Για την ώρα κρατάμε τα λόγια της: Εγώ είμαι η απάντηση στη Σαξονία-Ανχαλτ. Στην έφοδο της φαιάς πανούκλας δηλαδή

Έχει κάποια σημασία για μας εδώ στην Ελλάδα η νίκη του Die Linke και της Ελίφ Εράλπ στο Βερολίνο; Ή η δικαιολογημένη σκοτούρα μας για την ακρίβεια, τα σκάνδαλα, τη διαφθορά, που μαστίζουν την κοινωνία και τη χώρα μας, δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για να ασχολούμαστε με ξένες υποθέσεις; Κάποιοι θα πουν σκασίλα μας τι κάνουν στη Θουριγγία ή στο Βερολίνο, αλλά δεν θα έχουν δίκιο. Και βέβαια έχει σημασία. Γιατί κάθε ανυπακοή και αντίσταση στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, στην κοινωνική αδικία ως φυσική τάξη, στον προπαγανδιστικό οδοστρωτήρα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, στην ανοιχτή αμφισβήτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και του διεθνούς δικαίου, στην επέλαση εν τέλει της Ακρας Δεξιάς και του νεοφασισμού αφορά τους πολίτες όλου του κόσμου. Κι εμάς ανάμεσά τους.

Ναι, έχει σημασία και μπορεί να χαρίσει ένα χαμόγελο σ’ όλους, ειδικά σε όσους αισθάνονται και δηλώνουν προοδευτικοί και αριστεροί, ότι η γερμανική Αριστερά κατάφερε αυτή τη νίκη, κόντρα στα μεγάλα παραδοσιακά κόμματα και την Ακροδεξιά. Την κατάφερε στην ίδια την πρωτεύουσα της χώρας και μία από τις μητροπόλεις της Ευρώπης και του κόσμου. Την κατάφερε με ένα πρόγραμμα που ξεπερνούσε τα δήθεν αμετακίνητα πλαίσια, δημοσιονομικά και άλλα, και προτείνοντας λύσεις έξω από την ασφυξία τους. Οπως ας πούμε την κρατικοποίηση των μεγάλων εταιρειών που κατέχουν χιλιάδες σπίτια και κερδοσκοπούν με τα ενοίκια, κάνοντας αβίωτο τον βίο των κατοίκων. Και την κατάφερε, τέλος, χωρίς καμιά υπόκλιση στο αντιμεταναστευτικό κύμα, με μια υποψήφια τουρκικής καταγωγής.

Δεν είναι φυσικά ούτε το Βερολίνο της Εράλπ, ούτε η Νέα Υόρκη του Μαμντάνι το τέλος του θαυμαστού καινούργιου κόσμου που έχουν στήσει οι αυτοκράτορες του πλούτου, οι αυτοκρατορίες του κυνισμού και οι αυτουργοί του πολέμου. Είναι όμως μια αρχή, μια ένδειξη ότι υπάρχει ζωή στον πλανήτη, ότι δεν είναι δεδομένα όσα μας πλασάρουν ως δεδομένα, ότι μπορούν οι ενεργοί πολίτες, με τη συμμετοχή και την ψήφο τους, να βάλουν μπρος τον κινητήρα της αλλαγής. Να ορθώσουν φράγματα στην επέλαση του Τραμπ, του Νετανιάχου, της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς, του χιτλερισμού νέου τύπου. Να διασπάσουν την ανατριχιαστική μονοφωνία των δισεκατομμυριούχων και όσων τους εκπροσωπούν πολιτικά και τους υπηρετούν ιδεολογικά και ηθικά. Να αμφισβητήσουν στην πράξη την TINA τους.

Υπάρχουν βέβαια και ήδη διακινούνται οι επιφυλάξεις αν θα τα καταφέρει η Ελίφ να κάνει πράξη όσα υποσχέθηκε. Αν θα εξασφαλίσει τις αναγκαίες συνεργασίες, τα αναγκαία οικονομικά μέσα, την αναγκαία κοινωνική συναίνεση. Αν θα καταφέρει να αντιμετωπίσει την εχθρότητα και τις επιθέσεις από διάφορες πλευρές, που ξέρουμε καλά εδώ στην Ελλάδα. Θα δούμε. Για την ώρα κρατάμε τα λόγια της: Εγώ είμαι η απάντηση στη Σαξονία-Ανχαλτ. Στην έφοδο της φαιάς πανούκλας δηλαδή. Η Αριστερά, που αφαιρεί το χαλί της δημαγωγίας από την Ακρα Δεξιά και θέτει τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων της κοινωνικής αδικίας μπορεί να πάψει να είναι ερώτηση. Και να γίνει απάντηση…

