίσταται συνειδησιακά ανεκτό. Και αυτός ο κύκλος παραγωγής της ανοχής μας σε κάθε τι που ενώ θα έπρεπε να εκδιώκουμε, αντ' αυτού συμβιβαζόμαστε με αυτό, δημιουργεί και συντηρεί τις συνθήκες αέναης τροφοδότησης της αντίληψης δια της οποίας συντηρείται αυτό που ονομάζουμε «σύστημα». Και το οποίο δεν εμπίπτει μόνο στην πυραμίδα της διαπλοκής μεταξύ πολιτική και δημοσιογραφίας, αλλά εκπροσωπεί το ευρύτερο πλέγμα ανήθικων συμπεριφορών και νοοτροπιών μέσω των οποίων το ίδιο το σύστημα φροντίζει να ανακυκλώνεται.

Φυσικά, μέσω της παραπάνω περιγραφής δεν ισχυρίζομαι ούτε εγώ ούτε κανείς ότι ανακάλυψε την πυρίτιδα. Σε αυτό όμως που όλοι μας σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό νιώθουμε να μας συμβαίνει καταθέτοντας πολλές φορές τα όπλα και παραιτούμενοι από κάθε διάθεση να ανατρέψουμε ή να στηλιτεύσουμε κάποιες καταστάσεις, εντοπίζω τη βαθύτερη αιτία όσων ανέφερα στην αρχή του κειμένου μου. Ξαναζώντας τους τελευταίους μήνες την Κηφισιώτικη πραγματικότητα, συλλαμβάνω τον εαυτό μου να βρίσκεται στα πρόθυρα μίας κατάστασης, από την οποία καλούσα μέσω της αρθρογραφίας μου τους πολίτες να καταφέρουν να ξεφύγουν και να μην υποκύψουν σε αυτήν. Η νωθρότητα για δημιουργία, η ματαιότητα για το μέλλον, το αίσθημα της αποκαρδίωσης για το παρόν, και η τάση φυγής στο παρελθόν είναι όλα συνθέτουν το προφίλ του μέσου ανθρώπου, που θεωρείται ιδανικό από όσους πασχίζουν για τη συντήρηση του ίδιου του συστήματος και μέσω αυτού της ύπαρξής τους.

Όσο γύρω μας συντελείται ένας «πόλεμος» ώστε να απογυμνωθεί η κοινωνία μας από κάθε αισθητήριο έμπνευσης, το μοναδικό «όπλο» που έχουμε είναι να συνεχίσουμε να ανακαλύπτουμε νέα ερεθίσματα έμπνευσης του εαυτού μας. Και είναι προφανές ότι τέτοια ερεθίσματα δεν μπορεί να μας τα δώσει κανένα υποτιθέμενο «success story» ή πρωτογενές πλεόνασμα, ούτε πολλώ δε μάλλον καμία παχυλή υπόσχεση ότι κάποιοι ως δια μαγείας θα έρθουν να σκίσουν τα μνημόνια. Όσο ο δημόσιος διάλογος εξαντλείται σε κλισέ με πρωταγωνιστές σε κάθε επίπεδο φορείς γραφικότητας τριγύρω μας, όχι μόνο η έμπνευση δεν πρόκειται να έρθει αλλά θα εξακολουθούμε να βουλιάζουμε σε έναν βούρκο που μας καταπίνει αργά αλλά σταθερά.

Κι όμως. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει από το να αντισταθούμε στους θιασώτες και διαμορφωτές μίας παρανοϊκής πραγματικότητας που μας πιέζουν να καταρρίψουμε τα όρια ηθικών, πολιτικών, κοινωνικών και αισθητικών ανοχών μας, και προσπαθούν να μας σερβίρουν το κρέας ως ψάρι. Σε διαφορετική περίπτωση η σιωπή ισοδυναμεί με τον συμβιβασμό.-

Ερωτήματα για τις σχέσεις των ΗΠΑ με το Ισραήλ θέτει σε άρθρο του ο Φιντέλ Κάστρο. Μάλιστα, αναφερόμενος στα γεγονότα της Λωρίδας της Γάζας τονίζει ότι οι εικόνες που μεταδίδονται από την τηλεόραση είναι πιο αποτροπιαστικές από αυτές του βομβαρδισμού της Γκουέρνικα, του πολέμου της Αιθιοπίας ή των παρεμβάσεων των ΗΠΑ στην Λατινική Αμερική. 

