Σε ηλικία 17 χρόνων κατεβαίνει για πρώτη φορά να δουλέψει στο Ηράκλειο, στο κέντρο " Κάστρο". Όπως λέει αργότερα σε αφηγήσεις του, «εκεί αρχικά τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα.... Εις τα ορεινά χωριά της Κρήτης δεν ημπορούσε να εισχωρήσει αυτό που εισχώρησε στις πόλεις. Εκεί χόρευαν ταγκά, βαλς, ρούμπες, σάμπες και είμαστε υποχρεωμένοι εμείς να τα μαθαίνουμε αυτά τα τραγούδια, να τα παίζουμε στα πανηγύρια και στους γάμους, για να μπορούμε να ζήσουμε και ΄μεις, να βγάλουμε τα έξοδα μας και να τους κάνουμε σιγά-σιγά ν΄ αλλάξουνε και να αγαπήσουνε την κρητική μουσική». Στα τέλη του 1958 πραγματοποιεί την πρώτη του ηχογράφηση για δίσκο. Είναι το τραγούδι " Κρητικοπούλα μου" ("μια μαυροφόρα όταν περνά").

Λίγους μήνες, πριν, είχε παντρευτεί την Ουρανία Μελαμπιανάκη, κόρη ευκατάστατης οικογένειας του Ηρακλείου. Εγκαθίστανται στο Ηράκλειο οι οικονομικές δυσκολίες είναι στην αρχή μεγάλες. Το 1960 γεννιέται το πρώτο τους παιδί, ο Γιώργος, και 6 χρόνια μετά το δεύτερο, η Ρηνιώ. Την επιτυχία του πρώτου εκείνου τραγουδιού ακολουθούν αρκετές ακόμα ηχογραφήσεις σε μικρά δισκάκια. Ακριβώς το 1966 βγαίνοντας για πρώτη φορά από την Ελλάδα, συμμετέχει σ΄ ένα φολκλορικό φεστιβάλ στο Σαν-Ρέμο και να παίρνει το πρώτο βραβείο. Το 1967 ανοίγει στο Ηράκλειο το πρώτο κρητικό κέντρο τον "Ερωτόκριτο". Τα πράγματα έχουν γίνει αισθητικά καλύτερα γι΄ αυτόν. Τον Φεβρουάριο του 1969 ηχογραφεί την ανοιχτή "Ανυφαντού", ένα τραγούδι που "σπάει τα ταμεία" μέσα στην παραδοσιακή δισκογραφία της εποχής. Τον Απρίλη εκείνης της χρονιάς έρχεται για πρώτη φορά για εμφανίσεις στην Αθήνα, στο κέντρο "Κονάκι" και το Σεπτέμβριο εγκαθιστάτε μόνιμα στην πρωτεύουσα. Ο σκηνοθέτης Ερρίκος Θαλασσινός ,με τον οποίο γνωρίζονται στο "Κονάκι", μιλάει γι΄ αυτόν στον συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο,

Ήδη όμως από το 1965 οι δυνατότητες του αλλά και ο χαρακτήρας του έχουν προκαλέσει το ενδιαφέρον του διευθυντή -τότε- της δισκογραφικής εταιρείας COLUMBIA, του Τάκη Λαμπρόπουλου. Μετά και την επιτυχία της "Ανυφαντούς", το καλοκαίρι του 1970 ο Λαμπρόπουλος κατεβαίνει μαζί του στ΄ Ανώγεια, γίνονται κουμπάροι και ξεκινούν μια συνεργασία σε νέα πλαίσια. Πέρα από τα παραδοσιακά τραγούδια της Κρήτης η φωνή του Ξυλούρη θα περάσει στη σύγχρονη "έντεχνη" δημιουργία επώνυμων συνθετών. Μέσω απ' αυτές τις επιλογές, μέλλεται η γνήσια κρητική έκφραση και το παραδοσιακό τραγούδι της Κρήτης να αποκτήσουν μια πανελλήνια εμβέλεια, μια δυναμική που ποτέ δεν είχαν στο παρελθόν, όσο μεγάλοι κι αν ήταν οι καλλιτέχνες, τραγουδιστές κι οργανοπαίχτες που την υπηρέτησαν. Με τον Γιάννη Μαρκόπουλο συνεργάζονται για πρώτη φορά στο "Χρονικό", μια ενότητα τραγουδιών που θέτει σε νέα βάση τη σχέση της παράδοσης με το παρόν. Έξι μήνες μετά κυκλοφορεί ο δίσκος-αναφορά στα "Ριζίτικα" της Κρήτης.