Πηγή: efsyn

Πολύ πριν από τις σύγχρονες απολογίες, η βρετανική μοναρχία και οι επενδυτές της έχτισαν περιουσίες από το διατλαντικό δουλεμπόριο

Το ζήτημα της δουλείας και των επανορθώσεων έχει επιστρέψει πρόσφατα στο επίκεντρο της διεθνούς συζήτησης, ιδιαίτερα στην Αφρική και την Καραϊβική. Η διάσκεψη που πραγματοποιήθηκε στην Γκάνα σχετικά με τις επανορθώσεις για το διατλαντικό δουλεμπόριο και τη δουλεία, καθώς και η αναφορά που υπέβαλε μια αντιπροσωπεία της Τζαμάικας στον Βρετανό βασιλιά, ασχολήθηκαν με τον αγώνα για ιστορική αναγνώριση. Η συζήτηση έχει επίσης τεθεί σε πιο έντονο επίκεντρο από μια έρευνα που δημοσιεύτηκε από την εφημερίδα The Guardian, η οποία εξέτασε τη συμμετοχή της βρετανικής μοναρχίας στο σύστημα της δουλείας και τους ιστορικούς δεσμούς μεταξύ του Στέμματος και της εμπορίας Αφρικανών.

Υπάρχουν σύμβολα που, από μόνα τους, συμπυκνώνουν αιώνες ιστορίας. Ένα από αυτά είναι ένα από αυτά ένα στέμμα σημαδεμένο με πυρακτωμένο σίδερο στο δέρμα ενός σκλάβου. Ήταν μια πραγματική, τεκμηριωμένη πρακτική που εφαρμοζόταν από την Εταιρεία της Νότιας Θάλασσας, με άμεση υποστήριξη από τη βρετανική μοναρχία κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Βασίλισσας Άννας.

Η μοναρχία ως μέτοχος

Η ιστορία συχνά απεικονίζει το διατλαντικό δουλεμπόριο ως ένα απρόσωπο οικονομικό φαινόμενο, που καθοδηγείται από εμπορικές εταιρείες, μακριά από την πολιτική εξουσία. Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική. Η Βασιλική Αφρικανική Εταιρεία, μια από τις σημαντικότερες εταιρείες δουλεμπορίου στην βρετανική ιστορία, διευθύνονταν άμεσα από τον Ιάκωβο, Δούκα της Υόρκης, ο οποίος αργότερα θα γινόταν Βασιλιάς Ιάκωβος Β'. Υπό την ηγεσία του, η εταιρεία μετέφερε βίαια τουλάχιστον 150.000 Αφρικανούς πέρα ​​από τον Ατλαντικό.

Έχουν εντοπιστεί περίπου 13.000 επενδυτές στο βρετανικό δουλεμπόριο, εκ των οποίων περισσότεροι από 10.500 έχουν πλέον λεπτομερή βιογραφικά στοιχεία. Ανάμεσά τους βρίσκονται μέλη του κοινοβουλίου, έμποροι, περισσότερες από χίλιες γυναίκες από την αριστοκρατία και την αστική τάξη, καθώς και μέλη της ίδιας της βασιλικής οικογένειας.

Λόγια, αλλά καμία πράξη

Μπροστά σε αυτά τα γεγονότα, η επίσημη αντίδραση της σύγχρονης μοναρχίας παραμένει, στην καλύτερη περίπτωση, επιφυλακτική. Ο βασιλιάς Κάρολος Γ΄ έχει χαρακτηρίσει τη δουλεία ως «φρικιαστική τραγωδία» και έχει εκφράσει την υποστήριξή του στην ιστορική έρευνα σχετικά με τους δεσμούς μεταξύ της μοναρχίας και του δουλεμπορίου. Πρόκειται για μια συμβολική χειρονομία και σηματοδοτεί μια απομάκρυνση από δεκαετίες σχεδόν απόλυτης σιωπής επί του θέματος.