H Αληθινή Φιλία

Εχθές με επισκέφθηκε ο Πρόεδρος της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας, ο οποίος πραγματοποίησε ταξίδι στο εξωτερικό σχετικό με την υπεράσπιση σημαντικών πετρελαϊκών συμφερόντων της χώρας του. Στο πέρασμά του από την Κούβα εκμεταλλεύτηκε το γεγονός για να έρθει σε επαφή μαζί μου και να με χαιρετήσει προσωπικά όπως είχε υποσχεθεί στις 13 Αυγούστου του τρέχοντος έτους, έχοντας το προνόμιο να κλείσω τα 88 χρόνια. Εκείνη την ημέρα μου χάρισε κάποια φρούτα, ανάμεσά τους, κάποια πολύ μικρά σας πέρλες, που δεν είχα ξαναδεί στη ζωή μου κι έχουν εξαιρετική γεύση. Επίσης μου χάρισε μία αθλητική φόρμα, δώρο των Βενεζουελάνων αθλητών που αναζητούν δάφνες για την χώρα τους.

Μου έδωσε ιδιαίτερη χαρά που εκπλήρωσε τόσο σύντομα την επίσκεψή του, όχι μόνο για την τιμή της παρουσίας του και της ταχείας δράσης που απαιτεί το δύσκολο έργο να συνεχίσει τον επικό αγώνα του Ούγκο Τσάβες, αλλά επίσης, και για τις εξαιρετικές ενέργειες που διεξάγει.

Ο κόσμος μας βιώνει μία εξαιρετική και μοναδική στιγμή. Κάθε μέρα αυξάνεται ο αριθμός των ανθρώπων που το αναγνωρίζουν αυτό. Μεταξύ πολλών γεγονότων, ένα από τα πιο δραματικά είναι η γενοκτονία που διεξάγεται στη Λωρίδα της Γάζας, όπου 1,8 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν εγκλωβισμένοι μεταξύ της ερήμου, της θάλασσας και της στρατιωτικής δύναμης μίας χώρας της Μέσης Ανατολής, όπου η ισχυρότερη αυτοκρατορία που έχει ποτέ υπάρξει, έχει δημιουργήσει, μέσα σε μισό αιώνα, και με κόστος, σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, που πλησιάζει τα εκατό δισεκατομμύρια δολάρια, μία εξελιγμένη και στρατιωτική πυρηνική δύναμη. Πολλοί άνθρωποι αναρωτιούνται: Ποιος κυβερνάει ποιον; Οι Ηνωμένες Πολιτείες το Ισραήλ ή το Ισραήλ τις Ηνωμένες Πολιτείες;
Τα γεγονότα είναι ορατά. Προγραμματισμένοι πύραυλοι, γρήγορα και ακριβή βομβαρδιστικά, πυροβολικό και σύγχρονα τεθωρακισμένα, επιτίθενται σε κτίρια γεμάτα με ανθρώπους, καθώς και νοσοκομεία, σχολεία και υπηρεσίες, σκοτώνοντας παιδιά, νέους, ηλικιωμένους, μητέρες και πατέρες ανυπεράσπιστους.

Χωρίς να αναφερθούμε σε προηγούμενες χιλιετίες, αλλά σε μάχες που συνέβησαν πριν από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο: ο πόλεμος της Αιθιοπίας, ο εμφύλιος πόλεμος της Ισπανίας, ο βομβαρδισμός της Γκουέρνικα, ο πόλεμος της Ιαπωνίας για να κατακτήσει την Κίνα, παρεμβάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών στη Λατινική Αμερική∙ γεγονότα που προκάλεσαν αναστάτωση, αλλά δεν έχουν καμία ομοιότητα με τις ανατριχιαστικές σκηνές που σήμερα παρατηρούνται στις εικόνες που κάθε πολίτης βλέπει στο σπίτι του από την τηλεόραση. Οι πολιτικοί αναστατώνονται και το χάος είναι εμφανές στην παγκόσμια πολιτική σκηνή.

Για αυτό κατέληξε τόσο χρήσιμη η συνάντηση με τον Βενεζουελάνο Πρόεδρο. Μου φάνηκε, ωστόσο, ότι η σιωπή δεν θα ωφελήσει κανέναν. Με κάθε ειλικρίνεια των συνεχάρη για αυτά κάνει για τον μαρτυρικό λαό της Λωρίδας της Γάζας. Οι χώρες που ζουν μία τραγωδία αξίζουν μία συνεχή βοήθεια, ισότιμη με τους πόρους της χώρας που τους την προσφέρει, όσο δύσκολη και αν είναι η δική της κατάσταση. Αυτό έκανε η Κούβα, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές της, στο πλαίσιο του έντονου αποκλεισμού από τους Αμερικάνους που διαρκεί για πάνω από μισό αιώνα.