Τον Μάιο του 1971 ξεκινούν κοινές εμφανίσεις στην μπουάτ "Λήδρα" στην Πλάκα. Μέσα στην καρδιά της δικτατορίας η φωνή του Ξυλούρη, είτε λέει τα τραγούδια του Μαρκόπουλου, είτε παραδοσιακά τραγούδια της Κρήτης, γίνεται σημαία αντίστασης. "Πότε θα κάνει ξαστεριά" ,"Αγρίμια κι αγριμάκια μου"...Ακολουθούν δυο ακόμα κύκλοι τραγουδιών του Γιάννη Μαρκόπουλου, η "Ιθαγένεια" και ο "Στρατής ο θαλασσινός" αλλά και συνεργασίες με τον Σταύρο Ξαρχάκο ("Διόνυσε καλοκαίρι μας", "Συλλογή"), τον Χριστόδουλο Χάλαρη ("Τροπικός της παρθένου", "Ακολουθία") και τον Χρήστο Λεοντή ("Καπνισμένο τσουκάλι"). Το καλοκαίρι του 1973 κρατά τον καθοριστικό ρόλο τραγουδιστή σε μια παράσταση που ανεβάζουν η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος στο θέατρο "Αθήναιον" με αντικείμενο την ιστορική διαδρομή της Ελλάδας στα νεότερα χρόνια. Είναι "Το μεγάλο μας τσίρκο" .

Μέσα από τις αναφορές και τα τραγούδια του βρίσκει τρόπο έκφρασης το τεταμένο πολιτικό κλίμα που οδηγεί στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Είναι από τις ελάχιστες επώνυμες παρουσίες στο χώρο που βλέπουν το φως της δημοσιότητας από τις εφημερίδες εκείνων των ημερών."Ο Νίκος Ξυλούρης ήταν χτες στο Πολυτεχνείο" ενημερωνουν, μετατρέποντας τον ήδη φορτισμένο πολιτικά τραγουδιστή σε "Κόκκινο πανι" της μεταλλαγμένης δικτατορικής κυβέρνησης που ακολουθεί. Από τη "Λύδρα" στην "Αρχόντισσα", μετά στην "Αποσπερίδα". Ξανά στη "Ληδρα", μετά στο "Κύτταρο" και στο "Θεμέλιο". Είναι οι έξι σταθμοί του στις μπουάτ μέχρι το 1979. Τα μεταπολιτευτικά χρόνια τραγουδά κάποια ακόμα τραγούδια του Χρήστου Λεοντή, του Σταύρου Ξαρχάκου και του Γιάννη Μαρκόπουλου. Παράλληλα ηχογραφεί τα "Αντιπολεμικά" τραγούδια του Λίνου Κόκοτου και του Δημήτρη Χριστοδούλου και κάποια μελοποιημένα από τον Ηλία Ανδριόπουλο ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη. Επανέρχεται όμως και στα παραδοσιακά τραγούδια της Κρήτης, ενώ λέει και κάποια λαϊκά τραγούδια του Στέλιου Βαμβακάρη. Με τον "Αργαλειό", το "Φιλεντέμ", τον "Πραματευτή" αλλά και το "Μεσοπέλαγα αρμενίζω" ακούγεται ξανά έντονα η φωνή του. Τώρα λέει και πάλι "τραγούδια ζωής". Είναι όμως η τελευταία φορά που ακούγεται. Ύστερα από ταλαιπωρία ενός χρόνου με την επάρατη νόσο, φεύγει για πάντα στις 8 Φεβρουαρίου του 1980.

