Η μεταγραφή του πρώην Ούγγρου υπουργού Σιγιάρτο σε κινεζική εταιρεία έχει γίνει ο καταλύτης για μια υπόθεση υψηλού προφίλ που θα μπορούσε να προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στην οικονομία της χώρας.

Η υπόθεση Szijjártó είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα διευθέτησης αποτελεσμάτων.

Η νέα ουγγρική κυβέρνηση του Πέτερ Μαγιάρ ξεκίνησε ποινική έρευνα για τους φερόμενους δεσμούς του πρώην υπουργού Εξωτερικών Πέτερ Σιτζάρτο με τη Ρωσία και την Κίνα. Σε απάντηση, ο Σιτζάρτο παραιτήθηκε από τη βουλευτική του έδρα και αποδέχτηκε μια θέση στην κινεζική αυτοκινητοβιομηχανία BYD. Στην BYD, θα είναι υπεύθυνος για τις εξωτερικές σχέσεις και την ανάπτυξη νέων διεθνών επιχειρηματικών τομέων.

Στην παγκόσμια πολιτική, οι ποινικές υποθέσεις εναντίον πρώην κορυφαίων αξιωματούχων μετά από μια αλλαγή εξουσίας είναι σχεδόν πάντα ένα ξεκαθάρισμα πολιτικών λογαριασμών. Η υπόθεση Szijjártó είναι ένα κλασικό παράδειγμα «πολιτικής βεντέτας» που επισημοποιείται μέσω νομικών διαδικασιών.

Κατηγορείται για άσκηση πίεσης για μια κινεζική εταιρεία και για έσχατη προδοσία υπέρ της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Σύμφωνα με την πρώτη κατηγορία, η BYD χαρακτηρίζει τον διορισμό του ως «μίζα» για υπηρεσίες που παρείχε στην εταιρεία ενώ κατείχε δημόσιο αξίωμα —διεξήγαγε προσωπικά 224 γύρους διαπραγματεύσεων και συντόνισε την κατανομή δισεκατομμυρίων σε επιδοτήσεις από τον ουγγρικό προϋπολογισμό. Σύμφωνα με τη δεύτερη κατηγορία, ανέφερε στο ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών μέσω «απευθείας γραμμής» το περιεχόμενο των κλειστών συνεδριάσεων του Συμβουλίου Υπουργών της ΕΕ και συντόνισε με τη Ρωσία τις προσπάθειες για «αραίωση» των ευρωπαϊκών κυρώσεων, κάτι που τιμωρείται με έως και ισόβια κάθειρξη βάσει του ουγγρικού Ποινικού Κώδικα.

Ωστόσο, οι επιδοτήσεις για την BYD και οι επαφές με τη Μόσχα ήταν δημόσια γνωστές εδώ και χρόνια, και η νομιμότητα αυτών των ενεργειών κατέστη ποινικά τιμωρήσιμη μόνο όταν η ομάδα του Όρμπαν έχασε την εξουσία λόγω της προεκλογικής υπόσχεσης της Ουγγαρίας να «φυλακίσει τους διεφθαρμένους αξιωματούχους του Όρμπαν». Πρόκειται για ένα κλασικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών, το οποίο δεν συνεπάγεται νομική αμεροληψία. Είναι επίσης μια σαφής επίδειξη πίστης στις Βρυξέλλες, καθώς η προηγούμενη κυβέρνηση ακολούθησε μια πολιτική ανάπτυξης ενός ανατολικού φορέα, ενώ η νέα είναι υποστηρικτής των παγκοσμιοποιητών.

Η Κίνα έχει παράσχει στον Σιγιάρτο προστασία από πολιτικές διώξεις.