Αυτό που κάνει η Βενεζουέλα είναι παραδειγματικό. Είναι γνωστά τα αξιόποινα μέτρα του ιμπεριαλισμού εναντίον της, από τότε που προσπάθησαν να ανατρέψουν τον

Τσάβες με τη στήριξη της φασιστικής ολιγαρχίας της Βενεζουέλας, και να τον διαγράψουν αν ήταν δυνατόν. Αυτός όμως, ποτέ δεν ταλαντεύτηκε και ήταν αλληλέγγυος με την πατρίδα μας στους πιο δύσκολους καιρούς. Συνεχάρη τον Μαδούρο για την εξαιρετική του αλληλεγγύη με τον ηρωικό λαό της Λωρίδας της Γάζας. Μόλις έφτασαν τα πρώτα νέα της γενοκτονίας και του μεγάλου αριθμού τραυματισμένων ή δολοφονημένων παιδιών, μανάδων και άλλων ανθρώπων από τις επιθέσεις γενοκτονίας του Ισραήλ, διέταξε να προετοιμαστεί ένα στρατιωτικό αεροσκάφος, βορειοαμερικανικής κατασκευής, που μόνο με μεγάλες δυσκολίες μπορεί να ξεπεραστεί ο αποκλεισμός ανταλλακτικών από τους κατασκευαστές του, και το έστειλε με εξοπλισμό, φάρμακα και βασικά τρόφιμα στην Αίγυπτο με προορισμό την Γάζα∙ έστειλε επίσης τον ακούραστο Υπουργό Εξωτερικών στο Κάιρο, προκειμένου να λάβει στήριξη ώστε να φτάσει η βοήθεια σε αυτούς που απεγνωσμένα την χρειάζονταν. Από εκείνη τη στιγμή, οι γενναίοι βενεζουελάνοι πιλότοι μεταφέρουν το ανθρωπιστικό τους φορτίο, που επιτρέπει να σώσει μητέρες, παιδιά και ηλικιωμένους από το θάνατο. Παρόλα αυτά διάβασα σήμερα από το ειδησεογραφικό πρακτορείο AP από τη Βενεζουέλα, όπου δημοσιεύονται δηλώσεις από την «Ένωση Κλινικών και Νοσοκομείων της Βενεζουέλας, όπου ομαδοποιεί «Ιδιωτικά Κέντρα Υγείας της χώρας», ζητώντας από την Κυβέρνηση να κηρύξει «Ανθρωπιστική κατάσταση έκτακτης ανάγκης» για να αντιμετωπίσει «την έλλειψη προμηθειών, φαρμάκων, ιατρικού εξοπλισμού και ανταλλακτικών» που ισχυρίζονται, «θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές των ανθρώπων».

Τι τεράστια σύμπτωση! Αυτό το αίτημα γίνεται ακριβώς όταν στη Λωρίδα της Γάζας παράγεται από τους ισραηλινούς-γιάνκηδες, η γενοκτονία της φτωχότερης και πιο πυκνοκατοικημένης ζώνης αυτής της κοινότητας που ζει εκεί χιλιετίες. Αυτό είναι που κάνει τόσο άξια τη συμπεριφορά του Μαδούρο, των στρατιωτικών και ειδικευόμενων βενεζουελάνων, οι οποίοι πραγματοποιούν μία τόσο υποδειγματική δράση ενάντια στην τραγωδία του αδερφού λαού της Παλαιστίνης.

Πολλά πράγματα θα μπορούσαν να ειπωθούν μπροστά σε αυτό το αξιοσημείωτο γεγονός, αν ο Homo Sapiens καταφέρει να επιβιώσει –κάτι που εξαρτάται από τον ίδιο-, και δεν θα εξαλείψει τον εαυτό του.

Κατά τη διάρκεια μίας περιοδείας σε τομείς που αφορούν μεγάλες διατροφικές προοπτικές εμφανίστηκαν δύο εργαζόμενες. Τις ρώτησα αν γνώριζαν τον συνοδό. Τον κοίταξαν καλά και είπαν: «Ο πρόεδρος Μαδούρο», και χαμογέλασαν πονηρά. Τις ρώτησα τι βαθμό σχολικής εκπαίδευσης είχαν. Η νεότερη είπε: «12 τάξεις». Η άλλη, ακόμα νέα και δυνατή, απάντησε πως ήταν απόφοιτη καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού, όπως και εργάστηκε για αρκετά χρόνια. Τέλος τις ρώτησα αν θα ήταν πρόθυμες να εργαστούν στη Βενεζουέλα, και με ενθουσιασμό μου απάντησαν: «Μα φυσικά και ναι!».

