ενημέρωση 2:49, 16 September, 2026

Στην Ελλάδα το πρώτο ξενοδοχείο για… μπακούρια!

Για τους ελεύθερους και μοναχικούς τύπους που θέλουν να απολαύσουν τις διακοπές τους χωρίς οικογένειες και ζευγάρια τριγύρω, έχοντας την ευκαιρία να φλερτάρουν χωρίς περιορισμούς, δύο Γάλλοι επιχειρηματίες έχουν τη λύση! Ο Olivier Testard και ο Morgan Monharoul ονειρεύτηκαν και κάνουν πράξη το Dream Holiday στην περιοχή του Λόγγου στην Πελοπόννησο, ένα πολυτελές ξενοδοχείο μόνο για ελεύθερες ψυχές! Η ιδέα τους βασίστηκε σε μελέτες οι οποίες αποδεικνύνουν ότι υπάρχουν μεταξύ 15 με 18 εκατομμύρια singles στη Γαλλία αλλά δεν υπάρχουν προτάσεις για διακοπές που να απευθύνονται αποκλειστικά στη συγκεκριμένη αγορά.

perierga.gr - Στην Ελλάδα το πρώτο ξενοδοχείο μόνο για... μπακούρια!

«Υπάρχουν τρεις κατηγορίες ανθρώπων σε ένα ξενοδοχείο: Οικογένειες και ζευγάρια, που καταφέρνουν να συμβιώνουν, και οι μοναχικού και ελεύθεροι άνθρωποι που δεν είναι απόλυτα ικανοποιημένοι. Έτσι, θελήσαμε να δημιουργήσουμε ένα ξενοδοχείο μόνο γι αυτούς», εξηγεί ο Olivier Testard. Έτσι οι δυο τους έπεισαν τον Έλληνα ξενοδόχο να φιλοξενήσει στον χώρο του το καλοκαίρι μόνο αυτή την κατηγορία ανθρώπων σε ένα πιλοτικό πρόγραμμα που αν πάει καλά θα εδραιωθεί εδώ και θα επεκταθεί και σε άλλες χώρες. Το ξενοδοχείο θα λειτουργήσει από τις 22 Μαΐου έως τις 25 Σεπτεμβρίου, ενώ οι διακοπές θα κοστίζουν από 1.049 ευρώ μέχρι 1.549 την εβδομάδα.

perierga.gr - Στην Ελλάδα το πρώτο ξενοδοχείο μόνο για... μπακούρια!
perierga.gr - Στην Ελλάδα το πρώτο ξενοδοχείο μόνο για... μπακούρια!

Τρούφα ελληνική

Για την Παυλίνα Κλαδοπούλου οι τρούφες είναι όλη της η ζωή.

Η τιμή της τρούφας εξαρτάται από την ποιότητα και την σπανιότητά της και επειδή η προσφορά είναι πολύ μικρή σε σχέση με την ζήτηση μπορεί να φτάσει και στα 6000 χιλιάδες ευρώ το κιλό. Η τρούφα επίσης είναι πολύ θρεπτική, έχει πρωτεΐνες και είναι γνωστή ως φυσικό αφροδισιακό. Η γεύση της είναι πολύ ιδιαίτερη και συνήθως, όποιος τη δοκιμάσει, ή θα την λατρέψει ή θα την μισήσει.    

Για την Παυλίνα Κλαδοπούλου οι τρούφες είναι όλη της η ζωή. Ασχολείται συνέχεια με αυτόν τον σπάνιο μύκητα:  

«όταν δεν είμαι στο μαγαζί πηγαίνω στο κτήμα με τις τρούφες, στον ελεύθερό μου χρόνο βγαίνω για κυνήγι τρούφας και αν είχα περισσότερο ελεύθερο χρόνο πάλι για τρούφες θα πήγαινα», λέει την ώρα που μας υποδέχεται στο μαγαζί της στα Άνω Πατήσια όπου εμπορεύεται τρούφες και διάφορα προϊόντα που προκύπτουν από αυτές.    

Η Παυλίνα είναι είκοσι εννιά χρονών και ξεκίνησε να ασχολείται με τις τρούφες πριν από επτά χρόνια, μόλις τελείωσε το Χημικό στη Θεσσαλονίκη. «Είχα ακούσει για την τρούφα σαν προϊόν από την μητέρα μου που ζούσε στην Ιταλία και μου είχε κεντρίσει κάπως το ενδιαφέρον», λέει.    