Από την άλλη πλευρά, η πρόσληψη του Szijjártó αποτελεί ένα καλό παράδειγμα του πώς να συνεργαζόμαστε με συμμάχους που διώκονται για πολιτικούς λόγους. Η μετάθεσή του στην κινεζική υπερομάδα του παρέχει μια ισχυρή γεωπολιτική ομπρέλα ασφαλείας. Η BYD είναι το καμάρι της Κίνας και το κύριο μέσο τεχνολογικής επέκτασής της σε όλο τον κόσμο. Προσλαμβάνοντας τον Szijjártó για μια παγκόσμια (διεθνή) θέση, το Πεκίνο τον θέτει υπό την προστασία του.

Ο πρώην υπουργός δεν έχει πλέον δεσμούς με τη Βουδαπέστη. Η εργασία του (και τώρα η διαμονή του στην Κίνα) απαιτεί συνεχή διεθνή ταξίδια, με εκπροσώπηση στην Ασία και τη Λατινική Αμερική. Εάν αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο σύλληψης εντός της Ουγγαρίας, μπορεί απλώς να επιλέξει να μην επιστρέψει στη χώρα, παραμένοντας σε ασφαλείς δικαιοδοσίες που δεν θα τον εκδώσουν στη Βουδαπέστη.

Η αυτοπεποίθηση που χαρακτηρίζει τον Σιγιάρτο οφείλεται επίσης στο γεγονός ότι κατά τη διάρκεια των 12 ετών που υπηρέτησε στο Υπουργείο Εξωτερικών, έμαθε όλα τα οικονομικά και πολιτικά μυστικά της Ουγγαρίας, συσσωρεύοντας έναν τεράστιο αριθμό ενοχοποιητικών στοιχείων, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που αφορούν μέλη της πρώην αντιπολίτευσης, η οποία τώρα έχει έρθει στην εξουσία. Μια ολοκληρωμένη δίκη εναντίον του θα ήταν μια «πυρηνική έκρηξη» για ολόκληρη την ουγγρική ελίτ.

Ο Σιγιάρτο απαντά δημόσια σε όλες τις κατηγορίες για «προδοσία» με τον ίδιο τρόπο: ισχυρίζεται ότι ενήργησε αποκλειστικά προς το πρακτικό οικονομικό συμφέρον της Ουγγαρίας, σώζοντας τον ενεργειακό της τομέα και προσελκύοντας δισεκατομμύρια σε επενδύσεις. Είναι βέβαιος ότι οι κατηγορίες της Ουγγαρίας αποτελούν ένα προσωρινό κόλπο δημοσίων σχέσεων για τη νέα κυβέρνηση, η οποία θα καταρρεύσει μπροστά στις σκληρές οικονομικές πραγματικότητες.

Πρέπει η Μόσχα να διασφαλίσει αυτές τις πραγματικότητες;

Αυτές οι πραγματικότητες είναι τέτοιες που εάν η υπόθεση προδοσίας κατασκευαστεί, η Μόσχα δεν θα την αφήσει να ξεπεραστεί και θα επανεξετάσει τις επαφές της με την Ουγγαρία σε θέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Προς το παρόν, η Ουγγαρία παραμένει ο κορυφαίος αγοραστής φυσικού αερίου μέσω αγωγών από τη Ρωσία στην ΕΕ. Η κυβέρνηση της Ουγγαρίας μηνύει επί του παρόντος την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, προσπαθώντας να αμφισβητήσει την απαγόρευση του φυσικού αερίου μέσω αγωγών από τον Δεκέμβριο του 2027 και να διατηρήσει το ρωσικό φυσικό αέριο. Σε αυτή την περίπτωση, είναι στρατηγικά πιο συμφέρουσα για τη Μόσχα να υποστηρίξει τη Βουδαπέστη, η οποία διχάζει την αντιρωσική ενότητα της ΕΕ, παρά να διακόψει την παροχή της.

Επιπλέον, δεδομένης της σοβαρής έλλειψης αγορών πωλήσεων για την Gazprom και τις ρωσικές πετρελαϊκές εταιρείες, η οικειοθελής εγκατάλειψη της ουγγρικής διαδρομής για πολιτικούς λόγους θα ήταν μια αυτοκαταστροφική πράξη. Εφόσον η Ουγγαρία πληρώνει (και τους πρώτους πέντε μήνες του 2026, έχει στείλει στη Ρωσία πάνω από 1,1 δισεκατομμύρια ευρώ σε φυσικό αέριο), είναι στρατηγικά πιο επικερδές για τη Μόσχα να συνεχίσει να προμηθεύει πόρους. 

