Χτες, ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς ζήτησε από τους τηλεοπτικούς σταθμούς εθνικής εμβέλειας να καταβάλουν το τέλος 2% για την χρήση ραδιοσυχνοτήτων από το 2011 έως το 2014. Σήμερα, η κυβέρνηση πήρε μια πολύ ωραία απάντηση -από τους καναλάρχες και τους ολιγάρχες- με το πρωτοσέλιδο άρθρο του αναπληρωτή υπουργού Δημόσιας Τάξης, Γιάννη Πανούση, στα αγαπημένα του Νέα.

Δηλαδή, τα χρήματα που πρέπει τα κανάλια να πληρώνουν στο Κράτος, τα δίνουν ουσιαστικά στα κόμματα.

Πολύ ωραία χώρα. Γιατί να χρεοκόπησε άραγε;

Ειλικρινά, δεν πιστεύω πως η κυβέρνηση σκοπεύει να τα βάλει με τους καναλάρχες και τους ολιγάρχες.

Βέβαια, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πει διάφορα μεγάλα λόγια προεκλογικά, όπως το «θα διαλύσουμε τους ολιγάρχες», οπότε πρέπει να παίξει ένα παιχνίδι εντυπώσεων, για να μην τον πάρουν χαμπάρι οι πολίτες και αντιληφθούν πως είναι μια από τα ίδια.

Άλλωστε, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να τα βάλει με τους ολιγάρχες.

Εκτός του ότι πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ -ειδικά οι προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ- έχουν εξαιρετικές σχέσεις με τους ολιγάρχες, οι καναλάρχες και οι ολιγάρχες έχουν την δυνατότητα να αποκαλύπτουν συνέχεια «σκάνδαλα» με στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.

Πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ, είναι ανοιχτά από παντού. Οι ολιγάρχες τους έχουν στο χέρι. Άλλωστε, αυτοί τους έφτιαξαν. Κι αυτοί τους φύτεψαν.

Δεν πιστεύω να υπάρχει κάποιος που να πιστεύει πως το σημερινό πρωτοσέλιδο άρθρο του Γιάννη Πανούση στα Νέα δεν έχει να κάνει με την χτεσινή απαίτηση του Νίκου Παππά να πληρώσουν οι καναλάρχες το 2%.

Η μεγαλύτερη ήττα για την κοινωνία είναι ότι, πέντε χρόνια μετά την χρεοκοπία της χώρας, οι τηλεοπτικές συχνότητες είναι ακόμα στα χέρια των χρεοκοπημένων ολιγαρχών.

Η ενημέρωση γίνεται ακόμα από τους Πρετεντέρηδες και τους Μπάμπηδες.

Οι καταλήψεις που έπρεπε να γίνουν στα στούντιο των τηλεοπτικών σταθμών -μετά την χρεοκοπία και τα Μνημόνια- δεν έγιναν ποτέ. Έγιναν άλλες «συμβολικές» καταλήψεις. Συμβολικές και ανώδυνες.

Παράλληλα, πολίτες και δημοσιογράφοι δεν κατάφεραν να φτιάξουν τα δικά τους ισχυρά ΜΜΕ.

Η κυβέρνηση δεν θα συγκρουστεί με τους ολιγάρχες.

Θα κάνει μερικές κόντρες -για τα μάτια του κόσμου- και στη συνέχεια θα τους παραδοθεί γλυκά.

Θα συνεργαστούν πολύ όμορφα και αρμονικά. Άλλωστε και ο Μπόμπολας αριστερός είναι.

Όποιος θέλει πραγματικά να συγκρουστεί, το δείχνει από την πρώτη μέρα.

Αλλά έτσι οδηγούμαστε από την «διαγραφή του Μνημονίου με ένα νόμο» στο τρίτο Μνημόνιο.

Τι κρίμα που δεν μπορεί η κυβέρνηση να επικαλεστεί την Άνγκελα Μέρκελ και τους «θεσμούς» για το ότι οι ολιγάρχες και οι καναλάρχες έχουν διαφορετική μεταχείριση από τους υπόλοιπους Έλληνες.