Θυμάμαι τη μέρα που πέθανε ο Νίκος Ξυλούρης

Ήμουν 7 χρονών, αλλά η φωνή του είχε προλάβει να ζυμωθεί με τα υπόλοιπα αριστερά ακούσματα που είχα μέσα στο σπίτι. Ατμόσφαιρα Μεταπολίτευσης. Το ΠΑΣΟΚ δεν είχε έρθει στην εξουσία, αν και το σύνθημα για την Αλλαγή είχε αρχίσει να ωριμάζει. Η καμπάνα παντελόνι, το εφαρμοστό πουκάμισο και η φαβορίτα «φοριόντουσαν» ακόμη. Θυμάμαι τη μέρα που πέθανε ο Ξυλούρης, το είχε πει και στην τηλεόραση που ήταν ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ και που όσο ο «Ψαρονίκος» ήταν εν ζωή, τον απέφευγαν. Το «Πότε θα κάμει ξαστεριά» ήταν από τα πρώτα τραγούδια που μας έμαθε η δασκάλα, όταν άλλαξε η χρονιά και η κυβέρνηση. Το ’μαθα με την πρώτη. Φαίνεται τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ο Ξυλούρης το είχε κάνει σημαία της αντίστασης, μεσούσης της Χούντας, και οι φοιτητές ύμνο τους την μέρα της εξέγερσης της Νομικής, στις 21 Φεβρουαρίου του 1973, που ήταν και η μέρα που γεννήθηκα… Όταν πέρασε ένας χρόνος από το θάνατό του, η τηλεόρασης της Αλλαγής είχε φροντίσει να του κάνει ένα αφιέρωμα. Θυμάμαι και εκείνο το βράδυ. Έχω την εικόνα του Ξυλούρη με την καμπάνα, την φαβορίτα και το στενό εφαρμοστό πουκάμισο, να τραγουδά το «Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί». Ήταν από τα «Τραγούδια της Φωτιάς» το 1975.

Υ.Γ. Η αναζήτηση στο YouTube με οδήγησε στην ανακάλυψη ενός μοναδικού βίντεο. Ο Νίκος Ξυλούρης, παλικαράκι με κοστούμι και κοντά μαλλιά παίζει λίρα σε ταβέρνα του Ηρακλείου, το 1961.

Πηγή:tvxs

Την άποψη ότι η Ελλάδα χρειάζεται ένα New Deal με χρηματοδότηση μέσω της ΕΤΕπ διατυπώνει ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών Γιάννης Βαρουφάκης, σε συνέντευξη του στην εκπομπή Presa Diretta του ιταλικού δημόσιου καναλιού RAI 3, η οποία θα προβληθεί την Κυριακή. Σημειώνει επίσης ότι η καγκελάριος Μέρκελ θα πρέπει να εξηγήσει ένα πιθανό όχι της στις ελληνικές προτάσεις.

«Πρόκειται για ιδέες και προτάσεις οι οποίες αφορούν ολόκληρη την Ευρώπη, διότι εμείς οι Έλληνες δεν πιστεύουμε ότι έχουμε το δικαίωμα να ζητάμε για τον εαυτό μας κάτι που δεν θα ισχύσει και για τους Ιταλούς, τους Πορτογάλους ή τους Ιρλανδούς. Αργά η γρήγορα, η καγκελάριος Μέρκελ θα πρέπει να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με εμάς, και να μας εξηγήσει για ποιον λόγο δεν εγκρίνει τις προτάσεις μας», σημειώνει ο Γιάννης Βαρουφάκης.

Όπως αναφέρεται στην προδημοσίευση της συνέντευξης του, ο Έλληνας υπουργός λέει ότι «τα τελευταία χρόνια, όλη η Ευρώπη καλύφθηκε από ένα σύννεφο φόβου. Κινδυνεύουμε να γίνουμε κάτι χειρότερο από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Θέλω να σας πω ότι εμείς οι Έλληνες δεν έχουμε το μονοπώλιο της αλήθειας. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε, για την υπόλοιπη Ευρώπη, και ιδίως για την Ιταλία, είναι να ανοίξουμε μια μικρή πόρτα προς την αλήθεια». «Δεν μπορούμε να βρούμε μόνοι μας την αλήθεια, αλλά μπορούμε να ανοίξουμε μια πόρτα και να κινηθούμε ώστε να μπορέσετε να μας πλαισιώσετε. Με τον τρόπο αυτό, θα μπορέσουμε να περάσουμε όλοι από το σκοτάδι της σημερινής λιτότητας, στο φως μιας ευρωπαϊκής ορθολογικής, λογικής συζήτησης», σημειώνει.

Αναφορικά με τη στήριξη από τη γείτονα χώρα, ο Γιάννης Βαρουφάκης δηλώνει: «Ιθύνοντες ενός σημαντικού ιταλικού θεσμού με πλησίασαν και μου είπαν ότι είναι αλληλέγγυοι με τη χώρα μας, αλλά δεν μπορούν να πουν την αλήθεια, διότι και η Ιταλία κινδυνεύει να χρεοκοπήσει και φοβούνται τυχόν συνέπειες από τη Γερμανία».

