Πόσο μ’ αρέσει πώς μεταμορφώνονται! Παχουλές και φουσκωτές, μακριές και στραβές, νυμφευμένες ή ανεξάρτητες, μαβιές ή λευκές, πιτσιλωτές και λείες… Κι όσο για τη γεύση και την υφή τους;
Και να γλυκίζουν ξέρουν και να πιπερίζουν. Και να ντύνονται κρούστα (βλέπε τηγανητές) και να λιώνουν σε πουρέ (βλέπε χουνκιάρ). Και να μυρίζουν καπνό (ψήσε σε μαντέμι ή σε φλόγα) και να μοσχοβολούν καλοκαίρι. Να, αυτό το τελευταίο προσπάθησα τις προάλλες:

Μελιτζάνες φουρνιστές με ντομάτα και τυρί

Αφού κόψω κατά μήκος τις μελιτζάνες στα δύο, τις αφήνω με αλάτι σε σουρωτήρι για ένα 20λεπτο περίπου, αν και η φίλη μου «καροτού-μελιτζανού» στη λαϊκή της Ξενοκράτους από όπου τις προμηθεύτηκα, με προειδοποίησε ότι δεν είναι απαραίτητο το ξεπίκρισμα. 
Ανάβω και τον φούρνο στο 220 στο γκριλ, να ζεσταίνεται ώστε να τις υποδεχθεί.

Τις ξεπλένω κάτω από τη βρύση, τις στεγνώνω καλά και τις απλώνω στη σχάρα του φούρνου. Με ένα πινέλο τις αλείφω με λίγο λάδι, αλάτι και πιπέρι. Τις φουρνίζω, όχι πολύ ψηλά αλλά στο κέντρο σχεδόν του φούρνου, γυρνώντας τις μετά και τούμπα, μέχρις ότου ξανθύνουν και μαλακώσουν
(περί το 20λεπτο).

Όση ώρα οι μελιτζάνες παίρνουν χρώμα ετοιμάζω τη σάλτσα. Το κρεμμύδι ροδίζει στο λάδι, ντομάτες ξεφλουδισμένες και κομμένες (αν δεν έχω στη διάθεσή μου καλές φρέσκιες, βάζω ντοματάκια Κύκνος που τα κόβω εγώ τελευταία στιγμή), αλάτι, πιπέρι, η δάφνη, φρέσκο θυμάρι. Να πάρει λίγες βράσεις θέλω, μόλις να ανακατευθούν οι μυρωδιές. Πριν να κλείσω τη φωτιά προσθέτω τον βασιλικό.

Άπαξ και οι μελιτζάνες μαλάκωσαν και πήραν χρώμα και από τις δύο πλευρές τις τοποθετώ σε ένα μεγάλο ταψί απλωμένες με άνεση. Από πάνω τους, έρχεται κουταλιά κουταλιά η σάλτσα. Το τυρί δεν το βάζω από την αρχή, θέλω να διατηρηθεί ζωντανό. Φουρνίζω στο 200, στη μέση του φούρνου για μισή ώρα, και τότε πάλι κουταλιά - κουταλιά προσθέτω τη φρέσκια μυζήθρα (εν προκειμένω ξεκινούσα για φέτα, αλλά στον Καρατζά της Αθηνάς, όπου προμηθεύομαι εξαιρετική βουτυράτη φέτα, βρήκα την φρέσκια μυζήθρα όχι εντελώς ανάλατη και είπα να την δοκιμάσω – ορθώς έπραξα).

Τις τελευταίες μέρες η κουζίνα στο σπίτι μου τιμά τα ψητά και εκείνα στον ατμό. Πώς τα τρως όμως όλα αυτά τα φιλέτα, τα ψάρια ακόμα και τα λαχανικά χωρίς το κατιτίς τους; Λίγο χρώμα, κάποιο παιχνίδι... Τη λύση βρήκα στα «άλλα» αλάτια. Ή, για να είμαι ειλικρινής, τη λύση μου ενέπνευσε το αγαπημένο μου ρακάδικο στον Πειραιά όταν, μαζί με το μισοψημένο μου black angus, προσγείωσε στο τραπέζι πιατελάκι λευκό με παιχνιδιάρικα αλάτια. Την επομένη επισκέφθηκα κατάστημα με μπαχαρικά. Φόρτωσα μια σακούλα αλμύρα και χρώμα. Ακόμα και τώρα δεν μπορώ να αποφασίσω αν περισσότερο μ’ αρέσει να τα χαζεύω ή να τα δοκιμάζω. Τέλος πάντων... Αυτά είναι τα αγαπημένα μου.

Photo: semiswede.com

Ανθός
Μοιάζει σαν να πέρασες κρύσταλλο από τον τρίφτη της παρμεζάνας. Θαλασσινό αλάτι που συλλέγεται με το χέρι από τις αλυκές. Ακατέργαστο και πλούσιο σε ιχνοστοιχεία όπως μαγνήσιο, φθόριο, κάλιο, ασβέστιο. Τελευταίο-τελευταίο πάνω στο ψητό μου ψάρι αμέσως μετά το λεμόνι.