Δεν θα επεκταθώ αν σκοπεύω να δημοσιεύσω την παρούσα επιστολή σήμερα, όπως το εξέφρασα στον Βενεζουελάνο Πρόεδρο.

Φιντέλ Κάστρο Ρους
20 Αυγούστου 2014 6:44 μμ

Ο λογοτεχνικός χρόνος προχωρά αργά, πολύ αργά. Σε αντίθεση με τον ταχύτατο πολιτικό και κοινωνικό χρόνο, στη λογοτεχνική παραγωγή και τη θεματολογία είναι αργός. Αν και η κρίση βρίσκεται ήδη στον τέταρτο χρόνο της, ο χρόνος που απαιτείται για να αφομοιωθεί και να προσαρμοστεί τούτη στη σύγχρονη λογοτεχνία είναι πολύ μεγαλύτερος. Δεν ευθύνεται μόνο η χαλαρή αντίληψη πολλών πεζογράφων ότι δεν πρέπει να γράφουν για πολιτικά ζητήματα (σα να πρόκειται για κάποιο τείχος που υ ψώνεται), αλλά ο χρόνος που απαιτείται από τις κοινωνικές δονήσεις μέχρι να ενσωματωθούν σε ένα έργο.

Ο Τάσος Μελίτης εμφανίστηκε στην ελληνική πεζογραφία το 2009 στα 48 του χρόνια με τη συλλογή διηγημάτων “Παπαλάμπραινα by Gibson”, όπου με ρεαλισμό παρατηρεί την ελληνική κοινωνία λίγο πριν το μεγάλο τσουνάμι. Η νέα του συλλογή, “Το κέρασμα που άργησε” (εκδ.  Παρουσία, 2012), μοιάζει ως συνέχεια της προηγούμενης μέσα στο χρονικό πλαίσιο των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων.

Με αφήγηση χαμηλών τόνων, χωρίς να πολιτικολογεί, χωρίς να προπαγανδίζει μέσα από απλές καθημερινές καταστάσεις καταγράφει τις πρώτες συνέπειες της σκληρής νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Η πολιτική ρητορεία είναι παντελώς απούσα. Στόχος του συγγραφέα, δεν είναι να στοχαστεί ή να μιλήσει πολιτικά, αλλά να καταδείξει τις αγωνίες και τα προβλήματα των ανθρώπων. Οι ήρωές του δεν είναι πολίτες που αναζητούν πολιτικές λύσεις, δεν πολεμούν, δεν απεργούν. Είναι ο μέσος Έλληνας, ο άνθρωπος που παγωμένος έβλεπε -ως το 2011- την απαρχή της εκθεμελίωσης όσων έχτισε στη ζωή του και των δικαιωμάτων του.

Αποφεύγει τον καταγγελτικό τόνο μέσα από την τεχνητά αθώα και απολίτικη προσέγγισή του, απορρίπτει τη συνθηματολογία. Σε μια κοινωνία που σύντομα οδηγήθηκε σε πολιτική -κι οικονομική- πόλωση, ο Τάσος Μελίτης στέκεται ψύχραιμος κινηματογραφώντας με τα σύντομα διηγήματά του θραύσματα του κοινωνικού βίου. Στην ουσία το "κέρασμα που άργησε να έρθει» είναι ένα μεγάλο ψηφιδωτό τέτοιων ανθρώπινων ιστοριών που αποτυπώνουν τις φοβίες, τις σκέψεις τους, κομμάτια της ζωής τους ή τη ζωή τους σε κομμάτια. 

Η γλώσσα του απλή, καθημερινή, στρωτή, επιτρέπει την ανάγνωση χωρίς να κουράζει, αγγίζει με τρυφερότητα τους ήρωές του. Ο λόγος του χωρίς να είναι μικροπερίοδος, είναι σύντομος και συχνά κοφτός προσδίδοντας έτσι ένταση στα συναισθήματα του αναγνώστη. Άλλωστε στόχος του δεν είναι τόσο η ανάπτυξη μιας πλοκής όσο -σαν μικρά κεφάλαια μιας νουβέλας- να ακουμπήσει τις ενδόμυχες σκέψεις και αγωνίες των πρωταγωνιστών.