Στο μεταξύ κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του Κυβερνητικού Συμβουλίου του ΣΥΡΙΖΑ, ο Γιάννης Βαρουφάκης φέρεται να έδωσε τη διαβεβαίωση ότι η Ελλάδα θα παρουσιάσει ολοκληρωμένη πρόταση για το χρέος στο Eurogroup της Τετάρτης, όπως μετέδωσε το Reuters.

Μια μικρή χώρα στη νοτιοανατολική Ευρώπη ανακοίνωσε ένα ευρείας κλίμακας πρόγραμμα διαγραφής χρεών. Όχι, δεν είναι η Ελλάδα. Είναι η Κροατία. Η κυβέρνηση της χώρας ανακοίνωσε ότι θα διαγράψει τις δανειακές υποχρεώσεις περίπου 60.000 φτωχών πολιτών σε μια προσπάθεια να θέσει ξανά σε κίνηση την οικονομία της.

Στην έρευνα τους με τίτλο «Αυτή τη φορά είναι διαφορετικά: Οκτώ αιώνες οικονομικής τρέλας», την οποία παρουσιάζει η Telegraph, οι οικονομολόγοι  Carmen Reinhart και Ken Rogoff καταγράφουν μια μεγάλη ποικιλία από μη εξυπηρετήσεις δημόσιου χρέους, αναδιαρθρώσεις και διαγραφές που είχαν ρόλο κλειδί στην αντιμετώπιση της εκάστοτε οικονομικής κρίσης.

Μια ιουδαιο - χριστιανική παράδοση

Η πρακτική της διαγραφής χρεών εντοπίζεται για πρώτη φορά στην Παλαιά διαθήκη. Στον εβραϊκό Μωσαϊκό Νόμο, κατά το Σαββατικό έτος, κάθε επτά χρόνια δηλαδή, διαγράφονταν όλα τα χρέη. Κάθε 49 χρόνια, δηλαδή κάθε επτά Σαββατικά έτη, ήταν το «Ιωβηλαίο Έτος» κατά το οποίο διαγράφονταν τα χρέη και απελευθερώνονταν οι σκλάβοι.

Στην Καινή Διαθήκη, στο «Πάτερ Ημών», οι πιστοί ζητούν από το Θεό «άφεση χρεών». «Και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών». Δηλαδή «συγχώρεσε μας τα χρέη μας, όπως κι εμείς συγχωρούμε τους οφειλέτες μας».

Στις ιουδαιο - χριστιανικές παραδόσεις οι σχέσεις πιστωτή και οφειλέτη βασίζονταν στο κοινό καθήκον προς το Θεό. Τα δάνεια δεν ήταν τρόπος για να αποκτήσεις χρήματα αλλά ένα μέσο για να βοηθήσεις τον συνάνθρωπό σου. Με δεδομένο ότι όλα ανήκαν τελικά στο Θεό, τα δικαιώματα των πιστωτών ήταν προσωρινά κι όχι απόλυτα. Αντιθέτως στη σύγχρονη αντίληψη ο οφειλέτης... οφείλει να αγωνιά για την εξυπηρέτηση των χρεών του και η αθέτηση της πληρωμής θεωρείται αποτέλεσμα ασωτίας ή ατυχίας εκ μέρους του.

Το 1792 πΧ στη Βαβυλώνα

Μια από τις πιο διάσημες αποκηρύξεις χρέους έγινε στην αρχαία Βαβυλώνα (το σημερινό Ιράκ). Το 1792 πΧ, ο αυτοανακηρυχθείς βασιλιάς της Βαβυλώνας Χαμουραμπί, έσβησε τα χρέη όλων των πολιτών έναντι της κυβέρνησής του και των υψηλόβαθμων αξιωματούχων.

Ο Κώδικας του Χαμουραμπί, που βρίσκεται σήμερα στο μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι, αναφέρει: «Αν οποιοσδήποτε χρωστά ένα δάνειο, και μια καταιγίδα κατέστρεψε το σιτάρι ή τη συγκομιδή του, ή το σιτάρι του δεν μεγάλωσε εξαιτίας της έλλειψη νερού, κατά το έτος αυτό δεν χρειάζεται να δώσει ούτε έναν κόκκο στον πιστωτή του, το χρέος του ‘ξεπλένεται’ και δεν χρειάζεται να πληρώσει ενοίκιο για το τρέχον έτος».