Photo: livingonthevedge.net

Μαύρο καπνιστό αλάτι
Συχνά θα το συναντήσετε σκούρο γκρι ή και καφέ πέρα από μαύρο. Πρόκειται για αλάτι που μετά από επεξεργασία, για να του αφαιρεθεί η υγρασία της θάλασσας, περνά στη διαδικασία του καπνίσματος. Στην περίπτωση του πολύ μαύρου καπνιστού αλατιού, οι πυραμίδες αρωματίζονται με ενεργοποιημένο άνθρακα από ηφαιστειογενείς περιοχές. Είναι πολύ δυνατά αλάτια που ταιριάζουν καλά σε barbeque.

Το ροζάκι των Ιμαλαΐων
Είναι αυτό που χρησιμοποιώ καθημερινά στην κουζίνα μου ακόμα και όταν βράζω νερό για μακαρόνια. Σίγουρα αμφιλεγόμενο σε σχέση με τον ανθό, όμως πιο οικονομικό για τέτοια μαζική χρήση και πάντα προτιμότερο από το κοινό αλάτι. Πρόκειται για ορυκτό πλούσιο σε σίδηρο – που μονίμως μου λείπει. Πλούσια η γεύση του. Παιχνιδιάρικο το χρώμα του. Το σκορπάω στις σαλάτες, στα κρέατα και γενικώς.

 

Το κοκκινάκι της Χαβάης
Είναι το αγαπημένο μου για συνταγές εξωτικές και μαρινάρισμα. Χρωστά το χρώμα του στον ηφαιστειακό πυλό. Μου δίνει μια όρεξη να πλέξω κολιέ με ιβίσκους κλπ.

υπάρχει κάποιος που ασχολείται με τα ταπεινά μικρά προβλήματα,

που κάνουν την ζωή μας δύσκολη;

με την οπτική του εξαίρετου Τάσου Χαλά 

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ο Νικολό Μακιαβέλι γράφει στον «Ηγεμόνα»: «Υπάρχουν τριών ειδών μυαλά. Το πρώτο αντιλαμβάνεται από μόνο του. Το δεύτερο καταλαβαίνει αυτό που το πρώτο αντιλαμβάνεται, εφόσον το πρώτο του το εξηγήσει. Το τρίτο δεν καταλαβαίνει ούτε από μόνο του ούτε αν του εξηγήσουν. Το πρώτο είναι εξαιρετικό, το δεύτερο πολύ καλό και το τρίτο άχρηστο.»

Επειδή η πλειονότητα του πληθυσμού ανήκει στη δεύτερη κατηγορία παραθέτω μια μεταγενέστερη αλληγορική διήγηση, του Ντε Κουίνσυ, ώστε να γίνει κατανοητή η προαναφερθείσα ταξινόμηση.

«Στην όχθη ενός ορμητικού ποταμού ζούσαν τρεις άνθρωποι. Τους ζητήθηκε να τον διασχίσουν με τις βάρκες τους και έχοντας ως αφετηρία το σημείο Α να δέσουν στην απέναντι όχθη, στο σημείο Β.

Ο πρώτος, δυναμικός, προνοητικός, μεθοδικός και ευφυής, επεξεργάστηκε τα δεδομένα, έστρεψε το πηδάλιο επακριβώς τις αναγκαίες μοίρες αντίθετα στο ρεύμα, άνοιξε τα πανιά όσο χρειαζόταν, έγειρε το σώμα του και, δίχως να βραχεί, ελλιμενίστηκε στο σημείο Β την αναμενόμενη ώρα, ένδοξος και ατσαλάκωτος, υπό το βλέμμα της Αυτού Μεγαλειότητας, τις κωδωνοκρουσίες των καθεδρικών και τις διθυραμβικές μελωδίες της αυτοκρατορικής μπάντας.

Ο δεύτερος, παίρνοντας θάρρος από την επιτυχία του προηγούμενου, έκανε ένα βιαστικό σχεδιάγραμμα και ρίχτηκε στα νερά. Δεν είχε υπολογίσει σωστά, όμως πάλεψε, κωπηλάτησε, ίδρωσε και τελικά έδεσε τη βάρκα του πενήντα μέτρα από το σημείο Β. Κανείς δεν τον υποδέχτηκε και κανείς δεν τον στεφάνωσε. Επειδή όμως ήταν πρακτικός τύπος πλησίασε τον πρώτο, τον χειροκρότησε, παίνεψε την προσπάθεια του, έγλειψε όσο χρειαζόταν και κατάφερε να πάρει μια θέση ως Παρατρεχάμενος Γ΄ βαθμού.

Ο τελευταίος όλη αυτή την ώρα κοιμόταν. Σηκώθηκε αργά το απόγευμα, έψησε καφέ, έκανε το τσιγαράκι του, διάβασε την εφημερίδα του και ύστερα –χωρίς διόλου να βιάζεται- μπήκε στη βάρκα. Εκλαμβάνοντας το διαγωνισμό ως ταξίδι αναψυχής ξάπλωσε στην κουπαστή κι απολάμβανε το πέταγμα των γλάρων.