Θα ήταν πολύ βολικό να φταίνε και για αυτό οι «Γερμανοί».

Πηγή:pitsirikos

Το 68ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών, θα διεξαχθεί φέτος από την Τετάρτη 13 Μαΐου, έως και την Κυριακή 23 Μαΐου. Το κορυφαίο κινηματογραφικό φεστιβάλ, γνωρίζει καλύτερα απ' όλους ότι η σωστή προετοιμασία, αλλά και η σχετική διαφήμιση γύρω από το συγκεκριμένο γεγονός, είναι το ήμισυ του παντός για μια επιτυχημένη διοργάνωση. Στο πλαίσιο αυτό, αρχίζουν να αποκαλύπτονται σταδιακά τα κομμάτια του παζλ που θα συνθέσουν το 68ο Φεστιβάλ.

Φέτος το 68ο Φεστιβάλ των Καννών τιμά την αγαπημένη Ίνγκριντ Μπέργκμαν - με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννησή της - σε μια φωτογραφία του Ντέιβιντ Σέιμουρ του πρακτορείου Magnum (φώτο άρθρου), με το επίσημο δελτίο τύπου των διοργανωτών, να αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Η Ίνγκριντ Μπέργκμαν ήταν ένα μοντέρνο είδωλο, μια χειραφετημένη γυναίκα, μια ατρόμητη ηθοποιός και κεντρική φιγούρα του νεορεαλισμού. Άλλαζε ρόλους και υιοθετούσε χώρες ανάλογα με τη διάθεσή της, αλλά δεν έχασε ποτέ την πεμπτουσία της χάρης και της απλότητάς της. Η φετινή αφίσα απεικονίζει την ηθοποιό που δούλεψε με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ, τον Ρομπέρτο Ροσελίνι και τον Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, δίπλα στους Κάρι Γκραντ, Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και Γκρέγκορι Πεκ, σε όλη της την ομορφιά, με το πρόσωπο της φωτισμένο από μια γαλήνη που μοιάζει να ευαγγελίζεται ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον...»

Η Ίνγκριντ Μπέργκμαν γεννήθηκε στη Στοκχόλμη της Σουηδία, στις 29 Αυγούστου του 1915. Στα 19 της ξεκίνησε να παίζει στον κινηματογράφο και πρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες στην Ευρώπη. Στην Αμερική συστήθηκε στο κινηματογραφικό κοινό μ' ένα ρομαντικό ρόλο, στο "Ιντερμέτζο", ριμέικ της σουηδικής ταινίας στην οποία πρωταγωνιστούσε η ίδια. Μερικούς από τους κυριότερους πρωταγωνιστικούς της ρόλους εκείνη την περίοδο, ήταν στις ταινίες: "Για ποιον χτυπά η καμπάνα", "Εφιάλτης" (για το οποίο τιμήθηκε μεΌσκαρ), "Οι καμπάνες της Αγίας Μαρίας", "Ιωάννα της Λωραίνης" αλλά και στις ταινίες του Χίτσκοκ "Υπόθεση Νοτόριους", "Νύχτα αγωνίας" και "Στον αστερισμό του Αιγόκερου".

Στη δεκαετία του ’50, έχοντας απολαύσει μία περίοδο εκπληκτικής δραστηριότητας στο Χόλιγουντ, η Μπέργκμαν τους εκπλήσσει όλους πρωταγωνιστώντας στο Ιταλικό δράμα "Στρόμπολι" του ΡομπέρτοΡοσελίνι, με τον οποίο ξεκίνησε μια θυελλώδη σχέση (καρπός του έρωτα τους η επίσης πανέμορφη ηθοποιός, Ιζαμπέλα Ροσελίνι). Παρέμεινε στην Ευρώπη και γύρισε μια σειρά ταινιών με τον Ροσελίνι, από τις οποίες ξεχώριζαν το "Ταξίδι στην Ιταλία", και "Ο φόβος" ενώ πρωταγωνίστησε και στο αριστούργημα του Ζαν Ρενουάρ, "Η Έλενα και οι άντρες της".