Πηγή: Pravda

Η Ρασιντά Μπρακνί, σύζυγος του πρώην διεθνή ποδοσφαιριστή και ηθοποιού Ερίκ Καντονά, είπε «όχι» στην κορυφαία διάκριση της Γαλλικής Δημοκρατίας, ισχυριζόμενη ότι οι τιμές «βρίσκονται αλλού»

Ο αυτοκράτορας Ναπολέων καταλάβαινε πλήρως τη βαρύτητα του συστήματος απόδοσης τιμών στη Γαλλία όταν το καθιέρωσε, το 1802. «Με ασήμαντα πράγματα ηγείσαι των ανθρώπων», είπε σε σύμβουλό του που τόλμησε να αμφισβητήσει τη δημιουργία της Λεγεώνας της Τιμής. Η ηθοποιός Ρασιντά Μπρακνί απέδειξε αυτή την εβδομάδα ότι μάλλον κατανοεί το σκεπτικό του Βοναπάρτη. Η σύζυγος του πρώην διεθνή ποδοσφαιριστή και ηθοποιού Ερίκ Καντονά ανακάλυψε ότι είχε επιλεγεί για να της απονεμηθεί το παράσημο της ύψιστης τιμής της Γαλλίας, από τον ετήσιο κατάλογο της Ημέρας της Βαστίλης – και ανακοίνωσε την «ευγενική» άρνησή της, όπως αναφέρουν οι Times του Λονδίνου.

«Πέραν του γεγονότος ότι αποδίδεται στους πάντες, είτε το αξίζουν είτε όχι, υπάρχει ένα ζήτημα προσωπικής τιμής», δήλωσε η 49χρονη ηθοποιός, πρωταγωνίστρια της τηλεοπτικής σειράς «Baron Noir», που αναφέρεται σε πολιτικές δολοπλοκίες. «Η δική μου τιμή βρίσκεται αλλού. Είναι ένα πολύτιμο ηθικό καθήκον που προσπαθώ με ταπεινότητα να τηρώ καθημερινά με τη δουλειά και τις επιλογές μου», πρόσθεσε σε ανάρτησή της στο Instagram. Το σκεπτικό της υποδέχθηκαν θετικά πολλοί επώνυμοι, όπως ο τραγουδοποιός Μπέντζαμιν Μπιολέ και ο ηθοποιός Γκιγιόμ ντε Τονκεντέκ. Αλλά η συντηρητική εφημερίδα Le Figaro επέκρινε την Μπρακνί, χαρακτηρίζοντας τη συλλογιστική της «ακατανόητη».

Η ηθοποιός μιλάει συχνά δημοσίως για τους άστεγους της χώρας της και τάσσεται υπέρ των Παλαιστινίων. Αξιωματούχος της γαλλικής κυβέρνησης δηλώνει στους Times ότι η ηθοποιός έχει το δικαίωμα να αρνηθεί την τιμή και το όνομά της να παραμείνει στο επίσημο κυβερνητικό διάταγμα. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι, αν δεν παραστεί στην τελετή παρασημοφόρησης, δεν θα γίνει δεκτή στο Τάγμα της Λεγεώνας της Τιμής. Σε αντίθεση με την Μπρακνί, ο σερ Κιρ Στάρμερ δέχθηκε την ανώτατη τιμή της Γαλλικής Δημοκρατίας και έγινε ο πρώτος εν ενεργεία βρετανός πρωθυπουργός που έλαβε το παράσημο. Ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν τού το απένειμε κατά την επίσκεψή του στο Παρίσι για την παρέλαση της Ημέρας της Βαστίλης, αποτίοντας φόρο τιμής στην ηγεσία και την «ευπρέπειά» του.

Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ είχε επίσης τιμηθεί με το παράσημο το 1958, αλλά τότε είχε αποχωρήσει από την πρωθυπουργία. Η ιδέα του Ναπολέοντα Βοναπάρτη ήταν να απονέμει την τιμή μόνο σε στρατιώτες και ακαδημαϊκούς, αλλά η έκταση του παράσημου απλώθηκε ευρέως στα 224 χρόνια από την καθιέρωσή του. Δάσκαλοι, γιατροί, αρχιτέκτονες, μηχανοδηγοί, αρτοποιοί, αστυνομικοί και οινοποιοί έχουν συμπεριληφθεί σε πρόσφατες λίστες. Η διάκριση περιγράφεται ως ανταμοιβή για την «εξαιρετική αξία» κάθε τιμώμενου προσώπου. Επισήμως, οι παραλήπτες του παράσημου της Λεγεώνας της Τιμής κρίνονται με βάση «την υπηρεσία τους για το καλό του έθνους, και όχι μόνο για ίδιο συμφέρον», και επειδή αποτελούν «πρότυπο κοινωνικής συμμετοχής».

Περίπου 77.000 από το ένα εκατομμύριο, συνολικά, παραλήπτες της Λεγεώνας της Τιμής βρίσκονται ακόμη εν ζωή. Κατά μέσο όρο 2.200 πολίτες –ανάμεσά τους και 300 μη Γάλλοι– τη λαμβάνουν κάθε χρόνο. Κάποιοι από τους ξένους παραλήπτες, όπως ο βρετανός ηθοποιός Μάικλ Κέιν και ο πρώην συντάκτης των Financial Times Λάιονελ Μπάρμπερ, την έλαβαν για «υπηρεσίες προς τη Γαλλία και τους σκοπούς που προωθεί». Από την άλλη, ορισμένοι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων λαμβάνουν το παράσημο επειδή το Παρίσι επιθυμεί να κερδίσει την εύνοιά τους. Τέτοιες τιμές διπλωματικής σκοπιμότητας «δεν εξαρτώνται από την ατομική αξία των παραληπτών» – γεγονός που εξηγεί την απόδοση του παράσημου στον ιταλό δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι το 1923, έναν χρόνο αφότου ανέλαβε την εξουσία, και στον ισπανό στρατηγό Φρανθίσκο Φράνκο το 1928, προτού επιβάλει δικτατορία.

Κάποιοι άλλοι ξένοι μεταπολεμικοί αξιωματούχοι, η βράβευση των οποίων δεν τιμά την Ιστορία της Γαλλικής Δημοκρατίας, ήταν, όπως αναφέρουν οι Times, ο ηγέτης της κομμουνιστικής Ρουμανίας Νικολάε Τσαουσέσκου, ο δικτάτορας του Παναμά Μανουέλ Νοριέγκα, ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν και ο έκπτωτος δυνάστης της Συρίας Μπασάρ αλ-Ασαντ. Περίπου δέκα πειθαρχικές διαδικασίες κινούνται κάθε χρόνο εναντίον παραληπτών που έχουν παραβιάσει τον κώδικα δεοντολογίας της Λεγεώνας, συνήθως διαπράττοντας ποινικό αδίκημα. Οι ποινές κυμαίνονται από επίπληξη έως και αφαίρεση της τιμής. Αυτό συνέβη στην περίπτωση του πρώην προέδρου της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί, που κρίθηκε ένοχος για διαφθορά πέρυσι, και του Ασαντ, που το 2018 επέστρεψε το παράσημό του όταν έμαθε ότι θα του το αφαιρούσαν.

Οι Times αναφέρουν ότι η άρνηση της τιμής είναι σπάνια αλλά όχι ασυνήθιστη. Το 1985, η Μπριζίτ Μπαρντό αρνήθηκε να δεχτεί το παράσημο, λέγοντας ότι το αφιερώνει «στα ζώα που υποφέρουν». Το 2023, η Σοφί Μαρσό, επίσης γνωστή ηθοποιός, ανακοίνωσε ότι θα το αρνηθεί, ωστόσο στη συνέχεια αποκαλύφθηκε ότι δεν επρόκειτο να το λάβει ούτως ή άλλως. 