Ωστόσο, ένα ψυχρό γεγονός παραμένει: Μέχρι σήμερα, δεν έχει εκδοθεί καμία επίσημη συγγνώμη από τη βρετανική κυβέρνηση και δεν έχει ξεκινήσει καμία σοβαρή συζήτηση για πιθανές αποζημιώσεις σε κρατικό επίπεδο.

Η υπολογισμένη προσοχή δεν είναι μοναδική στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά αποκτά ιδιαίτερη σημασία εκεί επειδή ακριβώς η μοναρχία, ένας θεσμός που υποτίθεται ότι ενσαρκώνει τη συνέχεια και την ενότητα του έθνους, είναι αυτός που εμπλέκεται άμεσα από τα ιστορικά στοιχεία. Η αναγνώριση των «δεσμών» με τη δουλεία, όπως κάνουν οι τρέχουσες βασιλικές ανακοινώσεις, είναι ένα πράγμα. Η αναγνώριση της άμεσης ευθύνης, με όλες τις πολιτικές, ηθικές και οικονομικές συνέπειες που αυτό συνεπάγεται, είναι κάτι άλλο. Μεταξύ των δύο βρίσκεται ο χώρος στον οποίο εκτυλίσσεται εδώ και χρόνια ο αγώνας για την αποικιακή μνήμη της Βρετανίας.

Από το Koh-i-Noor στα Χάλκινα του Μπενίν

Αυτή η ανησυχία μπορεί επίσης να φανεί στα αντικείμενα που εξακολουθεί να κατέχει η μοναρχία. Το Koh-i-Noor, το κολοσσιαίο διαμάντι που αφαιρέθηκε από την ινδική υποήπειρο κατά την αποικιακή εποχή, είναι το πιο εμβληματικό παράδειγμα. Κατά τη στέψη της το 2023, η βασίλισσα Καμίλα επέλεξε να μην φορέσει το στέμμα της Βασιλομήτορος στο οποίο βρίσκεται η πέτρα, μια επιλογή που προφανώς υπαγορεύτηκε από διπλωματική προσοχή και όχι από κάποια θεμελιώδη επανεξέταση, καθώς το διαμάντι παραμένει διατηρημένο, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, ανάμεσα στα βασιλικά κοσμήματα.

Το ίδιο μοτίβο παρατηρείται και με τα Χάλκινα Γλυπτά του Μπενίν, τα οποία λεηλατήθηκαν κατά τη διάρκεια της βρετανικής στρατιωτικής εκστρατείας του 1897 και εξακολουθούν να εκτίθενται σε μεγάλο βαθμό στο Βρετανικό Μουσείο, μακριά από το αφρικανικό έδαφος από το οποίο αφαιρέθηκαν.

Αυτή η βρετανική συζήτηση αποτελεί μέρος ενός πολύ ευρύτερου κινήματος, το οποίο καθοδηγείται εδώ και χρόνια από χώρες και λαούς που βίωσαν άμεσα το δουλεμπόριο και την αποικιοκρατία. Η πρόσφατη απαίτηση της Τζαμάικα για αποζημιώσεις από τη βρετανική κυβέρνηση είναι ένα παράδειγμα μεταξύ πολλών, όπως και παρόμοιες αξιώσεις που έχουν προβληθεί από διάφορα αφρικανικά και καραϊβικά έθνη μέσω διεθνών θεσμών και παναφρικανικών φόρουμ.

Αυτά τα αιτήματα εγείρουν ένα πολύ συγκεκριμένο ζήτημα του ηθικού και υλικού χρέους που δημιουργήθηκε από αιώνες εκμετάλλευσης, ένα χρέος που οι άμεσοι κληρονόμοι αυτού του συστήματος συνεχίζουν σε μεγάλο βαθμό να αποφεύγουν.

Η προέλευση του σημερινού πλούτου

Ένα προφανές γεγονός, που πολύ συχνά υποτιμάται, πρέπει να υπενθυμιστεί εδώ: Ο πλούτος που συσσωρεύτηκε από τη βρετανική μοναρχία και από ένα μεγάλο μέρος της αριστοκρατίας της δεν δημιουργήθηκε στο κενό. Σε σημαντικό βαθμό, βασίζεται στην καταναγκαστική εργασία, την απέλαση και τα βάσανα εκατομμυρίων ανθρώπων που εκδιώχθηκαν από την αφρικανική ήπειρο. Το να γιορτάζουμε τη βασιλική κληρονομιά - τα στέμματά της, τα διαμάντια και τα παλάτια της - χωρίς να κατονομάζουμε σαφώς αυτή την προέλευση ισοδυναμεί με τη διαγραφή ενός ουσιώδους μέρους της ιστορίας.