Κατά το «Ιωβηλαίο Έτος» του Χαμουραμπί έγινε μόνο μία από τις πολλές διαγραφές χρεών που έχουν καταγραφεί στη Μεσοποταμία ήδη από το 2.400 πχ. Οι ιστορικοί έχουν καταγράψει τουλάχιστον τριάντα περιστατικά γενικής διαγραφής χρεών από το 2.400 έως το 1.400 πΧ και σημειώνουν ότι πρόκειται για περιόδους μεγάλης γιορτής κατά τις οποίες καταστρέφονταν τα «δισκία» στα οποία καταγράφονταν οι υποχρεώσεις των πολιτών.

Διασώζοντας την Ευρώπη από τη Μεγάλη Ύφεση

Η Ευρώπη βγήκε από τη σύγκρουση του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου με τεράστια χρέη και σε τεράστια ύφεση.

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1930, πολλές χώρες είχαν ξεκινήσει να εγκαταλείπουν τον κανόνα του Χρυσού σε μια προσπάθεια να αναθερμάνουν την οικονομία τους χωρίς το βάρος ενός αναχρονιστικού συστήματος συναλλαγματικών ισοτιμιών.

Ως μέρος αυτής της διαδικασίας, ένα μεγάλο μέρος των χρεών των περισσότερων χωρών διεγράφησαν. Από το 1932 έως το 1939, ο μέσος όρος μείωσης του χρέους ανήλθε σε 19% του ΑΕΠ για τις προηγμένες οικονομίες, σύμφωνα με τους οικονομολόγους Carmen Reinhart και Christoph Tresbech. Για τη Γαλλία και την Ελλάδα το ποσοστό έφτασε το 50% και το 40% του ΑΕΠ αντίστοιχα.

Εξάλλου η πλήρης αποπληρωμή ήταν τόσο σπάνια που η Φινλανδία ήταν η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που κατάφερε να τηρήσει όλες τις μεταπολεμικές υποχρεώσεις της.

Το μεταπολεμικό «οικονομικό θαύμα» της Γερμανίας

Μόνο 16% των ερωτηθέντων Γερμανών σήμερα πιστεύουν ότι πρέπει να διαγραφεί ένα μέρος του χρέους της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Η ειρωνεία της στάσης του Βερολίνου απέναντι στην ελάφρυνση του χρέους μπορεί να μην είναι εμφανής σε κάποιους.

Μετά το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, η Συμφωνία του Λονδίνου για το χρέος, το 1953, κατέληξε στην κατάργηση όλου του εξωτερικού χρέους της Γερμανίας. Το συνολικό ποσό ανήλθε στο 280% του ΑΕΠ από το 1947 έως το 1953, σύμφωνα με τον ιστορικό Albrecht Ritschl.

Η ακύρωση του χρέους μαζί με την επέκταση του χρονοδιαγράμματος αποπληρωμής επέτρεψε στη Γερμανία να επιστρέψει στις αγορές και να γίνει μέλος του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Η Συμφωνία του Λονδίνου τη βοήθησε επίσης να φτάσει τις απίστευτες εξαγωγικές της επιδόσεις καθώς η χώρα ήταν υποχρεωμένη να εξυπηρετεί το χρέος της με τα κέρδη από το εξωτερικό εμπόριο.

Σύμφωνα με την ιστορικό Ursula Rombeck-Jaschinski, «το οικονομικό θαύμα της Γερμανίας θα ήταν αδύνατο χωρίς της συμφωνία του χρέους».

Η περίπτωση της Ελλάδας

Όπως σημειώνει η Telegraph, «η νέα κυβέρνηση της Ελλάδας πιέζει για μια διάσκεψη για το χρέος στα χνάρια αυτής που έσωσε την Γερμανία από τη μεταπολεμική άβυσσο. Η κυβέρνηση συνασπισμού υπό τον ΣΥΡΙΖΑ θέλει μόνιμη διαγραφή του 50% του χρέους που ανέρχεται σε πάνω από 300 δισ. ευρώ. Μέχρι στιγμής, η τρόικα των πιστωτών δεν ‘παίζει μπάλα’. Οτιδήποτε κι αν συμβαίνει σε αυτό το μικροπολιτικό παιχνίδι μεταξύ πιστωτών και οφειλετών, η ιστορία δείχνει ότι η μαζική διαγραφή χρέους δεν είναι ούτε σπάνιο φαινόμενο, ούτε ταμπού».
 

 

Πηγή:tvxs