«Οι καλλιέργειες και η οικολογία ήταν κάτι που πάντα με ενδιέφερε. Έμαθα ότι με την καλλιέργεια τρούφας φτιάχνεις στην ουσία ένα δάσος που είναι απόλυτα βιολογικό γιατί αν πας να ραντίσεις ή να λιπάνεις απλά δεν θα πάρεις προϊόν, και όλο αυτό μου άρεσε σαν σενάριο. Το γεγονός ότι για την συλλογή της τρούφας απαιτούνται ειδικά εκπαιδευμένα σκυλιά ήταν ένας ακόμη λόγος για να ασχοληθώ, πάντα είχα σκυλιά και τα αγαπάω πάρα πολύ».   

Το πιο in πρόσωπο του 2015 είναι μια ογδοντάχρονη συγγραφέας

Η Joan Didion κυριαρχεί στη νέα καμπάνια του οίκου Celine και ο κόσμος της μόδας αφήνιασε

"Δύο φούστες, δύο ζέρσεϊ ή κορμάκια, ένα πουλόβερ" είναι η αρχή της λίστας* για το πακετάρισμα της σπουδαίας Joan Didion, μια λίστα που έχει γίνει tweet, retweet και έχει εμφανιστεί στο tumblr ξανά και ξανά και ξανά. Η Didion είναι μια από τις πιο εμβληματικές φωνές της σύγχρονης αμερικανικής λογοτεχνίας, μια από τις κορυφαίες εκπροσώπους της Νέας Δημοσιογραφίας, με μια μοναδική φήμη που την έχει φτάσει σε επίπεδα ειδώλου, κάτι που συμβαίνει συνήθως στους ξεχωριστούς ανθρώπους, αφού πεθάνουν.  

Όλα αυτά τα χρόνια, εκτός από σπουδαία συγγραφέας και δημοσιογράφος, υπήρξε γνωστή και για το στυλ της. Η Didion έγινε πρόσφατα 80 χρονών και συνεχίζει να γοητεύει. Η ολοκληρωμένη της εμφάνιση και προσωπικότητα εμπνέει τον σύγχρονο κόσμο και ο οίκος μόδας Celine αποφάσισε κάτι εξωφρενικό για τα σημερινά δεδομένα: έκανε την Didion κεντρικό πρόσωπο της καμπάνιας. Μια γυναίκα που έχει απομακρυνθεί πάρα πολύ από την μεταεφηβική ηλικία των μοντέλων και έχει μεταμορφωθεί με μεγάλη προσπάθεια και πολλά χτυπήματα της μοίρας σε έναν άνθρωπο με μακρύ και σημαντικό παρελθόν – εξακολουθώντας να έχει το ίδιο, ενδιαφέρον και προσωπικό στυλ που είχε πάντα.    

Η λίστα της Joan Didion

Λίστα βαλίτσας:

2 φούστες

2 ζέρσεϊ ή κορμάκια

1 πουλόβερ

2 ζευγάρια παπούτσια

Καλσόν

Σουτιέν

Νυχτικό

Τσιγάρα

Μπέρμπον

Τσαντάκι με:

σαμπουάν,

οδοντόβουρτσα/οδοντόπαστα,

σαπούνι της Basis,

ξυραφάκι,

αποσμητικό,

ασπιρίνες,

φάρμακα,

Tampax,

κρέμα προσώπου,

πούδρα,

baby oil

Στο χέρι:

Κουβέρτα μοχέρ

Γραφομηχανή

2 σημειωματάρια και στυλό

Κλειδιά σπιτιού  

"Αυτή η λίστα ήταν καρφιτσωμένη στο εσωτερικό της ντουλάπας μου στο Χόλυγουντ εκείνα τα χρόνια που ήμουν λίγο ή πολύ ρεπόρτερ. Η λίστα με βοηθούσε να φτιάχνω βαλίτσα χωρίς να σκέφτομαι, για οποιαδήποτε αποστολή. Να σημειωθεί η εσκεμμένη ανωνυμία της εμφάνισης: γράφοντας μια φούστα, ένα κορμάκι και καλσόν μπορούσα να είμαι προετοιμασμένη για όλο το φάσμα της παγκόσμιας κουλτούρας. Να σημειωθεί και η μοχέρ κουβέρτα για τις πτήσεις χωρίς κουβέρτες και για τα δωμάτια ξενοδοχείων με σταθερό κλιματισμό. Να σημειωθεί το μπέρμπον για το ίδιο δωμάτιο ξενοδοχείου. Να σημειωθεί η γραφομηχανή για το αεροδρόμιο, για την επιστροφή: η ιδέα ήταν να μπαίνω στο νοικιασμένο αυτοκίνητο, να κάνω check in, να βρίσκω ένα παγκάκι και να ξεκινάω με τις σημειώσεις της ημέρας."    