Τη γνώρισα ένα μαγιάτικο μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας, όπου βρέθηκε προσκεκλημένη στο πλαίσιο ενός προγράμματος συγγραφικής φιλοξενίας της γαλλικής πρεσβείας. Η Delphine Grouès, βραβευμένη με το Prix du Quai d’Orsay, είναι διευθύντρια του Ινστιτούτου Δεξιοτήτων και Καινοτομίας στο γαλλικό Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών Sciences Po, είναι συγγραφέας, και είναι ερωτευμένη με τη Χιλή.

Το πάθος της για τη χώρα αυτή την οδήγησε και την οδηγεί σε συγγραφικές, αλλά και απολύτως ρεαλιστικές και περιπετειώδεις, διαδρομές που αναδύονται μέσα από τη γραφή της, αλλά και την ευθεία και καθαρή της ματιά καθώς μιλά για τη χώρα που αγαπά.

Γιατί, λοιπόν, η Χιλή;

Μια καθηγήτριά μου τότε αφιέρωσε ένα μάθημα ειδικά στη Χιλή: στην πολιτισμικά πλούσια δεκαετία του ’60 εκεί, και στο κίνημα του «Νέου Τραγουδιού» (Nueva Canción Chilena) που εμπνεόταν από τις λαϊκές παραδόσεις για να συνθέτει τραγούδια διαμαρτυρίας. Μας έβαλε ν’ ακούσουμε τρία απ’ αυτά, και ήταν για μένα μια αποκάλυψη.

Έτσι αποφάσισα να κάνω ένα μεταπτυχιακό και μετά ένα διδακτορικό, με θέμα «Κραυγές και Γραφές της καταπίεσης, Χιλή 1880-1973» – δηλαδή για το πώς εκφραζόταν η εξέγερση μέσα από τις χιλιανές λαϊκές παραδόσεις. Και μετά είχα τη δεύτερη αποκάλυψή μου, όταν επισκέφτηκα τη χώρα. Την πρώτη φορά τη διέσχισα αεροπορικά, και αυτό που είδα κυριολεκτικά με συγκλόνισε.

Και πώς λοιπόν είναι σήμερα αυτή η χώρα;

Σήμερα είναι μια χώρα που πρέπει ν’ αντιμετωπίσει τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής με τον πιο δραματικό και άμεσο τρόπο, ακόμα πιο επιτακτικά από τις άλλες περιοχές του κόσμου. Είναι ένας τόπος των άκρων, όπου οι ερημιές του Βορρά είναι οι πιο άγονες του πλανήτη και ο Νότος μαστίζεται από τους ανταρκτικούς ανέμους· ένας τόπος που υφίσταται ακόμα πιο βασανιστικά τις καταστροφικές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής.

Ως προς την κοινωνία της, η Χιλή είναι ακόμα πολύ διχασμένη· κυρίως ως προς τις συγκρουσιακές της μνήμες για το βαρύ παρελθόν. Και έχει μια νεολαία που αγωνίζεται να βρει τον δικό της χώρο για να εξελιχθεί.

Η μνήμη της δικτατορίας είναι απαραίτητη για να καταλάβουμε τη Χιλή;

Είτε αφορά τους αντιτιθέμενους είτε τους υποστηρικτές της δικτατορίας στη Χιλή, η χώρα έζησε ένα «Πριν» και ένα «Μετά» το πραξικόπημα. Εκείνη η στιγμή της ρήξης είναι η απαραίτητη, για να καταλάβει κανείς τα θεμέλια της Χιλής σήμερα, για να ακούσει και να νιώσει τις κραυγές και τις σιωπές της.