Αφηγηματικά υιοθετεί όλες τις φόρμες και τις τεχνοτροπίες. Και αυτό αποτελεί έναν ενδιαφέροντα πειρασμό για τον αναγνώστη μα και πειραματισμό για το διηγηματογράφο. Σε άλλα διηγήματα υιοθετείται η τριτοπρόσωπη αφήγηση με μηδενική εστίαση, όπου ο αφηγητής ξέρει περισσότερα από ό,τι τα πρόσωπα και μένει εκτός δράσης, άλλοτε  επιλέγει εσωτερική εστίαση κατά την οποία ο αφηγητής ξέρει όσα και τα πρόσωπα. Σε ορισμένα διηγήματα επιλέγεται η πρωτοπρόσωπη αφήγηση με εσωτερική ή εξωτερική εστίαση όπου ο ήρωας παρουσιάζει σε πρώτο χρόνο τις σκέψεις και τις φοβίες του, τη ζωή του την ίδια ως ομοδιηγηματικός αφηγητής συμμετέχοντας ως πρωταγωνιστής ή αφηγείται γεγονότα που ανήκουν στην κύρια αφήγηση (ενδοδιηγηματικός).

Τεχνικά χρησιμοποιεί όλους σχεδόν τους αφηγηματικούς τρόπους. Οι σύντομες αναδρομικές παρεκβάσεις μετατοπίζουν  την κύρια αφήγηση από το αφηγηματικό τώρα στο παρελθόν και ανάγεται σε γεγονότα προγενέστερα και παλιότερα δίνοντας έτσι την ευκαιρία στο συγγραφέα πάνω στο κεντρικό θέμα να αναπτύξει γρήγορα άλλες εικόνες. Στην ουσία όλα τα διηγήματα έχουν μικρές εγκιβωτισμένες ιστορίες που με το χαλαρό τους ύφος και τη συνειρμική γραφή μεταπηδούν ανεμπόδιστα από και  προς την κύρια αφήγηση.

Εξάλλου, σχεδόν σε κανένα διήγημα δεν ακολουθείται ευθύγραμμη χρονική απόδοση. Ο αφηγηματικός χρόνος είναι κυκλικός ή σπειροειδής. Η απουσία πλοκής και η συνειρμική γραφή επιτρέπουν τη χρονική (αναχρονίες και προλήψεις) και θεματική (εγκιβωτισμοί, παρεκβάσεις) μετατόπιση χωρίς σχεδόν να γίνεται αντιληπτή από τον αναγνώστη.

Οι ιστορίες του ανθρώπινες, μικρές πτυχές αναταράξεων που μόλις ξεκινούν. Τα δράματα και οι κορώνες αποφεύγονται ηθελημένα και δεν προσφεύγει στην εύκολη λύση ενός "αντι-μνημονιακού σοσιαλιστικού ρεαλισμού". Το μνημόνιο, βέβαια, πανταχού παρόν (φροντίζει και ο συγγραφέας να μας το θυμίζει συνεχώς). Οι απολύσεις, ο φόβος της ανεργίας, η οικονομική αδυναμία όπως διαμορφώνονταν έως το 2012 αποτυπώνονται σε κάθε ιστορία. Η μετανάστευση επίσης παρούσα.

Τα πρόσωπα συνεχίζουν ακόμα την προηγούμενη ζωή τους, έστω υπό το καθεστώς του φόβου και σε μικρότερη ένταση. Οι +40 ετών άνδρες κοιτούν όμορφες γκαρσόνες, το καμάκι στο χώρο εργασίας είναι συνεχές με ικανές δόσεις σεξισμού μεσήλικων ανδρών, η κολακεία των προϊσταμένων και το "κάρφωμα" των συναδέλφων στους ανωτέρους τους προκειμένου να ανέλθουν, συνεχώς παρόντα…

Τα αφηγηματικά πρόσωπα προσπαθούν να αντεπεξέλθουν με κάθε τρόπο στις νέες δυσκολίες που εμφανίζονται και να περιορίσουν τις απώλειες. Δεν προχωρούν σε απονενοημένες ενέργειες. Αναζητούν λύσεις στον κοινωνικό περίγυρο, στη μετανάστευση, στις πολιτικές γνωριμίες. Είναι ακόμα η εποχή που οι πολίτες πίστευαν ότι η κρίση θα είναι σύντομη και θα περάσει. Αν και δεν υπάρχει καμία νότα αισιοδοξίας (πλην των ατομικών λύσεων του κάθε ήρωα), μας δίνεται μια καλή υπενθύμιση του πόσο εύκολα κι απλά βλέπαμε προ λίγων ετών την κατάσταση.