"Think tank" Κηφισιάς

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

α) Τέσσερις Κινήσεις, οι εξής πέντε: «Κονόμα», «Διαπλοκή», «Ιδιοτέλεια», «Καμία Αλλαγή» και πέμπτη: οι «εξής δυο» Γιώργος Θωμάκος με κουμπάρο, τον Βαγγέλη Αυλίτη.

Προσθέστε και προσχηματικές προσευχές, πολλές προσευχές.

β) Το think tank του Χρήστου Καλού: «Το Δίκτυο για τη διοίκηση στην Κηφισιά». Αυτό δεν είναι thinκ tank, αυτό είναι το συνονθύλευμα για συνέχιση της ανομίας, τις αρπαχτές, αμήν

γ) Οι της όλης συρρικνωμένης παράταξης, υπέρ της αυτονομίας του «άκαμπτου» μέχρι προχθές Χρήστου Καλού. Αλλά και υπέρ των όσων απεργάζονται υπογείως, -προς το παρόν- τις κινήσεις Θωμάκου.

δ) Ο Βαγγέλης Αυλίτης για ανεξάρτητους - εξαρτημένους ο καθένας τους λόγους (Διαπλοκή-εξάρτηση-ίδια συμφέροντα).

ε) Ο Γ. Θωμάκος, μοναχικός καβαλάρης και υπέρμαχος των «20», αλλά από μακριά.

στ) Οι κρυφο-κεντροαριστεροιδεξιοί του Θωμάκου, όπως ο Γιώργος Τσούλος.     

ζ) Ο Χρ. Καλός, με τον Γιώργο Τσούλο υποστηρικτές των πάντων, τόσο του think tank του Καλού όσο και του think tank του Τσούλου, στην κοινή συνδιάσκεψη (κρυφή προς το παρόν) που οργανώνουν ο καθένας για λογαριασμό τους μαζί με την Kεντροαριστεροδεξιά ως think tank του… τίποτα. Ή μάλλον καλύτερα, το thinκ tank του δεν αλλάζει τίποτα, μόνο τα ονόματα, έτσι για να λέμε ότι κάτι άλλαξε και να πάρουμε εμείς την Δημαρχία.

Υποθέτω πως ο Νίτσε, όταν διευκρίνιζε στο Ecce Homo γιατί είναι τόσο έξυπνος, θα είχε κατά νου ανάλογα ιδεολογικά συνονθυλεύματα της εποχής, περιορισμένης προφανώς διορατικότητας και, για να έρθουμε στα δικά μας, αντίστοιχα με τα μορφώματα της Κεντροαριστεροδεξιάς, η οποία θα συνθλιβεί μεταξύ του νέου αίματος που διακρίνετε.

«Είμαι πολύ περίεργος, πολύ αμφισβητίας, πολύ υπεροπτικός», έγραφε ο Νίτσε, «για να δεχτώ μια χονδροειδή απάντηση. Ο Θεός (τους) είναι μια χονδροειδής απάντηση, μια έλλειψη αβρότητας προς εμάς τους στοχαστές - κατά βάθος μια χονδροειδής απαγόρευση για μας: "δεν πρέπει να σκέφτεστε"...».

Προσθέτω: δεν πρέπει να σκέφτεστε με τα think tank. Διότι κάθε φορά που σκέφτεστε τo tank, δεν σκέφτεστε τo think.

Εγώ πάντως, που σκέφτομαι τη σκέψη, διαπίστωσα ότι δεν έχουν κατανοήσει οι κεντροαριστεροί: πως «αληθινές είναι μόνον οι σκέψεις που δεν αυτο-κατανοούνται». Κατάλαβα επίσης πως μάλλον κοροϊδεύω τον εαυτό μου όταν ομολογώ την αφέλειά μου, αυταπατώμενος ως προς το ότι ο χωρισμός μεταξύ συναισθήματος και νου απαλλάσσει τον αφελή. Διότι, εφόσον δημοσιεύει όσα σκέφτεται για τo think tank, ισοδυναμεί με δολιοφθορά εις βάρος της σκέψης του. Και επιπλέον, δεν αποδεικνύει καθόλου την εντιμότητά του ως σκεπτόμενου, όπως είχε την εντύπωση ότι συμβαίνει όταν σκέφτεται.

Τους καταλαβαίνω όμως τους Θωμακο-Αυλίτηδες. Θέλουν οι άνθρωποι να υπάρξουν. Με μία διαφορά: ότι αυτοί απολαμβάνουν την κινητικότητα των διανοητικών τους συσχετισμών, ενώ εγώ πλήττω με την ακινησία μου.

Το δράμα είναι πως με κάτι τύπους σαν κι εμένα, η υποτιθέμενη απόσταση από την πολιτική συνιστά το μεγαλύτερο κόλλημα κάποιου που δεν έμαθε ακόμη πως «η ίδια η απαίτηση για διανοητική εντιμότητα είναι ανέντιμη». Οι εντελώς ακίνδυνοι για το «Σύστημα διανοούμενοι» μοιάζουν με τον βαρόνο Μινχάουζεν. Πιάνουν τον εαυτό τους από την κοτσίδα για να τον βγάλουν έξω από τον βάλτο. Κι όταν έχουν το θράσος να υποστηρίζουν αυτό το «μέσα-έξω» από τα τεκταινόμενα, εκφράζουν τελικά ένα πνεύμα αυτοσυντήρησης, του οποίου η διάλυση είναι το καθήκον του πνεύματος. Γίνονται, δηλαδή, απλώς πνευματώδεις. Χρειάζεται; Ως άλλοθι ως προς τους πολιτικούς τους φίλους, ασφαλώς όχι. Ως άλλοθι προς τον εαυτό τους, ναι. Θέλουν κι αυτοί να υπάρξουν αντιλέγοντας, δεχόμενοι την αντιλογία ως εντεταλμένο από τη γλώσσα καθήκον. Και μάλιστα, όταν διαπιστώνουν πως οι πολιτικοί τα καταφέρνουν, λέγοντας και ξελέγοντας, όχι ενδεχομένως από έλλειψη πνεύματος, αλλά μάλλον από έλλειψη παρρησίας, τόσο ως προς το υποτιθέμενο πνεύμα τους, όσο και ως προς την υγιεινή με την οποία το συντηρούν: την πολιτική τους καριέρα, το τομάρι τους πιο λαϊκά. Όμως «μόνο το σακατεμένο πνεύμα χρειάζεται το αυτομίσος για να αποδείξει την πνευματικότητά του ».

Οι πολιτικοί, ειδικά αυτού του βεληνεκούς, επιδεικνύουν το κουσούρι με την πιο επικίνδυνη φιλαυτία: «σαν τις κυρίες της καλής κοινωνίας που καταφέρνουν τελικά να τιμάται η ατιμία τους, τη στιγμή που δεν υπάρχουν πια ούτε καλή κοινωνία ούτε κυρίες».-