Κατέληξε στη θάλασσα, καταποντίστηκε στους ωκεανούς, κατασπαράχτηκε από ανήλεα σαγόνια και ξεβράστηκε –δυσώδες λείψανο- στις αμμουδιές της περιφρόνησης, χιλιόμετρα μακριά από το σημείο Β.»

Αυτό που δεν ήξερε ο Ντε Κουίνσυ ήταν ότι ο Μακιαβέλι, στο αρχικό σχέδιο του Ηγεμόνα είχε συμπεριλάβει και μια τέταρτη κατηγορία. Αυτό ήρθε στη δημοσιότητα πριν λίγα χρόνια, από ένα παλίμψηστο της βιβλιοθήκης του Βατικανού (βλ. National Geographic, τεύχος 1232, αμερικανική έκδοση, 2004). Εκεί ο Μακιαβέλι αναφέρει έναν άνθρωπο ο οποίος θα αντιδρούσε σε μια κατάσταση όπως αυτή που περιγράφει ο Ντε Κουίνσι ρωτώντας: «Γιατί πρέπει να υπακούσω την εντολή και να διασχίσω το ποτάμι; Ποιος είναι αυτός ο οποίος θέτει τους κανόνες και με ποιο δικαίωμα; Σε ποιον ανήκουν οι βάρκες και σε ποιον ο ποταμός; Μπορώ να ανέβω δυο φορές στα ίδια νερά; Ποια είναι η σωστή ηλικία για να παντρευτεί κάποιος;»

Κι άλλες παρόμοιες ερωτήσεις. Όμως ο Καίσαρας Βοργίας, που δε συμπαθούσε ιδιαίτερα τους περίεργους, κάλεσε τον Νικολό σε δείπνο και με ήπιο τρόπο του έδωσε να καταλάβει ότι θα προτιμούσε να μη γίνει καμιά αναφορά σε αυτή την τέταρτη κατηγορία ανθρώπων.

Ο Μακιαβέλι δεν μπορούσε παρά να συμφωνήσει.

Αναμφίβολα όσοι διαβάσουν αυτή την ταξινόμηση θα αναρωτηθούν: «Εγώ σε ποια κατηγορία ανήκω; Τι είδους μυαλό έχω; Εξαιρετικό ή πολύ καλό; Πως θα αντιδρούσα σε μια ανάλογη δοκιμασία;». Σίγουρα κανείς δεν θα σκεφτεί ότι έχει άχρηστο μυαλό, έτσι δεν είναι; Άλλωστε αν έχεις την ικανότητα να αναρωτηθείς τι είδους μυαλό έχεις, τότε σίγουρα δεν είναι άχρηστο. Οι ηλίθιοι δεν ασχολούνται με τέτοιες ηλιθιότητες.

Επίσης λίγοι είναι εκείνοι που θα φανταστούν ότι έχουν ένα από εκείνα τα πρώτα τα μυαλά, τα εξαιρετικά. Όμως, ο οικοδεσπότης σας υποψιάζεται ότι ο Μακιαβέλι μας έκρυψε μια λεπτομέρεια: Τα τρίτα μυαλά, εκείνα που δεν καταλαβαίνουν ούτε έτσι ούτε αλλιώς, δεν είναι άχρηστα.

Αντιθέτως, είναι τα πιο χρήσιμα. Γιατί χειραγωγούνται πιο εύκολα. Η διήγηση του Ντε Κουίνσυ, στην πραγματικότητα θα ‘πρεπε να ‘ναι αλλιώς. O A φτιάχνει το σχέδιο για τον ασφαλή ελλιμενισμό.Ο Β του το κλέβει και το πουλάει στους Γ. Έπειτα ο Β δολοφονεί τον Α και γίνεται αρχηγός των Γ.

Τέλος, για να απαλλάξουμε τους εκλεκτούς αναγνώστες μας απ’ την ταλαιπωρία της κωπηλασίας κι απ’ την πυρετώδη εμβάθυνση στις μύχιες στιβάδες του νου, προτείνουμε την ακόλουθη απλή αξιολόγηση: Όσοι, εκ των αναγνωστών, θεωρήσουν αυτή την ανάρτηση ιδιοφυή, μεγαλειώδη ή –τουλάχιστον- εξαιρετική, την κοινοποιήσουν και τη διαδώσουν (προσοχή: αν το στείλεις σε δέκα φεϊσμπουκιανούς φίλους σου κάτι καλό θα σου συμβεί) ανήκουν στην πρώτη κατηγορία.

Όσοι τη βρουν μέτρια ή απλή, ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία και ειλικρινά δεν μπορούσαμε να περιμένουμε κάτι καλύτερο από έναν παρατρεχάμενο.

Των υπόλοιπων η άποψη δεν ενδιαφέρει κανέναν.-

ΥΓ. Σας θυμίζουν τίποτα η συλογική, το αποτέλεσμα με τους πρώην και νυν Δημάρχους Κηφισιάς, δηλ. τους κ.κ Βάρσο, Χιωτάκη, Θωμάκο;