Η Βλακεία είναι ανίκητη

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ο πιο πονηρός βλάκας είναι ο σοβαρός!...

Το υστερικά τυπικό και λιγόλογο ανθρωπάκι που οχυρώνεται πίσω από ένα προσωπείο σοβαρότητας και σπουδαιότητας.... - κάτι μου θυμίζει...

Αυτή η μάρκα πονηρών βουλώνει τρύπες. Πάντα κάπου θα διοριστούν Δήμαρχοι, πρόεδροι, διοικητές, βιτρίνα για να κάνουν από πίσω τα τσακάλια τη δουλειά τους. Ένας τέτοιος έφτασε να γίνει και Δήμαρχος. Δεν διέθετε καμία έμφυτη κοινωνική επιρροή (λάμψη, ευφυία, παράστημα, γοητεία, ευφράδεια), σιχαινόταν τη συνάφεια με τον κόσμο (μετά τις αναγκαστικές χειραψίες είχε στο αυτοκίνητο ένα μπουκαλάκι οινόπνευμα για να απολυμαίνει τα χέρια του), πλάι με τις εικόνες της Παναγιάς και των Αγίων και ήταν τόσο σοβαρός, που γινόταν αστείος. 

Όμως δεν χρειαζόταν να πείσει ο ίδιος για τίποτα, τη δουλειά είχαν αναλάβει εργολαβία τα παπαγαλάκια και οι εφημερίδες. Και όποτε το επιχειρούσε, το σαθρό και ολίγιστο μέσα του τον εξέθεταν. Αλησμόνητη είναι η σκηνή του εν λόγω όταν μετά τις τόσες πλημμύρες πήγε με τις εφημερίδες να επισκεφθεί τους κατοίκους. Κοίταξε ξινά τα παιδάκια που πλατσούριζαν ξυπόλυτα στις λάσπες ανάμεσα στα κοντέινερ και, κάνοντας προσπάθεια να φερθεί ανθρώπινα, τα ρώτησε: «Πού είναι πιο καλά, εδώ ή στο σπίτι;»… 

O κοινός νους υπάρχει. Είναι αυτός που ξέρει όσα οφείλουν όλοι να ξέρουν, τα βασικά της κοινής εμπειρίας: τα μαθήματα που πήρε από νήπιο, τις ικανότητες που ανέπτυξε, τα παθήματα, τις πρακτικές λύσεις, τις αναγκαίες ισορροπίες, τις κοινοτοπίες, τις φοβίες, τις προκαταλήψεις, τις αυτοματοποιημένες συμπεριφορές και ενέργειες, τους κανόνες και τις εξαιρέσεις των κανόνων. 

Ο κοινός νους είναι οι ράγες που πάνω τους ρολάρει η κοινωνία, γιατί μπορεί να μην είναι για παραπάνω πράγματα, αλλά τουλάχιστον στα πρακτικά και στα αναγκαία δεν ρέπει σε απανωτές βλακείες και χοντράδες.

Ανάμεσα στις εκατοντάδες κωθώνια της παράταξής του, σου φαίνεται ανέλπιστο όταν ανακαλύπτεις κάποιον άνθρωπο με «κοινό νου» για να συνεννοηθείς, σου προκαλεί τέτοιο αίσθημα ανακούφισης, που φαντάζει στα μάτια σου «διάνοια»… 

Κοινή Γνώμη δεν υπάρχει. 

Οι απλοί άνθρωποι δεν επιτρέπεται να έχουν δική τους γνώμη. Οι από πάνω τους έχουν αφαιρέσει κάθε δυνατότητα, αλλιώς ποιος θα μπορούσε να κουμαντάρει έναν κόσμο που ο καθένας λέει το κοντό του και το μακρύ του. 

«Το αλάλιασμα του πόπολου» είναι δουλειά των παρατάξεων, αφού «πολιτική είναι η τέχνη να εμποδίζεις τους ανθρώπους να μπλέκονται σε όσα τους αφορούν» (Πολ Βαλερί), με πανίσχυρους αρωγούς τις εφημερίδες, που διαχειρίζονται νυχθημερόν φόβους, προκαταλήψεις, στερεότυπα και συνήθειες. Πες πες τα ίδια πράγματα ο κόσμος όχι μόνο επηρεάζεται βαθιά, αλλά καταλήγει να τα εγκολπώνεται ως δικές του κρίσεις και πεποιθήσεις. Συμβαίνει πλέον παντού αυτό που είπε ο Μέιλερ: 

"την αποβλάκωση του λαού που δεν πέτυχε επί 70 χρόνια η Σοβιετική ηγεσία με την καταπίεση, την πέτυχαν τα ΜΜΕ στην Αμερική".

Έτσι η Κοινή Γνώμη δεν είναι τίποτα άλλο από μια «συνήχηση» αδαών, όπως λέγεται στη μουσική η ταυτόχρονη συνύπαρξη πολλών διαφορετικών ήχων (οργάνων) που παράγουν ένα συγκεκριμένο και προσχεδιασμένο άκουσμα. και φυσικά ένα πρώτης τάξεως ηρεμιστικό των αμνών είναι η φενάκη της ψήφου.... 
Μόνο που η επιλογή είναι προκαθορισμένη στο δίλημμα : 
Κρύα ή ζεστά σκ@τ@.