Το συγκεκριμένο μοντέλο σηματοδότησε τη ρήξη με την παράδοση της Ferrari στα σπορ αυτοκίνητα με κινητήρες εσωτερικής καύσης και τη μετάβαση στη νεά εποχή της ηλεκτροκίνησης

Ένα ιστορικό ορόσημο στην παγκόσμια αυτοκινητοβιομηχανία έσπασε η Ferrari Luce καθώς έγινε το πρώτο αμιγώς ηλεκτρικό όχημά της που πουλήθηκε σε δημοκρατία έναντι 40 εκατ. δολαρίων.

Το ηλεκτρικό όχημα της Scuderia Ferrari, αν και αρχικά είχε ξενίσει τους θαυμαστές της ιταλικής αυτοκινητοβιομηχανίας, πέτυχε αυτό που φαινόταν ακατόρθωτο. Κέντρισε το ενδιαφέρον συλλεκτών που μπήκαν σε έναν διαγωνισμό με αποτέλεσμα να ανεβάσουν την τιμή πώλησής ενός συγκεκριμένου μοντέλου στα ύψη, στη φιλανθρωπική δημοπρασία του «tailor made» Luce που διοργανώθηκε από τη Sotheby’s στο πλαίσιο της Monterey Car Week στην Καλιφόρνια. Όπως ανακοίνωσε η ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία, το ποσό των 40 εκατ. δολαρίων ξεπέρασε το προηγούμενο ρεκόρ που είχε καταγραφεί πέρυσι, όταν μια Daytona SP3 της Ferrari είχε πωληθεί έναντι 26 εκατ. δολαρίων.

Η Ferrari παρουσίασε αρχικά το Luce τον Μάιο, με τιμή εκκίνησης τις 550.000 ευρώ. Η κυκλοφορία του οχήματος προκάλεσε κύμα επικρίσεων και οδήγησε σε πτώση της τιμής της μετοχής της εταιρείας, καθώς το μοντέλο σηματοδοτεί ρήξη με την παράδοση της Ferrari στα σπορ αυτοκίνητα με κινητήρες εσωτερικής καύσης.

«Το Ferrari Luce δεν έχει καμία σχέση με τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα που έχετε δει από άλλους παίκτες», είχε αναφέρει ο ίδιος. «Πρέπει να το δείτε και να το οδηγήσετε για να καταλάβετε ότι δεν είναι αντιγραφή — ούτε στο εσωτερικό, ούτε στο εξωτερικό, ούτε στις επιδόσεις».

Τα λάφυρα της αποικιοκρατίας και του δουλεμπορίου διαμόρφωσαν τη νέα καταναλωτική εποχή της Ευρώπης.

Οι κουρσάροι της είχαν κυριαρχήσει στις θάλασσες και οι αποστολές της άρχισαν να εξερευνούν τον Νέο Κόσμο και να στήνουν αποικίες. Από τα βασικότερα όμως εξωτικά αγαθά που θα απολάμβανε η ίδια, θα ήταν και εκείνο που θα την έκανε να υποφέρει: Η Ελισάβετ Α’ της Αγγλίας, ζούσε με αφόρητους πονόδοντους εξαιτίας της αδυναμίας της στη ζάχαρη. Ήταν από τους πρώτους Ευρωπαίους που γεύτηκαν και τις συνέπειες της πολυτέλειας που έφερναν οι αποικίες και η επέκταση.

Μετά το 1492 οι ευρωπαϊκές δυνάμεις άρχισαν να οικοδομούν αποικιακές αυτοκρατορίες στην Αμερική, ενώ από τον 16ο αιώνα ενίσχυσαν την παρουσία τους και στις αφρικανικές ακτές μέσω του δουλεμπορίου.

Φυσικά για να αποδώσουν οι φυτείες τις απαιτούμενες ποσότητες, οι Ευρωπαίοι βασίστηκαν κυρίως στους μαύρους δούλους.

Ειδικά η ζάχαρη όμως ήταν μια πολύ ακριβή συνήθεια και συνεπώς ήταν προσβάσιμη μόνο σε πολύ πλούσιους.

