Ο επιθανάτιος ρόγχος Θωμάκου-Αυλίτη

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Πάνε 10 χρόνια, επι Δημάρχου Χιωτάκη που έγραφα πάλι τη κατάσταση που επικρατούσε στη Κηφισιά.

Όλα χύμα, όλα χάλια, ξεχείλιζε η αλαζονεία της εξουσίας.

Ότι και να έλεγες, έγραφες αυτοί ήταν οι παντογνώστες, αυτοί είχαν μονίμως δίκιο.

Εμείς, οι «κακοί» της μικρής αυτής ιστορίας είχαμε πάρει με το μέρος το κακό της πόλης. Μας αντιμετώπιζαν ως γραφικούς.

Και ήρθε η Νέμεσις

Η ιστορία λένε επαναλαμβάνεται ως φάρσα.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και τώρα.

Οι «κλειδοκράτερες» σήμερα της πόλης διακατέχονται από την ίδια αλαζονεία, το ξερολισμό, μέχρι το αλάνθαστο του πάπα.

Αυτοί τα γνωρίζουν όλα, αυτοί ενδιαφέρονται για την πόλη, τους κατοίκους τη ποιότητα ζωή.

Αμ, δε

Δεν κάνουν μια βόλτα έξω στους πολίτες, δεν ενδιαφέρονται και, ούτε τολμάνε. Πρόσφατα ο Δήμαρχος Θωμάκος βρέθηκε κάπου τυχαία και άκουσε τα εξ αμάξης. Έφυγε με την ουρά στα σκέλια.

Τη ίδια έκπληξη είχε και ο έτερος καπαδόκης και κουμπάρος Βαγ. Αυλίτης, αυτός ειδικά αντιμετώπισε την οργή των πολιτών. Μέχρι και νερά και καφέδες πετάχτηκαν, από την αγάπη των πολιτών.

Δεν μπορείς να κοροϊδεύεις τον κόσμο μές΄στα μούτρα του. Απαράβατος κανόνας.

Σήμερα σε περίπατό μου βλέπω μπροστά μια σκηνή που αξίζει μιας ανάλυσης.

Ρομά, προφανώς με το αυτοκίνητό του και τρέιλερ από πίσω παρκάρει μέσα στο Δρόμο (Σωκράτους και Νικολάου) και αδειάζει όλη τη σαβούρα που κουβαλούσε. Η τοποθεσία, το σημείο μίνι χαβούζα, ήταν γεμάτη από κάθε λογής καλούδια. Έτσι και αυτός άδειασε όλο το τρέιλερ. Το θεώρησε φυσικό.

Μου θύμισε ανάλογη περίπτωση επι Χιωτάκη που έκαναν οι παραπάνω πάρτι μέσα στη Κηφισιά.

Κάθε διασταύρωση, κάθε απόμερο λίγο μέρος, αδειάζουν τα άχρηστα και κάνουν την δουλειά τους.

Τη περασμένη Κυριακή στο ίδιο σημείο, τύχη, ποιος ξέρει, διασταυρώνομαι με το Δήμαρχο Θωμάκο, που μέσα στο αυτοκίνητό του σκυφτός, για να δίνει στόχο προφανώς, περνούσε.

Πως η ιστορία επαναλαμβάνεται και τιμωρεί τους αλαζόνες.

Ο επιθανάτιος ρόγχος έφθασε για Θωμάκο και Αυλίτη.

Ενδεχομένως το γνωρίζει ο Γ. Θωμάκος, όσο για τον Αυλίτη, «τον αράπη και αν τον πλένεις το σαπούνι σου χαλάς»-