Η αναγνώριση των «δεσμών» με τη δουλεία χωρίς την εξαγωγή συγκεκριμένων συνεπειών μετατρέπει ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας σε μια σελίδα ιστορίας προσβάσιμη στα αρχεία. Τα λόγια συμπόνιας, όσο ειλικρινή κι αν είναι, δεν αντικαθιστούν τις επίσημες συγγνώμες, τις αποζημιώσεις ή την επιστροφή λεηλατημένης πολιτιστικής περιουσίας.

Για τους αφρικανικούς λαούς και τους απογόνους τους στη διασπορά, το ερώτημα αυτό αφορά την πλήρη αναγνώριση ενός ιστορικού εγκλήματος, την αποκατάσταση όσων κλάπηκαν - πλούτος, αντικείμενα και αξιοπρέπεια - και την επιτέλους οικοδόμηση μιας ειλικρινούς σχέσης μεταξύ της πρώην αποικιακής δύναμης και των εθνών που λεηλάτησε. Όσο αυτή η αναγνώριση παραμένει προσεκτική και χωρίς συγκεκριμένες συνέπειες, η συζήτηση θα συνεχίσει να επιβάλλεται με αυξανόμενη δύναμη στη βρετανική και διεθνή δημόσια ζωή.

Πηγή: RT

Περισσότεροι από 4.300 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί σε λίγο περισσότερο από έξι μήνες, συμπεριλαμβανομένων πάνω από 250 παιδιών και 130 γιατρών, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία.

Το Ισραήλ αντιμετωπίζει κατηγορίες για γενοκτονία για τη στρατιωτική του εκστρατεία στον Λίβανο, όπου χιλιάδες άνθρωποι έχουν σκοτωθεί και μεγάλες περιοχές έχουν καταστραφεί. Ο ανταποκριτής του RT, Στιβ Σουίνι, μεταδίδει από τη Ναμπατιέχ, μια πόλη στα νότια της χώρας που έχει πληγεί επανειλημμένα από ισραηλινές επιδρομές.

Το Ινστιτούτο Lemkin για την Πρόληψη Γενοκτονιών και οι Γιατροί Ενάντια στη Γενοκτονία κατηγόρησαν το Ισραήλ ότι επιδιώκει αυτό που αποκαλούν «γενοκτονική πολιτική απόλυτης καταστροφής», στοχεύοντας τα θεμέλια της ζωής των σιιτικών κοινοτήτων του Λιβάνου. Οι ομάδες ανέφεραν ότι οι επιθέσεις σε ιατρικό προσωπικό ήταν μέρος ενός συνεχούς μοτίβου που επηρέαζε «τα ίδια τα συστήματα που είναι απαραίτητα για την επιβίωση των πολιτών».

Περίπου 56.000 εκτάρια γεωργικής γης έχουν πληγεί, με τις απώλειες για τον τομέα να εκτιμώνται σε περισσότερα από 1 δισεκατομμύριο δολάρια, σύμφωνα με το Υπουργείο Γεωργίας του Λιβάνου.

Το Ισραήλ αρνείται ότι η εκστρατεία του στοχεύει τον σιιτικό πληθυσμό του Λιβάνου, λέγοντας ότι οι επιχειρήσεις του στρέφονται εναντίον της Χεζμπολάχ, της ένοπλης λιβανέζικης οργάνωσης που υποστηρίζεται από το Ιράν. Ο Ισραηλινός υπουργός Οικονομικών, Μπεζαλέλ Σμότριτς, προειδοποίησε, ωστόσο, ότι η κυρίως σιιτική συνοικία Νταχίγια της Βηρυτού θα «μοιάζει με το Χαν Γιουνίς», αναφερόμενος σε μια κατεστραμμένη από τον πόλεμο πόλη στη Γάζα.

Η τελευταία ισραηλινή εκστρατεία στον Λίβανο ξεκίνησε στις αρχές Μαρτίου, μετά την επίθεση της Χεζμπολάχ στο Ισραήλ μετά την έναρξη των αμερικανοϊσραηλινών επιθέσεων στο Ιράν. Το Ισραήλ απάντησε με αεροπορικές επιδρομές και αργότερα επέκτεινε τις στρατιωτικές του επιχειρήσεις στον Λίβανο.