«Η μόνη ομάδα που αποκόμισε σαφές όφελος από το βρετανικό διατλαντικό δουλεμπόριο -και ακόμη και αυτό το όφελος ήταν μικρό- ήταν οι Ευρωπαίοι καταναλωτές ζάχαρης, καπνού και άλλων προϊόντων των φυτειών. Τους δόθηκε η δυνατότητα να αγοράσουν τερηδόνα και καρκίνο του πνεύμονα σε κάπως χαμηλότερες τιμές από ό,τι θα συνέβαινε εάν δεν υπήρχε το δουλεμπόριο» σημείωναν οι Ρόμπερτ Πωλ Τόμας και Ρίτσαρντ Νέλσον Μπιν σε άρθρο τους στο περιοδικό, The Journal of Economic History, το 1974.

Η Βασίλισσα Ελισάβετ δεν μπορούσε να αποχωριστεί τα γλυκά της και αυτό οδήγησε σε μια πολύ κακή στοματική υγιεινή που ήταν πολύ εμφανής σε όσους βρίσκονταν κοντά της. Η εξαγωγή όμως χαλασμένων δοντιών ήταν ένα μαρτύριο εκείνη την εποχή, λόγω των πρωτόγονων οδοντιατρικών πρακτικών.

Γύρω στο 1700 το τσάι με ζάχαρη -όπως και ο καφές με ζάχαρη- είχε πλέον ενταχθεί στην καθημερινή ζωή ολοένα και μεγαλύτερου αριθμού Ευρωπαίων, ιδιαίτερα στη Βρετανία, όπως ανέφεραν οι Ραλφ Όστεν και  Γούντρουφ Σμιθ σε βιβλίο τους το 1992.

«Μέχρι τότε, η κατανάλωση εξωτικών ροφημάτων, συνήθως χωρίς ζάχαρη, πραγματοποιούνταν κυρίως σε αριστοκρατικές συναθροίσεις ή σε καφενεία και αίθουσες τσαγιού. Μεγάλο μέρος της αύξησης της κατανάλωσης καφέ στην Αγγλία μεταξύ 1660 και 1700 οφειλόταν στον κεντρικό ρόλο που είχαν αποκτήσει τα καφενεία στην αστική κοινωνική, εμπορική και πολιτική ζωή. Γύρω στο 1700, όμως, η κατανάλωση τσαγιού με ζάχαρη, συνοδευόμενη από άλλα τρόφιμα, το πρωί και αργά το απόγευμα, είχε μετατραπεί σε κεντρική οικιακή τελετουργία στη Βρετανία και σε ορισμένες ακόμη περιοχές της Δυτικής Ευρώπης».

Όταν λοιπόν άρχισε να γενικεύεται αυτή η καθημερινή “τελετουργία”, τότε αυξήθηκε η ζήτηση για τσάι και ζάχαρη σε ολόκληρο τον 18ο αιώνα. «Παράλληλα, δημιούργησε το θεσμικό και πολιτισμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο η συνήθεια της κατανάλωσης τσαγιού με ζάχαρη εξελίχθηκε, έως τα τέλη του αιώνα, σε πραγματικά μαζική καταναλωτική πρακτική, καθώς οι τιμές του τσαγιού συνέχισαν να μειώνονται και τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα υιοθέτησαν σταδιακά τη συνήθεια αυτή» αναφέρουν οι Όστεν και Σμιθ.

Συνέχιζαν να κάνουν θραύση

Ωστόσο, ήδη από τα τέλη του 17ου αιώνα είχαν αρχίσει να διατυπώνονται δημόσια προειδοποιήσεις ότι η ζάχαρη προκαλεί βλάβες στα δόντια.

Οι πρώτες δημόσιες προειδοποιήσεις που συνέδεσαν τον ταμπάκο σε μορφή σκόνης (snuff) με καρκινικές αλλοιώσεις εμφανίστηκαν στα μέσα του 18ου αιώνα, δηλαδή σχεδόν 200 χρόνια μετά την ελισαβετιανή εποχή. Ο δρ. Τζον Χιλ από το Λονδίνο, ιατρός, βοτανολόγος και πολυγραφότατος συγγραφέας, ήταν ο πρώτος που υπέδειξε αυτή τη σχέση, το 1761. Στο έργο του Cautions against the Immoderate Use of Snuff («Προειδοποιήσεις κατά της υπερβολικής χρήσης ταμπάκου»), παρουσίασε έξι περιπτώσεις «πολύποδων», τις οποίες συνέδεσε με την υπερβολική χρήση ταμπάκου.