Επιστρέφει στο Χόλιγουντ με την ταινία "Αναστασία", όπου υποδύεται τη χαμένη κόρη των Ρομανόφ. Ερμηνεία για την οποία τιμήθηκε με το δεύτερο Όσκαρ της καριέρας της. Τη Μπέργκμαν τη θυμόμαστε επίσης από την κομψή κομεντί "Αδιακρισίες", δίπλα στον Κάρι Γκραντ, τη δεκαετία του ’50, "Το Αγκάθι", "Αντίο για Πάντα" και "Η Κίτρινη Ρολς-Ρόις" τη δεκαετία του ’60. Ακολουθούν δύο επίσης σημαντικοί ρόλοι τη δεκαετία του ’70, το "Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές, που της χάρισε το τρίτο της Όσκαρ και βέβαια η συγκλονιστική ερμηνεία της στην ταινία του συμπατριώτη της, Ίγκμαρ Μπέργκμαν, "Φθινοπωρινή Σονάτα".

«Το φιλί είναι ένα αξιαγάπητο τέχνασμα σχεδιασμένο από τη φύση για να σταματήσει τον λόγο όταν οι λέξεις γίνονται περιττές.» - Ίνγκριντ Μπέργκμαν

Το 68ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών, θα διεξαχθεί φέτος από την Τετάρτη 13 Μαΐου, έως και την Κυριακή 23 Μαΐου. Την Πέμπτη 16 Απριλίου, θα ανακοινωθεί το επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ.

Η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας αλλά και οι σχέσεις Ρωσίας - ΕΕ, αναμένεται να βρεθούν στο επίκεντρο της συνάντηση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν στη Μόσχα. Το επικείμενο ταξίδι του Έλληνα πρωθυπουργού στη ρωσική πρωτεύουσα έχει προκαλέσει προβληματισμό και ανησυχίες στη Γερμανία. Ο λόγος είναι πως η Ελλάδα «θα μπορούσε να πάρει βοήθεια από τη Ρωσία», όπως εκτιμά Γερμανίδα ανταποκρίτρια της Frankfurter Allgemeine Zeitung στη Ρωσία. Ωστόσο όπως διευκρινίζει ο Ρώσος υπουργός Οικονομικών η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει απευθύνει αίτημα στη Ρωσία για παροχή οικονομικής βοήθειας. Όμως μετά τη συνάντηση έχει προγραμματιστεί «η υπογραφή σειράς διμερών συμφωνιών».

Όπως είπε ο εκπρόσωπος Τύπου του Ρώσου Προέδρου μεταξύ των θεμάτων που θα συζητηθούν θα είναι η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας και οι σχέσεις Ρωσίας - ΕΕ. «Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα συζητηθεί και η σημερινή οικονομική κατάσταση της ίδιας της Ελλάδας από διάφορες απόψεις» ανέφερε. Ρωσία και Ελλάδα έχουν «μία πλούσια ημερήσια διάταξη διμερών σχέσεων, μάλιστα η συνεργασία τους είναι πολύπλευρη, δεν είναι μόνο η οικονομία, αλλά και οι ανθρωπιστικές επαφές, η πολιτιστική συνεργασία», τόνισε.

«Φυσικά και θα συζητηθούν και οι σχέσεις μεταξύ Μόσχας και ΕΕ, υπό το πρίσμα της πολιτικής των κυρώσεων που ακολουθεί η ΕΕ και την εξαιρετικά ψυχρή σχέση της Αθήνας προς αυτή την πολιτική», ανέφερε μεταξύ άλλων και πρόσθεσε ότι θα συζητηθούν και άλλα επίκαιρα διεθνή ζητήματα.