Οι ισραηλινές επιθέσεις συνεχίζονται παρά το πλαίσιο που συμφωνήθηκε τον Ιούνιο, με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ, με στόχο τον τερματισμό των μαχών. Η συμφωνία προβλέπει μια προοδευτική αποχώρηση του Ισραήλ από τον νότιο Λίβανο, παράλληλα με την ανάπτυξη του λιβανικού στρατού και τον αφοπλισμό ένοπλων ομάδων, συμπεριλαμβανομένης της Χεζμπολάχ, αλλά η εφαρμογή της έχει καθυστερήσει.

Σύμφωνα με τη Σύμβαση για τη Γενοκτονία του 1948, η γενοκτονία απαιτεί την πρόθεση καταστροφής, εν όλω ή εν μέρει, μιας εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας. Το RT εξετάζει εάν η καταστροφή και οι δηλώσεις που συνοδεύουν την εκστρατεία του Ισραήλ θα μπορούσαν να πληρούν αυτόν τον ορισμό.

Πηγή: RT

Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών σταμάτησε αυτό που η Μόσχα θεωρεί ως ύπουλη προσπάθεια όπλισης του καθεστώτος του Κιέβου.

Η Μόσχα δεν θα σταματήσει την ειδική στρατιωτική της επιχείρηση όσο βρίσκονται σε εξέλιξη οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, δήλωσε την Τετάρτη στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, υποστηρίζοντας ότι μια προσωρινή εκεχειρία ωφελεί μόνο το Κίεβο.

«Δεν πρόκειται να κάνουμε παύση στην ειδική στρατιωτική μας επιχείρηση», δήλωσε ο Λαβρόφ κατά τη διάρκεια της συνάντησης. «Η Ευρώπη, ό,τι κι αν πιστεύει, θέλει απλώς να έχει μια παύση και θέλει να την χρησιμοποιήσει για να ενισχύσει το καθεστώς του Κιέβου με όπλα».

Η Ουκρανία και οι σύμμαχοί της εξέδωσαν το αίτημα για κατάπαυση του πυρός λιγότερο από τέσσερις ημέρες αφότου οι ουκρανικές δυνάμεις εξαπέλυσαν τη μεγαλύτερη επιδρομή με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στην ιστορία της ρωσικής πρωτεύουσας. Η επίθεση σκότωσε δύο πολίτες στα προάστιά της και προκάλεσε ζημιές σε ένα διυλιστήριο πετρελαίου, σε κτίρια κατοικιών και σε πολιτικές υποδομές. Ο δήμαρχος της Μόσχας Σεργκέι Σομπιάνιν δήλωσε ότι στην «άνευ προηγουμένου» επιδρομή συμμετείχαν περισσότερα από 1.600 μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAV) από όλες τις κατευθύνσεις.

Καθ' όλη τη διάρκεια της σύγκρουσης, η Ουκρανία έχει επανειλημμένα απευθύνει εκκλήσεις για κατάπαυση του πυρός μετά από τέτοιες επιθέσεις, τις οποίες η Ρωσία έχει απορρίψει. Η Μόσχα υποστηρίζει ότι θα σταματήσει τις στρατιωτικές δράσεις μόνο όταν και οι δύο πλευρές επιδιώξουν μια συνολική διευθέτηση που θα αντιμετωπίζει τα βαθύτερα αίτια της σύγκρουσης.

Ο δηλωμένος στόχος του Ζελένσκι ήταν να υποδαυλίσει τη δυσαρέσκεια του ρωσικού κοινού, αλλά η εκστρατεία τελικά κατέληξε στην καταστροφή των λιμενικών υποδομών της Ουκρανίας στη Μαύρη Θάλασσα και σε μια νωρίτερα από το συνηθισμένο έναρξη της χειμερινής εκστρατείας της Ρωσίας εναντίον των σταθμών παραγωγής ενέργειας και των υποσταθμών της.

Σε ανακοίνωση που δημοσιεύθηκε μετά την τελευταία επιδρομή με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στη Μόσχα, το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας δήλωσε ότι ο ρωσικός στρατός θα «εντείνει περαιτέρω τις επιθέσεις υψηλής ακρίβειας εναντίον στρατιωτικών στόχων στο Κίεβο» σε απάντηση.

Πηγή: RT