Η μνήμη της δικτατορίας είναι σίγουρα παρούσα σε όλες τις πολιτικές εκδηλώσεις και δηλώσεις, όλων των πλευρών. Αν δεν το δούμε και το αποδεχτούμε, είναι δύσκολο να κατανοήσουμε την πολυπλοκότητα αυτής της χώρας, και να οραματιστούμε ένα στέρεο μέλλον της.

Είστε, επίσης, λάτρις της ιππασίας. Διασχίζετε τη χώρα ιππεύοντας. Φαντάζομαι τις μαγικές εμπειρίες κι αισθήσεις…

Το να διατρέχεις τη χώρα ή να διασχίζεις την Κορντιλιέρα πάνω σε άλογο είναι μια εμπειρία που δεν μοιάζει με καμία άλλη. Ερχόμαστε σ’ επαφή και συνδεόμαστε με την υπέροχη, ζωογόνα αίσθηση των αλόγων, αλλά και των σκυλιών που πορεύονται μαζί μας, κι είναι σαν να γινόμαστε κένταυροι! Νιώθουμε έτσι το τοπίο μ’ έναν άλλο τρόπο. Πολλαπλασιάζονται οι δυνάμεις αντίληψής μας.

Ας σημειωθεί ότι συχνά, το πιο ασφαλές είναι να εμπιστευόμαστε την ισορροπία μας στο άλογο, ειδικά όταν διασχίζουμε απόκρημνες οροσειρές. Η ιππική κουλτούρα των Λατινοαμερικάνων πάντα με γοήτευε. Όταν ήμουν παιδί, εκπροσωπούσε για μένα την πεμπτουσία της ανεξαρτησίας: αυτό ονειρευόμουν, καθισμένη στα σχολικά μου θρανία. Και μια μέρα μπόρεσα επιτέλους να το ζήσω και να βυθιστώ στον κόσμο των γκάουτσο, τόσο πλούσιο σε πληροφορίες και σε σοφία, ιδιαίτερα σε ό,τι σχετίζεται με τη φύση. Είναι ένας κόσμος όπου βασιλεύει η αλληλεγγύη.

Ζείτε ανάμεσα σε δυο κόσμους: διασχίζετε τα σύνορα ανάμεσα στη Γηραιά Ηπειρο και τη Λατινική Αμερική, ανάμεσα στη Λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων και τις Ανδεις, ανάμεσα στην εξερεύνηση του αγνώστου και στην περιγραφή των ορίων. Πώς καταφέρνετε αυτούς τους δρασκελισμούς σε χώρο και χρόνο, σε ψυχικά τοπία και ανθρώπινες μοίρες τόσο διαφορετικές;

Αυτά τα σύνορα είναι περισσότερο νοερά παρά πραγματικά. Μ’ αρέσει η εξερεύνηση, οι διασταυρώσεις, το να μπορώ να εμπλουτίζομαι με διαφορετικές αλήθειες που συνδέονται, τελικά, από την ίδια βασική ζωτική δύναμη. Ψάχνω τη ζωή εκεί όπου αναπνέει, ψάχνω τον σφυγμό της, είτε βλέποντας τον ήλιο ν’ ανατέλλει από την άκρη μιας κορυφογραμμής, είτε ακούγοντας έγχορδα να πάλλονται σε μια συναυλιακή αίθουσα του Παρισιού. Ο κόσμος σήμερα έχει την τάση να διαχωρίζει, αλλά και να περιορίζει· εγώ προτιμώ ν’ ανοίγω τα παράθυρα πλατιά, να αντιμετωπίζω το άγνωστο ή το διαφορετικό ως ανακάλυψη, και όχι ως σύνορο. Αλλά το πιο ευαίσθητο είναι το θέμα της διαχείρισης του χρόνου: η μεγάλη πρόκληση είναι πώς να συνηθίζουμε και πάλι στους φρενήρεις ρυθμούς των πόλεων, εκεί όπου τρέχουμε ασταμάτητα χωρίς να ξέρουμε απαραίτητα προς τα πού, αντί να αναπνέουμε και να βραδύνουμε τα βήματά μας. Η φαντασία βοηθά κάπως στην προσαρμογή μας σ’ αυτό το πηγαινέλα.