Το ενδιαφέρον της Didion για το στυλ και τα ρούχα στο παρακάτω απόσπασμα, από μια αμερικανική Vogue του 2011 (μετάφραση, πρόχειρη, δική μου)

«Είχα μια μαύρη μεταξωτή εσάρπα, που είχα ανασύρει από ένα από τα πολλά μυστηριώδη κουτιά στα οποία η μητέρα μου κράτησε όσα είχε όταν ήταν 24 χρονών. Σε ένα άλλο τέτοιο κουτί βρήκα μια κάπα Jean Patou, κόκκινο βελούδο με λευκή γούνα γαρνίρισμα στον γιακά, που ανέφερε ότι φορούσε μετά από την δεξίωση του γάμου της. Βρήκα επίσης ένα μάξι, μέχρι τους αστραγάλους κόκκινο δαντελένιο φόρεμα που φορούσε όταν 'παρέθετε τσάι', μια μορφή διασκέδασης που φαντάζομαι συνήθιζε πιο πολύ από οποιονδήποτε άλλον στην επαρχιακή Καλιφόρνια όπου ζούσαμε. Και η δική της μητέρα 'παρέθετε τσάι'. Όλοι οι φίλοι της 'παρέθεταν τσάι', κάθε 'τσάι' περιλάμβανε κουλουράκια βουτύρου μέσα από μεταλλικά κουτιά και παστέλ γλυκίσματα από το See's. To 'τσάι' ήταν μια διαδικασία που συνεπαγόταν, όπως είχα παρατηρήσει, την τακτοποίηση ημιδιαφανών φετών λεμονιού σε λευκές πιατέλες Wedgwood και μικρά σάντουιτς με λευκό μαλακό τυρί και κάρδαμο, σύμφωνα με το Boston Cooking School Cookbook, το βιβλίο με το οποίο η Μπρέντα διδάχθηκε να φτιάχνει την τέλεια λευκή σάλτσα. Και μετά, το πιο σημαντικό βήμα απ' όλα, το κλειδί για το επιθυμητό εφέ, το νόημα όλης της προσπάθειας: το κόκκινο δαντελωτό φόρεμα έβγαινε από το κουτί του και γλίστραγε πάνω από ιβουάρ σιφόν.

Υπήρχαν και άλλες ενδείξεις της ενήλικης ζωής της μητέρας μου σε εκείνα τα κουτιά. Ένα λευκό μεταξωτό πουκάμισο με ασημί πούλιες που φορούσε όταν ο πατέρας μου είχε πάρει μετάθεση στο Colorado Springs και με πήγε για πατινάζ στον πάγο στο ξενοδοχείο Broadmoor. Ένα δώρο για μένα, ένα ασημένιο και τουρκουάζ βραχιόλι των Ναβάχο. Το έχω ακόμα αυτό το βραχιόλι, είναι πολύ μικρό για τον καρπό μου. Έχω φωτογραφίες από εκείνη την εποχή. Σε αυτές τις φωτογραφίες είμαστε κυρίως εμείς με τη μητέρα μας, σε στιγμές που μόλις έχουμε χάσει ή πρόκειται να χάσουμε κάποιο δρομολόγιο, όπως για παράδειγμα όταν προσπαθούμε να αλλάξουμε τραίνα στον σταθμό Union στο Λος Άντζελες, και η μητέρα μου φοράει ένα απρόμαυρο καρό ταγέρ, γόβες Spectator, και πάνω από κάθε αυτί, στερεωμένη μια γαρδένια από μετάξι.»  

Η Alexandra Jacobs των New York Times τηλεφώνησε στη Didion για να τη ρωτήσει τι νιώθει σχετικά με το πόσο ο κόσμος τρελάθηκε με την εμφάνιση της στη διαφήμιση της Celine. «Δεν ξέρω. Δεν έχω ιδέα». Με ήρεμο τρόπο εξήγησε ότι αυτή η διαφήμιση δεν ήταν η πρώτη της. Στα τέλη της δεκαετίας του '80 είχε εμφανιστεί σε μια διαφήμιση της Gap. Σε αυτή τη διαφήμιση είναι μαζί με την κόρη της Quintana Roo που πέθανε το 2005, και οι δυο τους φορούν το ίδιο μαύρο ζιβάγκο με την απλή λεζάντα: "Original".  

