Με πιάνουν τα γέλια, ποια ηθική-τίμια Δημαρχία;

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας 

"Αυτό το συνονθύλευμα που μας Διοικεί, με τους νταήδες και τους κατρουλήδες του, με τα αλαζονικά ημιαγράμματα παιδάρια και τους μακιαβελικούς λογιστές, αυτός ο θίασος συνοικιακού αναψυκτηρίου ε όχι! - δεν έχει την παραμικρή σχέση με ηθική Δίοικηση ..."

Η αγανάκτηση του συνομιλητή μας -το δίκιο που τον έπνιγε- ήταν ιερό σχεδόν. Όταν έχεις αμούστακος βγει στην βιοπάλη, όταν έχεις φτύσει αίμα στις διάφορες δουλειές, όταν έχεις προκόψει στη ζωή με το κούτελο καθαρό, δίχως να εξαργυρώσεις τις θυσίες σου μα και χωρίς να αποκηρύξεις τα πιστεύω σου, πώς να το αντέξεις, στα ενενήντα σου, να σου ακκίζεται από τις πληρωμένες εφημερίδες ο Αυ--της; Να σου πουλάει εντιμότητα ο Καλός; 

"Επειδή σέβομαι την ιστορία σου θα σου το πω καθαρά" πήρε τον λόγο ο έτερος παππούς της παρέας. "Αυτή ακριβώς ήταν η δήθεν ηθική Διοίκηση, «σύντροφε», ανέκαθεν. Εσείς, οι απλοί βιοπαλεστές, τραβούσατε του λιναριού τα πάθη και όλοι αυτοί -όλες οι ηγεσίες- έκαναν τα αίσχη.

Η συζήτηση εξακολούθησε, με ρακή και με μεζέ –με το ιδανικό τυρί για σαγανάκι- έως τις μικρές ώρες. Μέχρι σχεδόν το ξημέρωμα. Και ήταν χαρά Θεού να παρακολουθείς δυό λεβεντόγερους -μούτρα σαν βράχοι αυλακωμένοι, χέρια κουπιά- να διαφωνούν με τέτοιο πάθος, να αντλούν από το απύθμενο πηγάδι της μνήμης τόσα περιστατικά, να παραθέτουν τόσα επιχειρήματα... Ντρεπόσουν να τους διακόψεις.  Τέντωνες τα αυτιά σου για να μη χάσεις ούτε μία λέξη τους. 

Εάν στρέφονταν πάντως προς τη μεριά μου, εάν ζητούσαν τη δική μου άποψη, "έχετε και οι δύο δίκιο" θα τους έλεγα ευθαρσώς. 

«Η ηθική διοίκηση» ουδέποτε υπήρξε ταξιαρχία αγγέλων. Καθώς όμως μια παράταξη της αρπαχτής. Ως τέτοιους μάς συστήθηκαν και ήρωες και καθάρματα. Και ελιποβαρείς και ηλίθιοι. Τι σχέση έχει η σκέψη του τάδε με τα τραυλίσματα και τα αναμασήματα των καθ' ημάς "ηθικών-θρησκευάμενων"; Οι "Στόχοι της πόλης" –ένα κείμενο σταθμός για την εποχή του τα παίρνω όλα.

Το ίδιο εξάλλου συμβαίνει διαχρονικά, σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα: 

Αριστερός ήταν ο Δημήτρης Ζωμόπουλος. Αριστερός δήλωνε και ο Βασίλης Βάρσος. 

Να μη μιλήσουμε για το συνονθύλευμα Βάρσου-Χιωτάκη, στους κόλπους των οποίων σταδιοδρόμησαν πολιτικά και ο τωρινός Δήμαρχος Γ. Θωμάκος ο Γιώργος Τσούλος, ο Βαγγέλης Αυ--της και ο Χρ. Καλός...

Αυτό που συμβαίνει εδώ τα τελευταία χρόνια στην Κηφισιά είναι πέραν της Δεξιάς και της Αριστεράς. 

Με αυτή την κατάσταση στη πόλη, οι ηγεσίες και «οι ελίτ» της πόλης εξέπεσαν στα μάτια των πολιτών. Ο αφρός της κοινωνίας έχασε κάθε κύρος. Οι επαΐοντες -σε όλα σχεδόν τα πεδία- θεωρήθηκαν και είναι συλλήβδην κλέφτες και προδότες. Επόμενο ήταν να αναδυθούν από τον βυθό τα σκουπίδια. Να αποθεωθεί -σε αντιδιαστολή με τον Δήμαρχο Βάρσο που μας φόρεσε τα δυό αυτά μπουμπούκια - ο αστοιχείωτος "αγωνιστής" του πεζοδρομίου…

Το ζήτημα είναι από εδώ και στο εξής τι κάνουμε. Εφόσον οι ενδείξεις αληθεύουν, το Κηφισιώτικο καρναβάλι, ο χορός των τεράτων βαίνει προς τη λήξη του. Οι πολίτες γυρίζουν την πλάτη σε όσους τους πούλησαν φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Σε όσους υφάρπαξαν την ψήφο τους τάζοντας λαγούς με πετραχήλια, παριστάνοντας τις άσπιλες περιστερές.

Στις δημοκρατίες, "it takes two to tango". Και αυτό το κάνουν πράξη σε δουλειές που κλείνουν κάτω από το τραπέζι. Για να αποδώσει μια διοίκηση απαιτείται η στοιχειώδης ανοχή της αντιπολίτευσης.  

Αυτό ακριβώς αποτελεί το δεύτερο κρίσιμο στοίχημα των επόμενων ετών.

Η δημιουργία μιας τέτοιας παράταξης είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Αναζητείται ηγετική φυσιογνωμία. Γκεσέμι - όχι αχυράνθρωπος.-