Υπάρχει, στα βιβλία σας, ένας συνδυασμός γοητευτικός (και τόσο δύσκολος να επιτευχθεί, όταν πρόκειται για αληθινό λογοτεχνικό έργο) της Ιστορίας, στην περίπτωσή σας της ιστορίας της Χιλής, με τη μυθοπλασία: αυτό που ονομάζουμε «ιστορικό μυθιστόρημα». Μπορεί να γίνει η λογοτεχνία μέσο και τρόπος μεταβίβασης της ιστορικής μνήμης και κατανόησης των γεγονότων που σημάδεψαν μια χώρα;

Η λογοτεχνία ξέρει να ελίσσεται ανάμεσα στις σχισμές· να ζωντανεύει αυτό που δύσκολα εκφράζεται, να εισχωρεί στις αμφιβολίες. Μπορεί να μας επιτρέψει να ακούσουμε ιστορίες βουβές και αισθήματα σιωπηλά, και να θέσει ερωτήματα. Δεν πιστεύω ότι είναι το μέσο για τη διαλεύκανση γεγονότων, αυτή είναι δουλειά που πρέπει να εμπιστευόμαστε στους ιστορικούς, όμως σίγουρα γεννά απορίες κι ερωτήσεις και αφυπνίζει κάποια θέματα που είναι αφημένα στη σιωπή, γιατί επιστρατεύει τις αισθήσεις και διανοίγει απέραντες διόδους ελευθερίας.

Πιστεύετε επομένως πως οι ατομικές μοίρες των ανθρώπων επιτρέπουν να φωτιστεί η μεγάλη Ιστορία και να γίνουν πιο προσιτές ορισμένες περίοδοι άγνωστες, σύνθετες, ακόμα και οδυνηρές;

Συχνά η μεγάλη Ιστορία γίνεται πιο κατανοητή όταν ενδιαφερόμαστε για τις ατομικές μοίρες και ιστορίες των ανθρώπων που προσπάθησαν να περιηγηθούν στους ωκεανούς της. Επικεντρώνοντας πάνω σε ένα πρόσωπο, μπορούμε ν’ αποκτήσουμε μια ματιά πιο σφαιρική, πιο παγκόσμια. Η λογοτεχνία προτείνει αλλαγές που μας βοηθούν στον τρόπο μας, συχνά αγκυλωμένο, να προσεγγίζουμε το αληθινό.

Η «πολιτική», με την ευρεία έννοια, αποτελεί μέρος της γραφής σας; Παίρνετε μέρος, εκφράζετε άποψη, ή αφήνετε στους ήρωές σας την ελευθερία να πιστεύουν και να πράττουν όπως καταλαβαίνουν;

Ενώ στις έρευνές μου η πολιτική βρισκόταν πάντα στο επίκεντρο, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορούσε την άσκηση της εξουσίας, στα μυθιστορήματά μου αφήνω στους ήρωες κάθε ελευθερία: συχνά καθοδηγούνται ή και παρασύρονται από ιδανικά, τρικλίζουν, διστάζουν. Αν ήθελα να γράφω εκφέροντας άποψη και παίρνοντας θέση, θα διάλεγα το δοκίμιο. Το μυθοπλαστικό μου έργο όμως δίνει φωνή σε μια πληθώρα χαρακτήρων, με τον πλουραλισμό των απόψεων και επιλογών τους· κινείται περισσότερο στη ρευστότητα, παρά στην ακρίβεια.