O χαμός της κόρης της και του συζύγου της περιγράφονται στο βιβλίο της Didion, «η χρονιά της μαγικής σκέψης», ένα βιβλίο που χαρακτηρίζεται ως «ένα ανεξίτηλο πορτρέτο της απώλειας». Αν δεν έχετε ακόμη γνωρίσει αυτή την πολύ σπουδαία συγγραφέα, είναι ευκαιρία να την ανακαλύψετε. 

O Explorer ποτέ δεν πεθαίνει

(... αν και πολλοί θα τo 'θελαν)

Ένα από τα σημαντικότερα τεχνολογικά νέα της εβδομάδας που τελειώνει ήταν αναμφισβήτητα η επίσημη ανακοίνωση της Microsoft ότι αποσύρει μετά από 20 ολόκληρα χρόνια τον Internet Explorer. Τον φυλλομετρητή/πρόγραμμα περιήγησης ιστού ή, κατά το κοινώς λεγόμενο, browser, που κυκλοφόρησε το 1995 και έκτοτε «φυτεύτηκε» από την εταιρεία σε κάθε υπολογιστή με λειτουργικό Windows, φτάνοντας να είναι εγκατεστημένος στο 95% των υπολογιστών που σερφάριζαν στο Διαδίκτυο την περίοδο 2002-03.  

Η καινούργια έκδοση του λειτουργικού της Microsoft, τα Windows 10, που θα κυκλοφορήσει το καλοκαίρι, θα περιλαμβάνει έναν καινούργιο browser που η εταιρεία ονομάζει προσωρινά «Spartan» – όνομα του κεντρικού χαρακτήρα της σειράς παιχνιδιών «Halo». O σπαρτιάτης browser θα είναι ελαφρύς, όμορφος, με περισσότερες λειτουργίες και θα θυμίζει σχεδιαστικά τον Chrome και τον Firefox, εκφραστές μιας άλλης προσέγγισης στα προγράμματα περιήγησης του Internet.  

Ένα μουσειακό, πια, software, που ναι μεν σύστησε το Internet σε εκατομμύρια χρήστες, αλλά όντας «τρύπιο» από άποψη ψηφιακής ασφάλειας, ήταν η «χαρά του χάκερ».  

Όμως, μια νέα εκδοχή του Internet Explorer θα συνεχίσει να συνοδεύει ΚΑΙ τα Windows 10, για να προσφέρει συμβατότητα σε όσους δυσκίνητους οργανισμούς χρησιμοποιούσαν και θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούν τον Explorer για τις ανάγκες τους και χρειάζονται υποστήριξη από την εταιρεία καθώς και ένα βουνό χαρτούρας για να εγκρίνουν την αναβάθμιση σε κάποιο άλλο browser.  

Όπως και να έχει, ο Internet Explorer, που στο μυαλό σχεδόν όλων των χρηστών έχει «αποσυρθεί» εδώ και πολλά χρόνια, θα παραμείνει ένα μνημείο στην ιστορία του Διαδικτύου, αφού επάνω του σχεδιάστηκαν από καταβολής του τα πιο επίμονα adware και spyware, ιοί και άλλα κακόβουλα λογισμικά που ταλαιπώρησαν χρήστες, προγραμματιστές και τμήματα IT εταιρειών παγκοσμίως.  

Ένα μουσειακό, πια, software, που ναι μεν σύστησε το Internet σε εκατομμύρια χρήστες, αλλά όντας «τρύπιο» από άποψη ψηφιακής ασφάλειας, ήταν η «χαρά του χάκερ» που γνώριζε ότι οι τραπεζικοί οργανισμοί-μαμούθ το χρησιμοποιούν για να παρακολουθούν την πορεία των μετοχών αλλά και τσόντες, μαζί με εκατομμύρια δημόσιους υπαλλήλους σε υπουργεία, εφορίες και άλλους φορείς.  

Έτσι, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο θάνατος του Explorer θα έρθει. Κάποτε. Και θα είναι αργός και παρατεταμένος, όσο αργό θα είναι και το fade out όλων αυτών των επιχειρηματικών, corporate και κρατικών νοοτροπιών που αγκαλιάζουν και υιοθετούν το «καινούργιο» όταν έχει ήδη γίνει παρωχημένο.