Η επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στην Μόσχα έχει απασχολήσει έντονα πολλά γερμανικά μέσα ενημέρωσης. Ενδεικτικά είναι τα δημοσιεύματα της Die Zeit, που έκανε λόγο για «φλέρτ της Ελλάδα με τη Μόσχα». «Ο Αλέξης Τσίπρας έχει κακά χαρτιά αλλά γερά νεύρα. Αν αυτό που έχει να προσφέρει δεν αρέσει στην Ευρώπη, τότε θα βρει χρήματα αλλού. Στη Μόσχα», ανέφερε το δημοσίευμα. «Η προσέγγιση «ενδέχεται να πρόκειται για κάτι περισσότερο από φθηνότερο ρωσικό φυσικό αέριο και ελληνικές εξαγωγές φράουλας», έγραφε η   Handelsblatt. «η Ρωσία έχει οικονομικές φιλοδοξίες στην Ελλάδα. Ο Ρωσικός Σιδηρόδρομος RZD θέλει να αναλάβει την ΤΡΑΙΝΟΣΕ και το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, την ‘πύλη προς τα Βαλκάνια’. Πολύ σημαντικότερες για τον Βλαντιμίρ Πούτιν είναι όμως οι προοπτικές στο γεωπολιτικό πεδίο», τονίζει ο αρθρογράφος.

Ιδιαίτερη αίσθηση έχει προκαλέσει όμως το δημοσίευμα της Deutsche Welle σχετικά με την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στη Μόσχα. Στο γερμανικό πρακτορείο μίλησε η ανταποκρίτρια της Frankfurter Allgemeine Zeitung στη Ρωσία. Στο ερώτημα «Θα λάβει η Αθήνα τη βοήθεια που θέλει;», η Έλφι Ζιγκλ απάντησε: «Νομίζω πως ναι, θα την πάρει». «Γιατί η Μόσχα παρακολουθεί με πολλή προσοχή τα τεκταινόμενα στην Ευρώπη και όταν αισθάνεται ότι ίσως να μπορούσε να ωθήσει κάποιο μέλος της EE να πάρει το δικό του δρόμο, να εγκαταλείψει την αλληλεγγύη προς την ΕΕ, τότε το κάνει λόγω των συμφερόντων που θα είχε από την αποσταθεροποίηση της Ευρώπης. Γι αυτό το λόγο η Ελλάδα θα πάρει σε κάθε περίπτωση βοήθεια», σημείωσε.

O Βλάντιμιρ Πούτιν, σημειώνει η δημοσιογράφος, αιφνιδιάστηκε από τη συσπείρωση της Ευρώπη ενάντια στην προσάρτηση της Κριμαίας, αλλά και στην ένοπλη διένεξη που ακολούθησε ανατολικά της Ουκρανίας. Και φυσικά δεν περίμενε ότι θα επιβάλλονταν οικονομικές κυρώσεις με τη σύμφωνη γνώμη όλων των κρατών.

«Και όταν διακρίνει κάποιον δρόμο ή κάποιο λόγο για να τις παρακάμψει – κι αυτός θα μπορούσε να είναι η Ελλάδα - θα προσπαθήσει να το εκμεταλλευτεί. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι η Μόσχα θα ανταποκριθεί στις ελληνικές προτάσεις ή τις εκκλήσεις για βοήθεια. Πρόκειται για δάνεια για τη σταθεροποίηση της οικονομίας, για μείωση της τιμής του φυσικού αερίου και άρση του εμπάργκο εισαγωγής φρούτων προς τη Ρωσία. Το εμπάργκο για εισαγόμενα προϊόντα της ΕΕ το επέβαλε ο Πούτιν το περασμένο καλοκαίρι ως αντίποινα στις ευρωπαϊκές κυρώσεις». Η Έλφι Ζιγκλ εκτιμά πως σε περίπτωση που κερδίσει το στοίχημα ο Πούτιν δεν θα μείνει μόνο στην Ελλάδα, αλλά θα επιδιώξει μια ευρύτερη αποσταθεροποίηση μέσω του φαινομένου ντόμινο. Κάτι τέτοιο θα ήταν μοιραίο για την ευρωπαϊκή ενότητα και την ευρωπαϊκή πολιτική απέναντι στη επιθετική πολιτική του Κρεμλίνου.