Και οι γυναίκες στη γραφή σας; Η ανεξαρτησία τους, η ελευθερία επιλογών τους, αποτελούν μέρος της;

Πολλοί γυναικείοι χαρακτήρες μου αντανακλούν αυτές τις ιδιότητες. Η δύναμη του χαρακτήρα, η ανεξαρτησία και η ελευθερία είναι τα «μουσικά χαλιά», το leitmotiv που ζωντανεύει την έμπνευσή μου. Τα βιβλία μου «Cordillera» και «Les braises de Patagonie» διαδραματίζονται στις αρχές και τα μέσα του 20ού αιώνα, δυο εποχές-φάρους στην ιστορία των χειραφετήσεων· οι ήρωες ενεργούν απηχώντας αυτές τις χρονικές περιόδους. Δεν ήταν η αρχική μου πρόθεση κι επιδίωξη, αλλά πέρασαν από μόνες τους, με τρόπο φυσικό, στη γραφή μου.

Αφήνω για το τέλος μια «πονηρή» ερώτηση. Στη συνάντησή μας αναφερθήκαμε στη «λογοτεχνίαselfie»: την αυτοαναφορικότητα ή autofiction, την τάση δηλαδή πολλών σύγχρονων συγγραφέων να γράφουν εξαντλητικά για τις δικές τους εμπειρίες, τα δικά τους συναισθήματα κ.λπ. Πρόκειται ίσως για μια επιρροή της γενικευμένης ψυχανάλυσης; Εσείς, αντίθετα, προτιμάτε να γράφετε για «τις ζωές των άλλων»;

Μέχρι στιγμής με ενδιαφέρει περισσότερο η λογοτεχνία της φαντασίας, που κατασκευάζει χαρακτήρες άλλους από εμένα – ακόμα και αν, φυσικά, κάποιοι απ’ αυτούς, σε ορισμένες στιγμές της ζωής τους, μπορούν να επηρεάζονται από εμπειρίες δικές μου που με σημάδεψαν ή αξίες που με ενέπνευσαν. Δεν βρισκόμαστε ποτέ πολύ μακριά από τα δημιουργήματά μας. Ηθελα επίσης πολύ να ενσωματώσω τις αφηγήσεις μου σε ιστορικές περιόδους που ποτέ δεν έζησα, αλλά που άκουγα και ακούω τους απόηχους των τραγουδιών ή κραυγών τους μέχρι και σήμερα. Οσο για την ψυχανάλυση, αφήνω άλλες μορφές λογοτεχνίας να μιλήσουν!

Πηγή: Τα Νέα

Ο Μπομπ Ντίλαν με νέα καλλιτεχνικά σχέδια.

Ο Μπομπ Ντίλαν ανακοίνωσε περιοδεία στο Ηνωμένο Βασίλειο με πέντε εμφανίσεις στο Λονδίνο το 2026.

Ο θρυλικός τραγουδοποιός θα αρχίσει ξανά περιοδεία τον Νοέμβριο, μετά την προηγούμενη «Rough And Rowdy Ways» στο Ηνωμένο Βασίλειο στα τέλη της περασμένης χρονιάς.

Μπομπ Ντίλαν: Τι περιλαμβάνει η περιοδεία

Θα ξεκινήσει την περιοδεία του από το Μπόρνμουθ στις 25 Νοεμβρίου και θα δώσει συναυλίες σε στάδια στο Μπέρμιγχαμ και το Σέφιλντ και στην Όπερα του Μπλάκπουλ.

Από εκεί, ο Ντίλαν θα κατευθυνθεί στην πρωτεύουσα του Ηνωμένου Βασιλείου για πέντε συναυλίες στο Royal Festival Hall.

Το πρόγραμμα της περιοδείας του Μπομπ Ντίλαν βρίσκεται σε διαρκή αναταραχή, καθώς οι κιθαρίστες Νταγκ Λάνσιο και Μπομπ Μπριτ αποχώρησαν από το συγκρότημα τον Ιούνιο. «Δεν απολύθηκα, αλλά έφυγα με δική μου πρωτοβουλία για λόγους που θα προτιμούσα να κρατήσω κρυφούς» ανέφερε ο Μπριτ σε ανακοίνωσή του.

«Θα μου λείψουν τα μέλη του συγκροτήματος» πρόσθεσε.