Παρά τις προειδοποιήσεις αυτές, ούτε η ζάχαρη ούτε ο καπνός έχασαν τη δημοτικότητά τους. Η κατανάλωση της ζάχαρης εκτοξεύθηκε τον 18ο αιώνα και έγινε βασικό στοιχείο της ευρωπαϊκής καταναλωτικής κουλτούρας, η οποία, κατά ορισμένους ιστορικούς και ανθρωπολόγους, συνέβαλε ακόμη και στη διαμόρφωση μιας νέας εργατικής κουλτούρας κατανάλωσης.

O ανθρωπολόγος Σίντνει Μίντζ πίστευε ότι ήταν ακριβώς μέσω αυτών των αρνητικών διατροφικών τους ιδιοτήτων που η «ζάχαρη και άλλες ναρκωτικές τροφές» συνέβαλαν στην εκβιομηχάνιση. «Τρέφοντας, χορταίνοντας -και, πράγματι, ναρκώνοντας- τους εργάτες της γεωργίας και των εργοστασίων, [τα προϊόντα αυτά] μείωσαν δραστικά το συνολικό κόστος δημιουργίας και αναπαραγωγής του μητροπολιτικού προλεταριάτου».

*Στην κύρια φωτογραφία: Ψηφιακή σύνθεση βασισμένη στο «Darnley Portrait» της Ελισάβετ Α΄ (περ. 1575), στον πίνακα The Ricotta Eaters του Vincenzo Campi (περ. 1580–1585) και σε χαρακτική που απεικονίζει Αφρικανούς σκλάβους να επιβιβάζονται σε πλοίο δουλεμπόρων (Πηγή: Wikimedia Commons)

Σύμφωνα με τη λίστα του Forbes για το 2026, 144 δισεκατομμυριούχοι στις ΗΠΑ είναι μετανάστες και συγκεντρώνουν περιουσία 2,2 τρισεκατομμυρίων δολαρίων - αύξηση κατά σχεδόν 70% σε σχέση με πέρυσι

Χώρα μεταναστών και μαγνήτης για την επιχειρηματικότητα εξακολουθούν να είναι οι ΗΠΑ, με το «αμερικανικό όνειρο» να παραμένει ισχυρό κίνητρο για όσους τις επιλέγουν ως δεύτερη πατρίδα τους, παρά την ακραία ρητορική εναντίον τους.

Σύμφωνα με την επικαιροποιημένη λίστα του Forbes για το 2026, 144 δισεκατομμυριούχοι στις ΗΠΑ σε σύνολο 989 είναι γεννημένοι σε άλλη χώρα και συγκεντρώνουν περιουσία 2,2 τρισεκατομμυρίων δολαρίων – αύξηση κατά σχεδόν 70% σε σχέση με πέρυσι.

Οι δισεκατομμυριούχοι μετανάστες στις ΗΠΑ έφτασαν να αντιπροσωπεύουν σχεδόν το 15% του συνόλου της κατηγορίας των υπερπλουσίων. Μάλιστα, τρεις από τους δέκα πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο είναι μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το «αμερικανικό όνειρο» παραμένει ισχυρό κίνητρο για όσους μεταναστεύουν στις ΗΠΑ, παρά την ακραία ρητορική εναντίον τους

Ανάμεσά τους, ο γεννημένος στη Νότια Αφρική Έλον Μασκ (τον Ιούνιο έγινε για λίγο ο πρώτος τρισεκατομμυριούχος στον κόσμο), ο συνιδρυτής της Google, Σεργκέι Μπριν, και ο συνιδρυτής της Nvidia, Τζένσεν Χουάνγκ. Οι τρεις τους αντιπροσωπεύουν πάνω από το 60% του συνολικού πλούτου των δισεκατομμυριούχων μεταναστών.

Δείτε όλη τη λίστα του Forbes ΕΔΩ.

Μετανάστες δισεκατομμυριούχοι: Στην κορυφή η Ινδία ως χώρα καταγωγής

Οι δισεκατομμυριούχοι των ΗΠΑ που γεννήθηκαν στο εξωτερικό προέρχονται από 45 χώρες και εδάφη, έναντι 42 το 2025. Όπως αναφέρει το Forbes, η Αϊτή, οι Φιλιππίνες, η Πολωνία και η Ισπανία εκπροσωπούνται πλέον στη λίστα.

Η Γουατεμάλα, ωστόσο, είδε τον μοναδικό υπερπλούσιο μετανάστη της, τον συνιδρυτή της Duolingo, Λουίς φον Αν, να βγαίνει από τη λέσχη των δισεκατομμυριούχων (three-comma-club) εν μέσω πτώσης της μετοχής.

Από την άλλη, η Ινδία είναι για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά η χώρα καταγωγής των περισσότερων δισεκατομμυριούχων μεταναστών στις ΗΠΑ. Πλέον φτάνουν τους 19 σε σχέση με 12 το 2025, χάρη σε νέους εισερχόμενους, όπως ο επενδυτής επιχειρηματικών κεφαλαίων Χέμαντ Τανέτζα, οι συνιδρυτές της εταιρείας ημιαγωγών Astera Labs, Σάντζεϊ Γκατζέντρα και Τζιτέντρα Μόχαν, καθώς και ο διευθυντής τεχνολογίας της Palantir, Σιάμ Σάνκαρ.

Στην πραγματικότητα, η Ινδία αποτελεί τη μόνη χώρα που ανέδειξε περισσότερους από έναν νεοεισερχόμενους φέτος, πέραν των πέντε που υποδέχτηκε πέρυσι. Το Ισραήλ και η Ταϊβάν ακολουθούν για άλλη μια φορά με 11 η καθεμία.

Χώρα ευκαιριών

Πάντως, για μερικούς από τους πλουσιότερους μετανάστες της Αμερικής, η παραμονή στις ΗΠΑ δεν ήταν στο αρχικό σχέδιο. «Ολοκλήρωσα τις προπτυχιακές μου σπουδές στην Ινδία και ήρθα εδώ για να κάνω το μεταπτυχιακό μου, και το σχέδιό μου ήταν στην πραγματικότητα να έρθω στις ΗΠΑ, να πάρω το πτυχίο μου, ίσως να δουλέψω για πέντε χρόνια και μετά να επιστρέψω στη χώρα μου», λέει ο Μόχαν. «Όλα πήγαν σύμφωνα με το σχέδιο, εκτός από το τελευταίο κομμάτι. Έτσι, βρίσκομαι εδώ 32 χρόνια», προσθέτει.

Όπως λένε πολλοί από τους μετανάστες δισεκατομμυριούχους των ΗΠΑ, η δυνατότητα να ιδρύσεις τη δική σου εταιρεία και να κυνηγήσεις το αμερικανικό όνειρο παραμένει τόσο ισχυρή όσο ήταν πάντα.

«Ήταν ένα ταξίδι που ξεκίνησε με την άφιξή μου στις ΗΠΑ, τότε που ήμουν γεμάτος μεγάλα όνειρα. Για μένα, ο στόχος ήταν πάντα να ιδρύσω τη δική μου εταιρεία», λέει ο Γκατζέντρα, συνιδρυτής της Astera Labs μαζί με τον Μόχαν.

Από την πλευρά του ο γεννημένος στην Ιορδανία Αμτζάντ Μασάντ, συνιδρυτής της νεοφυούς εταιρείας προγραμματισμού Replit (γνωστή για το vibe coding), προσθέτει: «Η Αμερική εξακολουθεί να προσφέρει πολλές ευκαιρίες, είναι μία από τις πιο δυναμικές αγορές και ένας από τους πιο καινοτόμους τόπους».

Να σημειωθεί ότι από τη λίστα της Forbes εξαιρούνται οι Αμερικανοί πολίτες που γεννήθηκαν στο εξωτερικό και ζουν εκτός της χώρας. Οι καθαρές περιουσίες αναφέρονται σε καταγραφή της 8ης Ιουλίου 2026.